ตอนที่ 10

หยางซูหนี่เริ่มต้นจัดตั้งโรงทานตระกูลหยางทางด้านทิศใต้ของเมือง พื้นที่บริเวณนี้คือพื้นที่ที่มีจำนวนผู้อพยพอยู่เป็นจำนวนมาก ทั้งยังเป็นพื้นที่ของเหล่าคนจรทำให้ชุมชนแถบนี้ดูแออัดมากที่สุด แม้ว่าจะเป็นการสุ่มเสี่ยงเป็นอย่างมากที่ทำเช่นนี้แต่ก็เป็นทางเดียวที่จะหลอกล่อคนกลุ่มนั้นออกมาแล้วค่อย ๆ จัดการ

หลายวันก่อนที่หญิงสาวกลับมาจากจวนของลิ่งไท่เฟยก็มีเหตุการณ์วุ่นวายเกิดขึ้นที่ถนนทางด้านทิศตะวันออกของเมือง ก่อนที่ทหารรักษาเมืองจะเข้าควบคุมเหตุการณ์และเกิดเป็นเหตุความรุนแรงจนมีผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนไม่น้อย มาวันนี้ผู้อพยพส่วนใหญ่จึงทยอยกันเคลื่อนตัวมายังถนนทางทิศใต้ หากแต่ทางการก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะจัดการกับคนกลุ่มนี้เสียที หยางซูหนี่คิดว่าการที่นางตั้งโรงทานในแถบบริเวณนี้นอกจากจะได้ช่วยเหลือผู้อพยพที่แท้จริงแล้ว นางยังจะสามารถหลอกล่อกลุ่มนักฆ่าเหล่านั้นให้ออกมาอีกด้วย หากว่าพวกมันมีเป้าหมายเป็นหนิงอ๋องเช่นนั้นคนเหล่านั้นจะต้องเข้ามาเพื่อสร้างความวุ่นวายให้กับโรงทานของนางอย่างแน่นอน

หากแต่หยางซูหนี่จัดตั้งโรงทานได้ไม่ถึงครึ่งค่อนวัน อีกฟากของถนนก็เกิดโรงทานแห่งใหม่ขึ้นซึ่งก็คือโรงทานตระกูลติง ทำให้หยางซูหนี่ถึงกับเลิกคิ้วสูงไม่คิดว่าจะมีคนต้องการกลายเป็นแพะตัวอ้วนแทนนางเสียแล้ว หยางซูหนี่ยกยิ้มอย่างพอใจพร้อมกับมีความคิดบางอย่างอยู่ในใจจึงกระซิบที่ข้างหูคนของนาง เพียงไม่เกินสองชั่วยามข่าวลือที่ว่าติงอี้เหรินนั้นแท้จริงแล้วคือคนรักของหนิงอ๋อง ที่นางจัดตั้งโรงทานในวันนี้ก็เพราะต้องการสร้างบุญกุศล เนื่องด้วยที่ตนเองต้องแยกจากคนรักเพราะราชโองการของฝ่าบาททรงมีพระประสงค์ให้หนิงอ๋องแต่งงานกับหยางซูหนี่ที่พึ่งหย่าร้างกับท่านแม่ทัพยังไม่พ้นข้ามเดือน นางเพียงหวังว่าหากชาติหน้ามีจริงนางจะได้เกิดมารักกันกับชายหนุ่มอีกครั้ง

ในยามนั้นหยางซูหนี่ยังคิดว่าสาวใช้ของนางสามารถแต่งบทละครได้ดียิ่งนัก หากแต่ในเวลาต่อมาที่สาวใช้มารายงานข่าวก็พบว่า ติงอี้เหรินมีความคิดที่ตรงใจนางเสียจริง ๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้นล้วนเกิดจากฝีมือของสาวใช้คนสนิทของติงอี้เหรินทั้งสิ้น หากเป็นเช่นนี้หยางซูหนี่ก็ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงอีกแล้ว

ภายหลังจากมีข่าวลือเช่นนั้นเกิดขึ้นก็ดูเหมือนว่าผู้คนจะหันไปให้ความสนใจและเห็นใจหญิงสาวไม่น้อย รวมถึงเกิดความไม่พอใจต่อหยางซูหนี่อีกด้วย แต่หญิงสาวหาได้สนใจไม่ ไม่พอใจแล้วอย่างไร ? นางเองก็ลำบากใจเช่นกัน ผู้ใดเล่าจะปฏิเสธราชโองการได้ เช่นนี้มิเท่ากับว่าตระกูลหยางของนางกบฏหรอกหรือ ? ต่อมายังมีข่าวลือออกมาเช่นนี้ทำให้ความไม่พอใจของผู้คนที่มีต่อนางค่อย ๆ ลดน้อยลง นั่นก็เพราะนางหาได้ต้องการไม่เพียงแต่ปฏิเสธไม่ได้ก็เท่านั้น ส่วนการหย่าร้างนั้นผู้ใดจะสามารถอยู่ร่วมตระกูลกับคนที่สังหารบิดามารดาได้เล่า หย่าร้างไปเช่นนั้นก็ถูกต้องแล้วมิใช่หรือ ?

จากความไม่พอใจที่มีต่อหยางซูหนี่จึงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเห็นใจแทนโดยที่หญิงสาวไม่ต้องทำสิ่งใดทั้งสิ้น ในเมื่อคนเหล่านั้นชอบฟังเรื่องราวคำนินทาเช่นนั้นก็เพียงแค่ปล่อยข่าวลือออกไปก็พอแล้ว ส่วนหยางซูหนี่ก็เพียงทำหน้าที่แจกจ่ายอาหารของนางไปตามหน้าที่เท่านั้น

ทางด้านโรงทานตระกูลติง

"ทางด้านโน้นมีความเคลื่อนไหวอย่างไรบ้าง ?"

"ไม่มีเลยเจ้าค่ะ นางยังคงนิ่งเฉยเช่นเดิมเจ้าค่ะ" สาวใช้เอ่ยกับติงอี้เหริน

"หรือว่านางจะไม่ได้ต้องการแต่งกับหนิงอ๋องจริง ๆ หากแต่มิอาจขัดราชโองการได้เท่านั้น"

"คุณหนูยังคิดที่จะเข้าจวนอ๋องอยู่อีกหรือเจ้าคะ ? มิใช่ว่าฮูหยินกล่าวว่า..."

"ท่านแม่จะกล่าวเช่นไรข้าหาได้สนใจไม่ ข้าจะไม่ยอมแต่งให้ผู้ใดนอกจากหนิงอ๋องเท่านั้น !"

"แต่ว่า..." สาวใช้คนสนิทพยายามที่จะกล่าวต่อ หากแต่ถูกหญิงสาวเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน

"ข้ารู้ว่าเจ้าคิดจะเอ่ยสิ่งใด เป็นได้เพียงพระชายารองแล้วอย่างไร ยามนั้นขอเพียงในหัวใจของหนิงอ๋องมีเพียงข้า พระชายาเอกก็เป็นได้เพียงไม้ประดับที่แห้งเหี่ยวแห่งจวนหนิงอ๋องเท่านั้น"

"จริงเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าวเสริม

"ข้าจะคอยดูหากว่านางไม่ได้รับความโปรดปรานจากท่านอ๋องนางจะมีชีวิตเช่นไร สตรีที่ไม่ได้รับความโปรดปรานจากสามีจะต่างอันใดกับบุปผาที่แห้งเหี่ยว ให้นางได้รู้ว่าผู้ใดกันแน่ที่เป็นคนรักที่แท้จริงของท่านอ๋อง"

"แล้วเช่นนี้ฮูหยินกับนายท่านจะยินยอมหรือเจ้าคะ ?"

"ข้าย่อมมีแผนการของข้า" ติงอี้เหรินกล่าวกับสาวใช้คนสนิทอย่างมั่นใจ ในขณะนั้นเองก็มีสาวใช้ผู้หนึ่งก้าวเข้ามา ก่อนจะเอ่ยรายงานบางอย่าง

"เรียนคุณหนูใหญ่ ตอนนี้ข้าวสารที่มีอยู่เหลือน้อยเต็มทีแล้วเจ้าค่ะ"

"เหลือน้อยเจ้าก็ไปซื้อเสียสิ !"

"ตอนนี้เบี้ยที่มีอยู่ก็หมดแล้วเช่นกันเจ้าค่ะ"

"อะไรกันหมดอีกแล้วหรือ ?" ติงอี้เหรินทำสีหน้าหงุดหงิดก่อนจะพยักหน้าให้สาวใช้คนสนิทของตนเองหยิบตั๋วเงินออกมาส่งให้กับสาวใช้ผู้นั้น

"เจ้ารีบไปจัดการให้เรียบร้อย ขาดเหลือสิ่งใดก็ซื้อมาให้หมด"

"ทราบแล้วเจ้าค่ะคุณหนู"

หลังจากนั้นคนของตระกูลติงก็กว้านซื้อข้าวสารทั่วทุกหนทุกแห่งเพียงแต่ทุก ๆ ที่ก็หมดไปแล้วเช่นกัน ก่อนจะได้พบกับร้านค้าร้านหนึ่งซึ่งดูเหมือนว่าพึ่งจะเปิดใหม่ได้ไม่นาน หากแต่ราคาข้าวสารกลับมีราคาสูงสามถึงห้าเท่าของราคาปกติ โดยปกติแล้วคุณหนูใหญ่จะให้พวกนางเลือกซื้อเฉพาะข้าวที่ดีที่สุดเพราะไม่ต้องการเสียหน้าและเกิดปัญหา ทำให้สาวใช้ที่ได้รับมอบหมายหน้าที่จำใจจะต้องซื้อข้าวสารมาในราคาที่แพงกว่าปกติถึงห้าเท่า เงินห้าพันตำลึงทองกลับได้ข้าวสารน้อยกว่าปกติมาก เมื่อซื้อเสร็จแล้วร้านนั้นจึงปิดร้านทันทีเพราะไม่มีข้าวสารหลงเหลืออยู่แล้วเนื่องจากถูกคนจากตระกูลติงเหมาซื้อไปหมด

หลังจากร้านปิดหลงจู๊ที่ดูแลร้านก็ก้าวเข้ามาด้านหลังร้านพบกับสตรีผู้หนึ่งที่กำลังดื่มชาอย่างสบายอกสบายใจ

"เรียบร้อยแล้วขอรับนายหญิง" หยางซูหนี่ยกยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะตกรางวัลให้อีกฝ่ายไม่น้อย

"ดีมาก ช่วงนี้ก็ปิดร้านไปก่อนอีกสองสามวันค่อยเปิดใหม่"

"ขอรับนายหญิง"

"ได้ยินว่าบ้านของเจ้าอยู่ทางทิศใต้ของเมือง ช่วงนี้ก็ย้ายคนที่เรือนของเจ้ามาอยู่พักที่ร้านชั่วคราวเถิด ถนนเส้นนั้นดูไม่ค่อยปลอดภัยนัก"

"ขอบพระคุณนายหญิงที่เมตตา" หลงจู๊วัยกลางคนค้อมตัวขอบคุณหยางซูหนี่อย่างดีใจ หลายวันก่อนเขาถูกไล่ออกจากร้านแห่งหนึ่งเพราะเจ้าของร้านยื้อกิจการต่อไปไม่ไหวจึงปิดตัวลงแล้วเดินทางออกจากเมืองหลวงก่อนที่จะได้พบกับหยางซูหนี่ หญิงสาวเอ่ยชักชวนให้เขามาทำงานให้กับร้านค้าของนาง ทั้งนี้ร้านแห่งนี้ก็เป็นร้านเดิมที่เขาเคยทำงานอยู่แล้วทำให้ทุกอย่างไม่ได้ยากเย็นนัก

หญิงสาวเปิดร้านขายเสบียงให้กับชาวบ้านในราคาถูกก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ไม่สงบ หากแต่เวลาต่อมากลับให้เขาเพิ่มราคาข้าวสารชั้นดีขึ้นสูงถึงห้าเท่าของราคาปกติ ในตอนแรกเขาเองก็ตกใจเป็นอย่างมากเพราะคิดว่าชาวบ้านคงไม่มีปัญญาซื้ออย่างแน่นอน แต่เขาก็เริ่มเข้าใจเมื่อเห็นว่ามีสาวใช้ท่าทางดีผู้หนึ่งเข้ามาติดต่อขอซื้อข้าวชั้นดีเหล่านั้นจนเกลี้ยง ที่แท้นายหญิงก็แค่เพียงต้องการขายข้าวสารในราคานี้ให้กับตระกูลติง ตัวเขาที่เป็นเพียงลูกจ้างก็พอจะได้ยินเรื่องราวของหญิงสาวมาไม่น้อย นับตั้งแต่นี้คงจะไม่กล้าดูเบานางเสียแล้ว

"เพ่ยเปาไปกันเถิด"

"เจ้าค่ะนายหญิง"

"นายหญิงเดินทางปลอดภัยขอรับ"

คล้อยหลังหยางซูหนี่จากไปแล้วชายวัยกลางคนก็ได้แต่หายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะนึกไปว่าไม่รู้ว่าตระกูลติงไปล่วงเกินหญิงสาวด้วยเรื่องอันใดจึงได้ถูกนายหญิงผู้นี้เอาคืนถึงเพียงนี้ คงจะไม่ใช่เพราะข่าวลือเหล่านั้นที่เขาได้ยินมากระมัง ? สตรีเช่นนี้ไม่ว่าใครก็อย่าได้เผลอล่วงเกินนางเถิด มิเช่นนั้นต้องมีจุดจบที่ไม่ดีอย่างแน่นอน

ทางด้านติงอี้เหรินเมื่อได้ยินว่าข้าวสารมีราคาแพงมากจนทำให้นางต้องเสียเงินทองไปกว่าห้าพันตำลึงทอง หญิงสาวก็เป็นลมล้มพับไปก่อนจะฟื้นขึ้นในเวลาต่อมา แต่เพราะด้วยความรักหน้าตาและศักดิ์ศรีจึงยินยอมจ่ายออกไปอย่างเสียมิได้

ในขณะที่หยางซูหนี่ได้ยินเรื่องราวดังกล่าวก็ได้แต่หัวเราะร่าจนตัวงอ ใครใช้ให้ติงอี้เหรินปล่อยข่าวลือเสียหายของนางกันเล่า ชีวิตก่อนเพียงเพราะต้องการเป็นสตรีที่เพียบพร้อมจึงได้ยอมอดทนนั่งอยู่บนภูเขาสูงเหน็บหนาว ระมัดระวังทุกวาจาและคำพูดของตนเองเป็นอย่างยิ่ง มาวันนี้นางไม่ต้องสนใจสายตาของผู้ใดและไม่จำเป็นต้องอดทนต่อการกระทำอันเลวร้ายของผู้ใดอีก ใครที่ทำไม่ดีต่อนาง นางก็จะเอาคืนให้เจ็บแสบ