ตอนที่ 11

เวลาผ่านไปกว่าเจ็ดวันในที่สุดตระกูลติงก็ประสบกับปัญหาขาดแคลนอาหาร ในขณะที่หยางซูหนี่ประกาศตั้งแต่แรกว่าจะช่วยเท่าที่พอช่วยได้เป็นเวลาราวสิบวัน เพื่อที่จะเปิดโอกาสให้ตระกูลใหญ่อื่น ๆ ได้มีโอกาสทำดีร่วมกันบ้างจะได้ไม่ถูกกล่าวหาว่าทำเพื่อเอาหน้าเพียงตระกูลเดียว เมื่อติงอี้เหรินได้ยินเช่นนั้นก็ชวนให้นึกขัน นางจึงไม่ยอมแพ้และยังคงแจกจ่ายอาหารต่อไปจนกระทั่งเกิดปัญหาขาดแคลนเสบียงขึ้น

ชาวบ้านที่ได้รับการแจกจ่ายอาหารทุกวันในตอนนี้มีทั้งผู้อพยพและชาวบ้านที่แต่เดิมอาศัยอยู่ในเมืองหลวงอยู่แล้ว เพราะหลังจากที่ผู้อพยพเพิ่มมากขึ้นพวกเขาก็ไม่สามารถทำมาหากินได้ดังเดิม ก่อนที่จะเปลี่ยนวิธีการมารับอาหารที่แจกจ่ายในแต่ละวันแทน อย่างน้อยก็ไม่ต้องอดมื้อกินมื้อ

แต่พออาหารที่มีเริ่มไม่เพียงพอก็กลายเป็นว่าตระกูลติงตั้งใจให้พวกเขาได้รับความลำบากโดยที่ไม่คิดจดจำบุญคุณที่ตระกูลติงเคยแจกจ่ายอาหารแก่พวกเขาแม้แต่น้อย ในขณะเดียวกันผู้คนที่เคยได้รับแจกจ่ายอาหารก็เริ่มก่อความวุ่นวายและรุนแรงมากขึ้นจนไม่อาจระงับเหตุไว้ได้ ทหารรักษาเมืองจึงเข้ามาระงับเหตุ แต่กลับกลายเป็นว่าทหารรักษาเมืองเหล่านั้นทำให้เรื่องราวรุนแรงเพิ่มขึ้นอีก เพราะพวกเขาใช้โอกาสนี้กระทำการอย่างรุนแรงต่อผู้อพยพ ในส่วนของผู้อพยพตัวปลอมที่เป็นนักฆ่าแฝงตัวเข้ามาใช้โอกาสนี้ตอบโต้กลับไปให้สถานการณ์รุนแรงจนไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป

เหตุชุลมุนดังกล่าวทำให้มีผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตจำนวนไม่น้อย ทางวังหลวงจึงออกกฎอัยการศึกให้ทุกคนอยู่แต่ในเรือนหลังตะวันตกดินและห้ามแจกจ่ายอาหารให้กับผู้อพยพอีก พร้อมกับจำกัดพื้นที่ของเหล่าผู้อพยพให้อยู่ในบริเวณตรอกนกเขาเท่านั้น

ขณะเดียวกันตรอกซิ่งฮวาที่คลาคล่ำไปด้วยหอนางโลมกลับยังคึกคักเช่นเดิม หนึ่งในลูกค้าประจำย่อมต้องมีรายนามของหนิงอ๋องอยู่ด้วย ชายหนุ่มหายเข้าไปในหอนางโลมก่อนที่จะลอบออกมาอีกทางพร้อมทั้งวางคนของเขาให้อยู่ภายในห้องนั้นแทน

หนิงอ๋องตัวปลอมต้องแสร้งเล่นละครตบตาเหล่านักฆ่ากลุ่มนั้นเพื่อหลอกล่อให้พวกมันลงมือ ก่อนที่ตัวจริงจะมานั่งจิบน้ำชาอย่างสบายใจในห้องลับที่ถูกสร้างเอาไว้เพื่อหารือโดยเฉพาะ

"เหตุใดท่านจึงดูเหมือนสบายใจนัก"

"เหยื่อกำลังจะติดเบ็ดเหตุใดจึงไม่มีความสุขเล่า ?"

"แค่ตัวหลอกเท่านั้น พวกนั้นอาจไม่หลงกลท่านก็ได้นะเจ้าคะ" หยางซูหนี่กล่าวก่อนที่นางจะเริ่มวางหมากสีขาวในมือของนางอย่างช้า ๆ

"พวกมันจะต้องติดกับแน่ ! คืนนี้ฝ่าบาทจะมีคำสั่งให้จัดการกับเชื้อพระวงศ์หลายต่อหลายคน ดูเหมือนว่าคงไม่แคล้วเกิดการนองเลือดขึ้น"

"ช่างอำมหิตนัก" หยางซูหนี่กล่าว ก่อนหน้านี้ตระกูลหยางเองได้เริ่มทยอยถอนตัวออกจากราชสำนักบ้างแล้ว ส่วนที่เหลือก็เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในจวนพร้อมกับเฝ้าระวังภัยอย่างหนาแน่น มีคนไม่มากนักที่จะได้ทราบข่าวการล้างบางเหล่าเชื้อพระวงศ์นี้และผู้บงการก็ไม่ใช่ผู้ใดหากแต่เป็นฝ่าบาทที่บัญชาการด้วยตนเอง โดยจะใช้เหตุการณ์ไม่สงบสุขของเหล่าผู้อพยพเป็นข้ออ้างในแผนการครั้งนี้

"เชื้อพระวงศ์จิตใจยากแท้หยั่งถึง บางครั้งก็ราวกับหลุมดำมืดที่ไร้ก้นเหว"

"แล้วท่านเล่าเป็นเช่นนั้นด้วยหรือไม่เจ้าคะ ?" หยางซูหนี่กล่าวกับเขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะชะงักมือที่กำลังวางเม็ดหมากสีดำนิ่งค้างอยู่กลางอากาศพร้อมกับเงยหน้าขึ้นจากกระดานหมากอย่างช้า ๆ

"แล้วเจ้าคิดเห็นเป็นเช่นไรเล่า ?"

"ข้าไม่รู้และไม่มีสิทธิ์ตัดสินผู้ใด" หยางซูหนี่ตอบแบบกลาง ๆ เพื่อไม่ให้ดูล่วงเกินเขาจนเกินไป หนิงอ๋องที่ได้ยินเช่นนั้นก็กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ ในตอนนี้หญิงสาวรู้วิธีที่จะหลบเลี่ยงคำถามจากเขาแล้วเช่นนั้นก็เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เขาเกิดความไม่พอใจ

"สำหรับผู้อื่นอาจจะใช่ แต่สำหรับเจ้าข้าล้วนจริงใจต่อเจ้าเป็นอย่างยิ่ง" เขาพยายามตอบคำถามยียวนทั้งยังไม่วายป้อนคำหวานและเกี้ยวพานนางไม่หยุดหย่อน

"หึ ท่านอ๋องทรงล้อหม่อมฉันเล่นแล้ว"

"ข้าไม่เคยล้อเล่น"

"หม่อมฉันว่าหม่อมฉันกลับจวนดีกว่าเจ้าค่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว"

"คืนนี้เจ้าพักที่นี่เถิด พ้นคืนนี้ไปแล้วค่อยกลับจวน ตอนนี้ไม่ปลอดภัยนักหากว่าเจ้าจะอยู่ในจวนเพียงลำพัง ข้า... อดรู้สึกเป็นห่วงเจ้าไม่ได้" หยางซูหนี่ได้ยินคำพูดที่จริงใจของเขาเหล่านั้นก็อดที่จะยอมเชื่อฟังไม่ได้ ถึงอย่างไรก็ตามนางได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของหนิงอ๋อง หากว่านางดันพลาดพลั้งตกไปอยู่ในมือของเหล่านักฆ่าพวกนั้นก็คงจะไม่ดีนัก เช่นนั้นนางเองก็ไม่ควรเพิ่มภาระให้กับอีกฝ่าย มิสู้อยู่นิ่ง ๆ เงียบ ๆ เช่นนี้จนกว่าจะจบเรื่องเสียดีกว่า

"เช่นนั้นก็ได้เพคะ"

"เด็กดี"

หยางซูหนี่พักผ่อนในเรือนลับที่อยู่ริมน้ำของหนิงอ๋องอย่างสบายใจ ที่นี่บรรยากาศดีไม่น้อย คืนนี้เป็นคืนที่เงียบสงัดเกินไปจนดูไม่ปกติ ก่อนที่หยางซูหนี่จะมองไปอีกด้านของเมืองหลวงแล้วเห็นควันไฟที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กลุ่มควันขนาดใหญ่แสดงให้เห็นว่าทางด้านนั้นเกิดเพลิงไหม้รุนแรงไม่รู้ว่าเป็นจวนของผู้ใดกัน ?

"คุณหนูเจ้าคะ ดูเหมือนว่าทางด้านโน้นจะเกิดเพลิงไหม้เจ้าค่ะ" เพ่ยเปาเอ่ยกับนายสาว พร้อมกับชี้นิ้วไปด้านที่เกิดเพลิงไหม้

"เริ่มลงมือกันแล้วสินะ"

"ดูเหมือนว่าจะรุนแรงไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ"

"แล้วทางด้านตรอกนกเขาเล่าเป็นเช่นไรบ้าง ?" หยางซูหนี่ให้คนของนางคอยเฝ้าดูตรอกนกเขาที่มีจำนวนผู้อพยพอาศัยอยู่รวมกันมาก พวกนางจะไม่สามารถแยกกลุ่มผู้อพยพที่แท้จริงออกจากกลุ่มนักฆ่าได้เลยหากว่าไม่บีบให้คนเหล่านั้นเผยตัวและลงมือ ก่อนจะให้คนของนางค่อย ๆ แยกกลุ่มคนออกมาแล้วส่งออกไปยังเขตนอกเมืองเพื่อไปอยู่ยังหมู่บ้านตระกูลหยางที่มีจำนวนผู้อาศัยไม่มาก หากแต่มีจำนวนพื้นที่ทำงานที่มากกว่าจำนวนคน และให้ผู้นำหมู่บ้านช่วยหางานให้พวกเขาได้ทำเป็นการแลกกับอาหารในแต่ละมื้อ ซึ่งงานส่วนใหญ่ก็จะเป็นงานทางการเกษตรทั้งสิ้น

"ดูเหมือนว่าจะเกิดเหตุวุ่นวายขึ้นแล้วเช่นกันเจ้าค่ะ คนของเราเองก็เริ่มแยกตัวผู้อพยพออกมาได้ค่อนข้างมากแล้วเช่นกัน"

"ดี ทำต่อไปพยายามแยกตัวผู้อพยพออกมาจากกลุ่มนักฆ่าให้ได้มากที่สุด"

"ทราบแล้วเจ้าค่ะ"

"ท่านอ๋องยังไม่กลับมาอีกหรือ ?" หยางซูหนี่เอ่ยถามสาวใช้ในขณะที่อีกฝ่ายได้แต่ส่ายหน้า เพราะหลังจากที่คุณหนูของนางแยกตัวออกมาเพื่อพักผ่อนหนิงอ๋องก็หายไปเสียแล้ว

"ยังเจ้าค่ะ"

"เข้าใจแล้ว เจ้าเองสั่งการกับองครักษ์ลับแล้วก็ไปพักผ่อนเถิด"

"เจ้าค่ะคุณหนู"

หยางซูหนี่ได้แต่ชะเง้อคอรอฟังข่าวจากชายหนุ่ม นางหวังเป็นอย่างยิ่งว่าอีกฝ่ายคงจะไม่พลาดพลั้งให้กับแผนการของผู้อื่น ถึงอย่างไรนางและเขาก็ลงเรือลำเดียวกันแล้วนางจึงหวังว่าเขาเองจะปลอดภัยกลับมาเช่นกัน ก่อนที่เวลาต่อมานางจะได้ยินเสียงกุกกักเกิดขึ้นไม่ไกลจากจุดที่นางนั่งอยู่นัก

"นั่นใครน่ะ ?"

"ข้าเอง..." หนิงอ๋องเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง มือของเขากุมที่หน้าท้องเอาไว้โดยที่ยังมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด หยางซูหนี่ที่เดินตามเสียงนั้นไปจนกระทั่งพบเข้ากับร่างของชายชุดดำที่นั่งพิงต้นไม้อยู่ นางมองหาองครักษ์ของเขาไม่พบแม้แต่คนเดียวจึงเกิดความสงสัยขึ้น

"เหตุใดท่านจึงบาดเจ็บได้เล่า ? แล้วคนของท่านอยู่ที่ใดกันหมด ?" หยางซูหนี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดไม่พอใจอยู่มาก หนิงอ๋องจึงรีบอธิบายว่าพวกเขาจะหลอกล่อเหล่านักฆ่าให้ติดตามพวกเขาไปคนละทิศคนละทางก่อนจะเปิดทางให้เขากลับมาที่นี่ได้อย่างปลอดภัย

"พระชายาอย่าได้โมโหเลย พวกเขาปกป้องข้าได้อย่างเต็มที่แล้ว"

"ปกป้องแล้วแต่ก็ยังทำให้ท่านบาดเจ็บถึงเพียงนี้ มาเถิดข้าจะช่วยพยุงท่านเข้าเรือน"

"ขอบคุณเจ้ามาก" หยางซูหนี่เดินเข้ามาพยุงตัวชายหนุ่มก่อนจะพาเขาไปยังห้องพัก พร้อมกับสั่งให้สาวใช้เตรียมน้ำอุ่นเข้ามาเพื่อล้างบาดแผล น้ำในอ่างเปลี่ยนเป็นสีแดงน่ากลัว บาดแผลที่ไม่เล็กไม่ใหญ่หากแต่พลาดจุดสำคัญไปเล็กน้อยก็ทำให้เสียเลือดมาก ผ้าหลายผืนถูกเปลี่ยนไปผืนแล้วผืนเล่าเพื่อทำความสะอาดบาดแผลจนมันสะอาด ก่อนที่นางจะโรยบาดแผลเขาด้วยยาห้ามเลือดแล้วค่อย ๆ พันแผลอย่างระมัดระวัง

โดยที่หยางซูหนี่ไม่ทันได้สังเกตเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของอีกฝ่าย แท้จริงแล้วบาดแผลนี้สำหรับเขามิได้หนักหนาอย่างที่คิด เพียงแค่ต้องการเรียกร้องความสนใจจากหญิงสาวเท่านั้น จึงได้ลงทุนลงแรงยอมเปลืองตัวบาดเจ็บเช่นนี้ ในยามที่เห็นสีหน้าเป็นกังวลของนางก็ยิ่งทำให้หนิงอ๋องรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก แผนการครั้งนี้นับว่าไม่เสียแรงเปล่าจริง ๆ

"บาดแผลของท่านแม้จะไม่รุนแรงนักหากแต่ต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษมิเช่นนั้นอาจจะทำให้แผลติดเชื้อและลุกลามได้เจ้าค่ะ ข้าจะสั่งให้องครักษ์ล้างแผลและเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ท่านทุก ๆ สองวันจนกว่าท่านจะหายดี"

"องครักษ์ของข้าเองก็บาดเจ็บเช่นกัน พวกเขาคงมิอาจดูแลข้าได้" หยางซูหนี่เลิกคิ้ว เขาเองก็มิได้มีองครักษ์คนเดียวเสียเมื่อไหร่

"เช่นนั้นก็ใช้งานคนที่ไม่บาดเจ็บสิเจ้าคะ"

"พวกเขายังมีภารกิจที่จะต้องจัดการอีกมาก"

"เช่นนั้นข้าจะให้สาวใช้..."

"เจ้าช่วยทำให้ข้าไม่ได้หรือ ?" หยางซูหนี่ยังกล่าวไม่ทันจบประโยคชายหนุ่มก็เอ่ยในสิ่งที่เขาต้องการขึ้นมาเสียก่อน หนิงอ๋องคิดว่าหากเขามัวแต่หาข้ออ้างเช่นนี้นางคงไม่เข้าใจเป็นแน่จึงเอ่ยออกมาตามตรง

แม้ว่าหญิงสาวจะเข้าใจถึงเจตนาของชายหนุ่มเป็นอย่างดีเพียงแต่แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจเท่านั้น ก่อนจะรู้สึกตกใจที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาตรง ๆ เช่นนี้ทำให้นางอ้ำอึ้งหาทางหลีกเลี่ยงไม่ทันการจึงทำได้เพียงตกลงรับปากอีกฝ่ายไป

"เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ"

หนิงอ๋องที่ยามนี้ความต้องการได้บรรลุผลก็เอาแต่นั่งยิ้มอย่างพอใจ ในขณะที่หยางซูหนี่รู้สึกหมั่นไส้อีกฝ่ายจนอยากจะทำให้แผลของเขาเพิ่มขึ้นมาอีกสักแผลสองแผล