บทที่ 3

สามวันต่อมา เป็นวันคล้ายวันเกิดครั้งแรกของหลิ่วรั่วอินหลังจากเข้าวัง

เพื่อการนี้ ลู่สิงโจวจึงจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้นางอย่างยิ่งใหญ่

ขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊พร้อมครอบครัวต่างได้รับเชิญมาร่วมงาน แม้นางจะยังไม่มีตำแหน่งฮองเฮา แต่กลับได้รับการปฏิบัติไม่ต่างจากฮองเฮา

ในฐานะนางกำนัลผู้ดูแลงานประจำตัวของนาง ข้าย่อมต้องวิ่งวุ่นไปทั่ว เกรงว่าหากขั้นตอนใดผิดพลาดจนทำให้นางไม่พอใจ จะพาลลงโทษบรรดาบ่าวในวัง

ก่อนงานเลี้ยงเริ่ม ข้ากำลังจะไปเชิญนางออกมา แต่กลับได้ยินเสียงสนทนาระหว่างนางกับบิดามารดาดังมาจากหน้าประตู

“อาอิน พ่อได้ยินมาว่า ฝ่าบาททรงโปรดเจ้าถึงเพียงนี้ ก็เพราะเมื่อครั้งถูกลงโทษให้คุกเข่า เจ้าเคยมอบเสื้อคลุมตัวหนึ่งให้ท่าน”

“ตอนนั้นท่านเป็นเพียงองค์ชายที่ไร้ความโปรดปราน หรือเจ้ามองออกตั้งแต่ตอนนั้นแล้วหรือว่า ภายหน้าท่านจะได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้?”

หลิ่วรั่วอินตอบเสียงเบา “ท่านพ่อเห็นคุณค่าลูกเกินไปแล้ว ตอนนั้นลูกจะไปรู้ได้อย่างไร เพียงแต่เสื้อคลุมตัวนั้น ตอนดื่มสุรากับองค์หญิงลูกเผลอทำเปื้อน ลูกเลยไม่อยากได้แล้ว จึงโยนทิ้งไปตามใจ”

“ใครจะไปรู้ว่าตอนนั้นฝ่าบาทกำลังคุกเข่าอยู่ตรงนั้นพอดี จึงเข้าใจผิด”

สีหน้าของพ่อหลิ่วพลันเปลี่ยนไป รีบกำชับทันที “ถ้าเป็นเช่นนั้น เรื่องนี้ห้ามให้ฝ่าบาททรงรู้เด็ดขาด”

นางพยักหน้า “นั่นแน่นอนอยู่แล้ว”

เมื่อข้ายืนฟังทุกอย่างอยู่หน้าประตู ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

ข้าหัวเราะเยาะตนเอง และหัวเราะเยาะลู่สิงโจวเสียยิ่งกว่า

ที่แท้ เหตุผลที่เขาหลงรักนาง ก็เป็นเพียงความเข้าใจผิดโดยสิ้นเชิง

คนด้านในได้ยินเสียงหัวเราะ ก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ใครอยู่นอกนั่น!”

ข้าไม่ตอบแม้แต่คำเดียว ก่อนหมุนตัวรีบเดินจากไป

งานเลี้ยงวันเกิดเริ่มขึ้น ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ จนกระทั่งระหว่างงาน หลิ่วรั่วอินลุกขึ้นหมายจะยกจอกถวายสุราแก่ลู่สิงโจว จู่ ๆ นางก็สำรอกเลือดออกมา ก่อนหมดสติล้มลง

ลู่สิงโจวพลันสีหน้าเปลี่ยนไป แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกประหนึ่งกำลังจะสูญเสียทุกสิ่ง เขารีบพุ่งเข้าไปหานางราวกับคนเสียสติ

ข้าไม่เคยเห็นเขาตื่นตระหนกถึงเพียงนี้มาก่อน แม้แต่เมื่อครั้งศึกชิงราชบัลลังก์ขององค์ชายทั้งเก้า ตอนที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย เขายังสงบนิ่งไม่หวั่นไหว

ราวกับเรื่องทุกอย่างบนโลกนี้ ล้วนไม่เกี่ยวข้องกับเขา

เขาเคยบอกว่า เขาเป็นคนที่จะได้เป็นฮ่องเต้ในภายหน้า ดังนั้นต้องไม่แสดงความยินดียินร้ายออกทางสีหน้า เด็ดขาดไม่อาจให้ผู้ใดมองเห็นจุดอ่อนของตน

แต่บัดนี้ ต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนัก จุดอ่อนของเขากลับถูกเปิดเผยจนหมดสิ้น

หมอหลวงทั้งหมดในวังถูกเรียกตัวมายังตำหนักหานซวง ล้อมอยู่ข้างเตียงของหลิ่วรั่วอินเพื่อรักษานาง

ลู่สิงโจวเฝ้าอยู่ข้างเตียง ไม่ยอมก้าวห่างแม้แต่ครึ่งก้าว

“บอกมา! อาอินเป็นอะไรไปกันแน่!”

หมอหลวงทั้งห้องต่างคุกเข่าอยู่เต็มพื้น

“ฝ่าบาท คุณหนูหลิ่วถูกพิษ พิษนี้จะรักษาได้ก็ต้องใช้เลือดจากหัวใจเป็นตัวยา จึงจะถอนพิษได้!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่สิงโจวไม่พูดพร่ำทำเพลง คิดจะควักเลือดจากหัวใจของตนเองเพื่อช่วยคนรักทันที เหล่าหมอหลวงและบ่าวรับใช้ต่างรีบกรูกันเข้าไปห้าม พร้อมทั้งก้มศีรษะโขกพื้นไม่หยุด

“มิได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ! พระวรกายของฝ่าบาทสูงส่งล้ำค่า จะทรงบาดเจ็บโดยง่ายมิได้”

“ยิ่งไปกว่านั้น พิษชนิดนี้จะใช้ได้ผล ก็ต้องเป็นเลือดจากหัวใจของผู้วางยาพิษเท่านั้น”

“ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือหาตัวคนวางยาพิษให้พบ!”

จู่ ๆ ลางสังหรณ์ไม่ดีก็เอ่อขึ้นในใจข้า เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหลิ่วรั่วอินพิงอยู่ในอ้อมแขนของลู่สิงโจว ใบหน้าซีดขาว ก่อนยกมือชี้มาที่ข้า

“เมื่อครู่นี้... ข้าดื่มเพียงชาที่นางยกมาให้ จากนั้นก็รู้สึกเวียนศีรษะ ปวดท้องอย่างรุนแรง”

ทุกอย่างล้วนมุ่งเป้ามาที่ข้า ตั้งแต่งานเลี้ยงเริ่ม ข้าไม่เคยยื่นอาหารหรือเครื่องดื่มให้นางแม้แต่อย่างเดียว

นางคงเดาได้แล้วว่าคนที่แอบได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่คือข้า จึงสมคบกับหมอหลวงไว้ล่วงหน้า เพื่อใส่ร้ายข้าและกำจัดภัยในภายหลังให้สิ้นซาก!

แต่เหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้? ข้าไม่เคยคิดจะนำเรื่องนั้นไปบอกลู่สิงโจวเลย เพราะด้วยฐานะของนางในใจเขาตอนนี้ ไม่ว่าข้าจะพูดอะไร เขาก็ไม่มีวันเชื่อ

ข้าไม่คิดจะเข้าไปก้าวก่ายชีวิตของผู้ใด เพราะอีกไม่นาน ข้าก็กำลังจะจากไปแล้ว

เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ ข้าทำได้เพียงคุกเข่าลง อธิบายกับลู่สิงโจว

“ฝ่าบาท ตั้งแต่งานเลี้ยงเริ่ม บ่าวไม่เคยยื่นอาหารหรือเครื่องดื่มให้คุณหนูหลิ่วเลย โปรดเรียกนางกำนัลทุกคนมาสอบถามทีละคน ก็จะทรงทราบความจริง”

ลู่สิงโจวมองข้าอย่างเงียบงัน ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะเลือกเชื่อผู้ใด

ทันใดนั้น หลิ่วรั่วอินก็สำรอกเลือดออกมาอีกคำหนึ่ง จนเปื้อนแขนเสื้อของเขา

เขาจ้องมองสีแดงสดอันบาดตานั้น แววตาวูบไหวด้วยประกายมืดมน สุดท้ายก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

“จับนางไว้ รีดเลือด!”