บทที่ 5

สองชั่วโมงต่อมา ซินซินก็เปิดประตูออกมา

ในมือของเธออุ้มตุ๊กตาหมีตัวหนึ่ง ดวงตาบวมเป่งราวกับหลอดไฟ

ตุ๊กตาหมีตัวนี้เป็นของขวัญชิ้นเดียวที่เฮ่อจิ่งเซียวเคยมอบให้ซินซิน

ซินซินรักและหวงแหนมันราวกับของวิเศษ

“แม่คะ หนูไม่เอาแล้วค่ะ” ซินซินชูตุ๊กตาหมีขึ้น แสร้งยิ้ม แล้วยัดตุ๊กตาหมีใส่มือเสิ่นอี้หนิง “คุณลุงเหลือโอกาสอีกแค่สองครั้งแล้วนะคะ”

“จ้ะ” เสิ่นอี้หนิงไม่รู้จะปลอบใจลูกสาวอย่างไรดี

“หนูอยากจัดงานวันเกิด แล้วชวนเพื่อนสนิทมาร่วมงานด้วย แม่คะ ได้ไหมคะ” ซินซินเงยหน้าขึ้นมอง เสิ่นอี้หนิงปฏิเสธไม่ลง

วันเกิดของซินซินในปีที่ผ่าน ๆ มาล้วนจัดที่บ้าน โดยมีแค่เธอคอยอยู่เป็นเพื่อน

เฮ่อจิ่งเซียวไม่เคยปรากฏตัวเลย

และไม่เคยใส่ใจเลยเช่นกัน

เสิ่นอี้หนิงตกลง เธอรู้ว่านี่เป็นโอกาสหนึ่งครั้งที่ซินซินมอบให้เฮ่อจิ่งเซียว

ซินซินเอาแต่ไออยู่ตลอด เสิ่นอี้หนิงเป็นห่วงสุขภาพของลูก จึงลาโรงเรียนให้เธอสองสามวัน

วันหยุดสุดสัปดาห์ เสิ่นอี้หนิงพาซินซินไปสวนสนุกเด็ก เธอนั่งอยู่ข้าง ๆ พลางเลือกสถานที่จัดงานวันเกิดให้ลูก

จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของซินซิน

พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าเหลยเหล่ยกำลังแย่งของกับลูกอยู่

เหลยเหล่ยนิสัยพาลและเอาแต่ใจ ยืนกรานจะแย่งของเล่นในมือซินซินให้ได้ พอซินซินไม่ให้ เขาก็ผลักซินซินล้มลงอย่างแรง

เสิ่นอี้หนิงรีบวิ่งเข้าไปอุ้มซินซินขึ้นมา

“ขอโทษเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เสิ่นอี้หนิงจ้องมองเหลยเหล่ยอย่างดุดัน

เหลยเหล่ยเบือนหน้าหนีและโกหกหน้าตาย “ทำไมผมต้องขอโทษด้วย เธอหกล้มเองต่างหาก!”

“ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอผลักลูกสาวฉันล้ม เธอต้องขอโทษ”

เหลยเหล่ยทำหน้าไม่ยอมรับ แต่พอเห็นคนที่เดินมาด้านหลัง เขาก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นแล้วร้องไห้จ้าขึ้นมาทันที

“เหลยเหล่ย” เฮ่อจิ่งเซียวรีบเดินเข้ามาดูอาการของเด็กชาย

ท่าทีร้อนรนและความเป็นห่วงในแววตาของเขา เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยมีให้ซินซินเลย

เสิ่นอี้หนิงแค่นยิ้มหยันแบบเศร้า ๆ

เหลยเหล่ยจับแขนเขาพลางฟ้อง “พ่อเฮ่อครับ พวกเขาแกล้งผม แย่งของเล่นผมแล้วยังตีผมด้วย”

เฮ่อจิ่งเซียวโกรธจัด ทว่าพอหันกลับมาเห็นว่าเป็นเสิ่นอี้หนิงกับซินซิน เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

สายตาของเขาเปลี่ยนจากความห่วงใยเป็นเย็นชาในเวลาเพียงหนึ่งวินาที

“เกิดอะไรขึ้น” เขาคาดคั้นถาม

“คุณลุงคะ เขาผลักหนูค่ะ” ซินซินมองเขาอย่างเว้าวอน “หนูกับแม่ไม่ได้แกล้งเขา แม่แค่บอกให้เขาขอโทษหนู”

พอเห็นเฮ่อจิ่งเซียว ซินซินก็หยุดร้องไห้ โหยหาความห่วงใยจากเขา

“อืม” เฮ่อจิ่งเซียวขมวดคิ้ว “เจ็บตรงไหนไหม”

“ไม่เจ็บค่ะ” ซินซินส่ายหน้า มุมปากยกขึ้น เข้าใจว่าเฮ่อจิ่งเซียวกำลังเป็นห่วงเธอ

“อืม” เฮ่อจิ่งเซียวพยักหน้าอย่างเย็นชา แล้วทำท่าจะพาเหลยเหล่ยเดินจากไป

แววตาของซินซินหม่นแสงลง

ความเศร้าอย่างยากจะบรรยายเข้าครอบงำเสิ่นอี้หนิง ความลำเอียงของเฮ่อจิ่งเซียวนั้นเกินไปจริง ๆ

เฮ่อจิ่งเซียวจะไม่รักพวกเธอก็ได้ แต่จะมาทำร้ายจิตใจซินซินครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี้ไม่ได้

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เสิ่นอี้หนิงกัดฟันพูดพลางขวางหน้าพวกเขาไว้ “เขาต้องขอโทษก่อน”

เฮ่อจิ่งเซียวไม่พอใจที่เธอทำตัวไร้เหตุผล สีหน้าจึงเย็นชาขึ้นหลายส่วน

“อย่ามาหาเรื่องเลยน่า” เขาเอ่ยเตือน “เขาเป็นแค่เด็กนะ”

เสิ่นอี้หนิงใจหล่นวูบ แต่ก็ไม่ยอมหลีกทางให้ “คุณเฮ่อ เรื่องของเด็กไม่มีเล็กใหญ่หรอกนะคะ เขาผลักคนอื่นก็สมควรต้องขอโทษ ที่ร้านมีกล้องวงจรปิด ถ้าจำเป็น เราไปดูกันสักรอบก็ได้ค่ะ”

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอปฏิเสธต่อหน้าเฮ่อจิ่งเซียว

เฮ่อจิ่งเซียวประหลาดใจมาก ความไม่พอใจบนใบหน้ายิ่งฉายชัดขึ้นเรื่อย ๆ

เสิ่นอี้หนิงไม่ยอมถอย

ซินซินต้องน้อยเนื้อต่ำใจมามากพอแล้ว เสิ่นอี้หนิงต้องทวงความยุติธรรมให้ลูก

เฮ่อจิ่งเซียวไม่ใส่ใจความรู้สึกของซินซิน แต่เธอใส่ใจ

เธอไม่ยอมให้เขามาคอยให้ท้ายลูกคนอื่น แล้วมากลั่นแกล้งซินซินเด็ดขาด

“ผมขอโทษแทนเขาแล้วกัน” เฮ่อจิ่งเซียวเห็นเหลยเหล่ยไม่ยอมขอโทษ จึงเอ่ยเสียงเย็นชา “เขาไม่ได้ตั้งใจ”

“คุณ...” เสิ่นอี้หนิงรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งใจ เขาปกป้องลูกของซูซือหร่านขนาดนี้เชียวเหรอ

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูให้อภัยแล้ว แม่คะ เราไปกันเถอะ” ซินซินดึงเสิ่นอี้หนิงเอาไว้ พยายามฝืนยิ้มออกมา ทว่าทันทีที่หันหลังกลับน้ำตาก็ไหลริน

เสิ่นอี้หนิงก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน หัวใจราวกับถูกบีบรัด “จ้ะ”