4 สามีที่เปลี่ยนไป (2)

หากจะพูดว่าคนตรงหน้าไม่ใช่เฉินเฟยหยาง แต่เป็นผีสางที่วิ่งเข้ามาสิงสู่นางก็ยังจะเชื่อเสียมากกว่า ปกติบุรุษผู้นี้ยิ้มเป็นกับเขาเสียที่ไหน ใบหน้าขรึมจนน่ากลัวนั่นต่างหากคือใบหน้าที่แท้จริงของเถ้าแก่เฉิน หาใช่ใบหน้าเปื้อนยิ้มเช่นตอนนี้...

จนเมื่อลูกน้อยถูกส่งเข้าสู่อ้อมแขนที่เก้กัง ฟ่านลี่ก็เฝ้ารอตอบคำถามว่าลูกในอ้อมแขนของสามีนั้นเป็นบุตรสาว หาใช่บุตรชาย แต่รอแล้วรอเล่าสิ่งที่เฉินเฟยหยางกระทำนั้น คือการนั่งมองลูกในห่อผ้าโดยที่ไม่พูดอะไรออกมาเลยแม้แต่ครึ่งคำ จนเป็นนางที่ต้องเอ่ยปากพูดออกมาเอง...

“บุตรสาว...ลูกคนแรกของท่านคือบุตรสาว”

“...เช่นนั้นรึ”

“...”

ฟ่านลี่ไม่ได้คิดว่าการตอบรับของเฉินเฟยหยางจะนิ่งถึงเพียงนี้ อีกฝ่ายตอบรับเพื่อให้นางได้รู้ว่าเขารับทราบแล้วว่าลูกนั้นเป็นหญิง มิได้มีสิ่งใดถามไถ่กลับมาอีก

ไร้ความผิดหวัง ไร้ซึ่งความรังเกียจรังงอน

“ท่านจะยอมรับนางหรือไม่ บุตรคนแรกของท่านหาใช่บุตรชายเช่นตระกูลอื่นเขา”

“ก็ช่างปะไร ชายแล้วอย่างไร หญิงแล้วอย่างไร ก็ลูกข้าเช่นกันมิใช่หรือ...ดูสิ น่าเอ็นดูจะตายไป”

ฟ่านลี่มองบุรุษที่ไม่ได้สนใจอะไรอีก คล้ายว่าหลงลืมความเจ็บปวดของตัวเองที่โดนทำร้ายไปแล้วด้วยซ้ำเมื่อได้เจอหน้าลูกเป็นครั้งแรก บุรุษผู้นี้พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ฟ่านลี่มิใช่คนที่คิดในแง่ร้าย แต่เพราะการอยู่ใกล้ชิดกับเฉินเฟยหยางทุกวันทำให้นางได้รู้ว่าสามีมีอุปนิสัยเช่นไร และนางจึงได้กล้าพูด ว่าเฉินเฟยหยางผู้นี้ผิดแปลกไปจากเฉินเฟยหยางที่นางรู้จักราวกับคนละคน

“น้องหญิงมีชื่อให้ลูกหรือยัง”

“...ยัง”

“เช่นนั้น...เช่นนั้นข้าขอ...ขอตั้งได้หรือไม่”

“ท่านร้องขอข้ารึ”

“หาก...หากมิได้ก็ไม่เป็นไร น้องหญิงเชิญตั้งเถิด จะอะไรก็ดีทั้งนั้น”

แม้แต่ตอนนี้ที่กำลังร้องขอทำในเรื่องบางเรื่องอย่างการตั้งชื่อให้ลูก ท่าทีที่เต็มไปด้วยความเจียมตัวเจียมตนนั่นอีก อากัปกิริยาพวกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเฉินเฟยหยางเลย...

ไม่เคยเลย...

ภายในหัวของนางหนักอึ้ง ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดีเสียด้วยซ้ำ แต่กลับมาเจอเรื่องอะไรไม่ทราบที่แสนจะน่าปวดหัว เช่นนี้แล้วหนทางที่นางวาดหวังว่าจะเป็นอิสระแล้วหนีไปจากความวุ่นวายใจนี่จะเป็นอย่างไรกันต่อเล่า

“นายหญิง...นายหญิงเจ้าคะ”

นางกับเฉินเฟยหยางที่ไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง จำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่อย่างเดียวเกี่ยวกับการกระทำอันน่าอดสูของตน การเจ็บตัวเพียงครั้งเดียวเหมือนเฉินเฟยหยางตายแล้วเกิดมาใหม่มาอย่างไร้มลทิน เพราะความทรงจำที่หายไป

แบบนี้มันยุติธรรมหรือ..

ไม่เลย..

"นายหญิงเจ้าคะ!”

ฟ่านลี่กำลังคิดไม่ตก แต่หลังจากนั้น นางก็ปวดศีรษะราวกับถูกคนเอาท่อนไม้มาทุบก็มิปาน และสิ้นเสียงจากสาวใช้คนสนิทที่ร้องเรียกนางจนเสียงหลง ฟ่านลี่ก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย สตรีที่ผ่านเรื่องราวมามาก เป็นลมล้มพับไปอีกหน ท่ามกลางความวุ่นวายของคนในห้องและรวมไปถึงเฉินเฟยหยางที่ตื่นตกใจเมื่อเห็นภรรยาของตนเป็นลมล้มพับไปต่อหน้า..

“ตามหมอ ไปตามหมอ!”

เฉินเฟยหยางส่งเสียงโวยวาย ก่อนจะหันไปหาสาวใช้ของภรรยา “เจ้าเอาตัวคุณหนูไป”

“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ”

เฉินเฟยหยางรีบส่งตัวบุตรสาวให้สาวใช้ไปดูแล ส่วนตนนั้นก็รีบขึ้นเตียงไปประคองภรรยาที่เป็นลมไปต่อหน้า พยายามเรียกชื่อฟ่านลี่ซ้ำไปซ้ำมาแต่ฟ่านลี่ก็ไม่แม้แต่จะฟื้นขึ้นมา ทำเอาหัวใจของเฉินเฟยหยางหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม พร้อมกับหัวใจที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเหลือคณา

เขามีความผิดมากมายเหลือเกิน แค่คำบอกเล่าไม่กี่อย่างเมื่อครู่นี้ก็ไม่รู้จะไถ่โทษให้กับภรรยาได้อย่างไรไหว ความทรงจำที่หายไปนั้นเลวร้ายต่อฟ่านลี่เพียงใดกันเล่า สายตาของนางยามมองมาที่เขาถึงได้ว่างเปล่าเสียจนไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาสักอย่าง ทำได้แค่ก้มหน้าจำนนอย่างคนขลาด 

แต่หากมีโอกาส

หากมีโอกาสเพียงแค่ครั้งเดียว เฉินเฟยหยางก็กล้าที่จะรับปากว่าตนจะไม่กลับไปทำตัวเช่นนั้นอีก

ไม่กลับไปทำตัวให้ฟ่านลี่เจ็บช้ำน้ำใจอีกแน่...