All Chapters of สามีได้โปรดหย่ากับข้าเสียที!: Chapter 1 - Chapter 10

"ฮูหยินดื่มยาเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ" ผิงซวงสาวใช้อาวุโสผู้เป็นแม่นมของหยางซูหนี่กล่าวกับนาง หากแต่อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าเพราะนางไม่ต้องการที่จะดื่มมันอีกต่อไปแล้วท่ามกลางเสียงครึกครื้นรื่นเริงจากด้านนอกที่ดังลอดเข้ามาในเรือนอยู่ตลอด หยางซูหนี่ได้แต่ยิ้มเยาะกับตนเอง วันนี้เป็นวันมงคลของฟูฮุ่ยหมิงคุณชายใหญ่ตระกูลฟูบุตรชายคนโตของฟูซีฮันสามีของนางกับเผิงหยู่เยียนฮูหยินรองย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบปีก่อนหยางซูหนี่คือคุณหนูใหญ่ตระกูลหยางแห่งจวนกั๋วกง แม้ว่าบิดามารดาจะตายจากไปในสนามรบหากแต่นางก็ได้รับการดูแลและอบรมอย่างดีจากท่านปู่หรือหยางกั๋วกงผู้เฒ่าและฮูหยินเฒ่าผู้เป็นย่า จนกระทั่งนางได้แต่งเข้ามาในจวนตระกูลฟู โดยมีสามีของนางฟูซีฮันที่พ่วงด้วยตำแหน่งหย่งอันโหว หลังจากแต่งงานอีกฝ่ายก็ปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดีและหยางซูหนี่เองก็ปฏิบัติต่อเขาอย่างเคร่งครัดตามที่ท่านย่าได้สั่งสอนมา หากแต่ผ่านไปหลายปีนางกลับไม่สามารถตั้งครรภ์ได้เสียที แต่เพราะสามีมักจะปลอบใจนางเสมอทั้งยังกล่าวว่าไม่สำคัญ สักวันก็คงจะตั้งครรภ์ได้เองจึงทำให้นางวางใจเพราะรักและเชื่อใจทำให้นางหลงเชื่อในวาจาของเขาเสมอมาจนกระทั่งในวันหนึ่งท

"คารวะนายท่าน" "เกิดอันใดขึ้นงั้นหรือ ?" ชายหนุ่มที่กำลังนั่งเล่นหมากล้อมในสวนอันงดงามเอ่ยกับคนของเขาโดยไม่หันมามอง "มีคนนำทองคำมาแลกเป็นตั๋วเงินขอรับ" ชายหนุ่มที่ได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้ว เรื่องเช่นนี้จำเป็นต้องมารายงานให้เขารู้ด้วยหรือ ? "เรื่องไม่สำคัญ หากไม่จำเป็นก็ไม่ต้องมารายงานข้า" "เอ่อ... แต่นางเป็นคนของคุณหนูใหญ่จวนหยางกั๋วกงนะขอรับ ข้าน้อยหมายถึงหย่งอันโหวฮูหยิน" โจวฉางเยว่ที่ได้ยินว่าอีกฝ่ายเป็นคนของของใครก็ถึงกับชะงัก ก่อนจะมีท่าทีใส่ใจในคำพูดของพ่อบ้านมากขึ้นด้วยการหันมาเอ่ยกับเขา ทำเอาชายชราถึงกับต้องรีบก้มหน้าลงเพราะกลัวความผิด "คุณหนูใหญ่จวนหยางกั๋วกง เจ้ากำลังหมายถึงหยางซูหนี่น่ะหรือ ?" "ขะ… ขอรับ ใช่แล้วขอรับ" "เหตุใดนางจึงคิดที่จะแลกทองคำเป็นตั๋วเงิน ?" "ข้าน้อยมิทราบขอรับ สาวใช้ผู้นั้นกล่าวเพียงว่าง่ายต่อการเก็บรักษาเท่านั้น ทั้งยังแลกออกไปเป็นจำนวนมาก ข้าน้อยจึงรีบมารายงานนายท่านให้ทราบขอรับ" "นางแลกไปมากเพียงใด ?" "ภายในเจ็ดวันนี้พวกนางเปลี่ยนหน้ากันเข้ามาแลกเปลี่ย

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จหยางซูหนี่ก็กำลังจะเดินทางกลับ ระหว่างทางที่นางกำลังจะเดินลงจากบันไดก็พลันได้ยินคนกลุ่มหนึ่งกำลังกล่าวถึงข่าวลือบางอย่างอยู่"ช่วงนี้ข้าได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องหนึ่ง" ชายผู้หนึ่งในกลุ่มนั้นเอ่ยขึ้น"เรื่องอันใดงั้นหรือ ?""เจ้าจดจำได้หรือไม่เรื่องที่หยางซื่อจื่อกับฮูหยินน้อยสิ้นใจในสนามรบเมื่อหลายปีก่อน""ใครจะจำไม่ได้เล่า ท่านแม่ทัพหยางมีบุญคุณต่อแผ่นดินถึงเพียงนั้นผู้ใดจะกล้าลืมได้ลง เสียดายที่ตระกูลหยางไร้ผู้สืบทอด""เจ้าอย่าได้กล่าวไป ว่ากันว่าที่ท่านแม่ทัพและฮูหยินน้อยสิ้นใจในสนามรบมิใช่ว่าเพราะศัตรู หากแต่เป็นฝีมือของหนอนบ่อนไส้ต่างหาก""หนอนบ่อนไส้งั้นหรือ ? เช่นนั้นก็มิน่าแปลก ข้าก็คิดเอาไว้อยู่แล้วเชียว ท่านแม่ทัพหยางเชี่ยวชาญวรยุทธ์เก่งกาจถึงเพียงนั้นจะพลาดท่าได้เช่นไรหากว่าไม่ได้ถูกหักหลัง ว่าแต่คนผู้นั้นคือใครกัน ?""ว่ากันว่าเป็นคนบ้านรองตระกูลฟูที่ตอนนั้นรับตำแหน่งเป็นรองแม่ทัพของท่านแม่ทัพหยาง""คนตระกูลฟูงั้นหรือ ? ละ… แล้วเหตุใดฝ่าบาทจึงได้พระราชทานราชโองการให้คุณหนูใหญ่หยางแต่งงานกับตระกูลฟูที่มีส่วนทำให้บิดามารดาสิ้นใจได้เล่า ? ทำเช่นนี

เช้าวันต่อมา มีนางกำนัลอาวุโสผู้หนึ่งมาขอเข้าพบหยางซูหนี่ตั้งแต่เช้าก่อนจะแจ้งว่าลิ่งไท่เฟยต้องการพบนางเพื่อทำความรู้จักเป็นการส่วนตัว หยางซูหนี่พอจะคาดการณ์เอาไว้บ้างแล้วว่าอีกฝ่ายจะต้องเรียกตัวนางเข้าพบในเร็ววันนี้ในเมืองหลวงแห่งนี้มีผู้ใดไม่ทราบบ้างว่าลิ่งไท่เฟยเป็นคนเช่นไร นางเคยเป็นสตรีที่อดีตฮ่องเต้ทรงโปรดปรานที่สุด ต่อมาก็ถูกพระสวามีตีตัวออกหากก็เพราะคิดว่านางต้องการแย่งชิงบัลลังก์ของเขา จากนั้นเป็นต้นมาแม้ว่านางจะไม่ได้รับความสำคัญแล้วหากแต่การที่นางเคยเป็นสตรีที่ถูกให้ความสำคัญสูงสุดย่อมไม่อาจปล่อยวางความสำคัญของตนเองไปได้"หมัวมัวกรุณารอสักครู่ คุณหนูของข้าน้อยกำลังผลัดเสื้อผ้าอยู่เจ้าค่ะ" เพ่ยเปาเอ่ยกับนางกำนัลอาวุโสอย่างนอบน้อมไม่มีท่าทางหวาดเกรงให้เสียกิริยาด้วยสายตาชื่นชม พร้อมกับคิดคำนวณในใจเพียงลำพัง"เจ้าเองก็ไปดูแลคุณหนูของเจ้าเถิด เวลาไม่เช้าแล้วเดี๋ยวลิ่งไท่เฟยจะทรงรอนาน""เจ้าค่ะ" เพ่ยเปาที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่รับคำก่อนจะเดินจากไปเมื่อก้าวเข้ามาในห้องหยางซูหนี่ก็ได้เห็นสีหน้าอึดอัดใจของสาวใช้หากแต่อีกฝ่ายไม่ได้เอ่ยออกมานางจ

ในขณะที่รถม้ากำลังแล่นไปเรื่อย ๆ ตามเส้นทางของเมืองหลวง อยู่ ๆ คนบังคับม้าก็หยุดรถกะทันหัน โชคดีที่หยางซูหนี่พยุงตัวเองเอาไว้ได้ทันทำให้ไม่ได้รับบาดเจ็บ หากแต่ในเวลาต่อมาหนิงอ๋องก็เข้ามาในรถม้าของนางทำให้หยางซูหนี่ถึงกับขมวดคิ้วแล้วตั้งคำถามกับเขาด้วยความประหลาดใจ"เกิดอันใดขึ้นงั้นหรือเจ้าคะ ?""ข้างหน้ามีกลุ่มคนอพยพขวางทางอยู่ ดูเหมือนว่าไม่ช้าจะเกิดเหตุความรุนแรงขึ้น" หนิงอ๋องกล่าว หยางซูหนี่พึ่งจำได้ว่าหลังจากนี้จะมีเหตุการณ์ความรุนแรงเกิดขึ้นระหว่างทหารรักษาเมืองกับกลุ่มคนที่อพยพเข้ามาในเมืองหลวง ซึ่งเหตุการณ์ควรจะเกิดหลังจากนี้อีกประมาณหนึ่งเดือน แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเกิดขึ้นเร็วกว่าในชีวิตก่อนของนางมากนัก"เช่นนั้นพวกเราย้อนกลับไปเส้นทางเดิมดีหรือไม่เจ้าคะคุณหนู ?" เพ่ยเปาเอ่ยกับนายสาว"ให้สาวใช้ของเจ้าไปกับรถม้า ส่วนเจ้าไปกับข้า""เอ๊ะ ! เหตุใดเล่า ?""ดูเหมือนว่าหนึ่งในกลุ่มของคนที่อพยพจะจับจ้องรถม้าที่ดูหรูหรากว่าทุกคันแล้วจับตัวหญิงสาวเหล่านั้นไว้เป็นตัวประกัน""เช่นนั้นสาวใช้ของข้าเล่า ?""สาวใช้ย่อมไม่มีปัญหา พว