บทที่ 4

ตอนที่ซินซินมาถึงโรงพยาบาลก็หมดสติไปแล้ว หมอตำหนิเสิ่นอี้หนิงว่าไม่คู่ควรจะเป็นแม่ ปล่อยให้เด็กหนาวจนกลายเป็นแบบนี้

เสิ่นอี้หนิงไม่ได้แก้ตัว ในใจก็โทษตัวเองเช่นกัน เธอรู้ดีว่าเฮ่อจิ่งเซียวไม่ได้รักซินซิน แต่ก็ยังยอมให้เขาพาซินซินไป

เป็นความผิดของเธอจริง ๆ

“พ่อคะ หนูอยากหาพ่อ” ซินซินพึมพำหาเฮ่อจิ่งเซียว ใบหน้าแดงก่ำเพราะพิษไข้

“แม่คะ หนูอยากให้พ่อกอดเหมือนกัน”

“หนูจะทำตัวดี ๆ ค่ะ”

ซินซินเอาแต่ร้องไห้ น้ำตาเปียกชุ่มเส้นผม เสิ่นอี้หนิงสงสารลูกจับใจ

วินาทีนี้ ลูกก็ยังคงคิดถึงเฮ่อจิ่งเซียว

เสิ่นอี้หนิงกำโทรศัพท์แน่น สุดท้ายก็ตัดสินใจโทรหาเฮ่อจิ่งเซียว

เขาไม่รับสาย

“ลูกสาวไข้ขึ้นสูง หวังว่าคุณจะมาเยี่ยมลูกที่โรงพยาบาลนะคะ” เธอส่งข้อความไปหาเขาอีกครั้ง

จนกระทั่งฟ้าสาง เฮ่อจิ่งเซียวก็ยังไม่ตอบกลับ

ในโซเชียลของซูซือหร่านอัปเดตภาพครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกกำลังชมวิวกลางคืน

เขาไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่ทิ้งซินซินไป ซ้ำยังเมินเฉย ไม่สนใจไยดี

เสิ่นอี้หนิงหมดหวังอย่างสิ้นเชิง ไม่คาดหวังในตัวเขาอีกต่อไป ในใจของเขา ซินซินไม่เคยสำคัญ และเธอยิ่งไม่สำคัญเข้าไปใหญ่

เสิ่นอี้หนิงเฝ้าไข้ทั้งคืน ในที่สุดซินซินก็ฟื้น

“แม่คะ ขอโทษนะคะที่ทำให้แม่ต้องเป็นห่วง” ความรู้ความของลูกยิ่งทำให้เสิ่นอี้หนิงปวดใจ

“เด็กโง่ ไม่ต้องขอโทษหรอก” เสิ่นอี้หนิงกลั้นน้ำตาเอาไว้ ถ้าจะต้องขอโทษ ก็ควรเป็นเธอที่ต้องขอโทษซินซิน

ที่ทำให้ลูกไม่ได้รับความรักจากพ่อ

“แม่ไม่ร้องนะคะ หนูไม่เป็นไรแล้ว”

“จ้ะ แม่ไม่ร้อง”

เสิ่นอี้หนิงกอดซินซิน ป้อนข้าวป้อนยาลูก

ซินซินนอนพักรักษาตัวในโรงพยาบาลสามวัน วันที่ออกจากโรงพยาบาล ในที่สุดเฮ่อจิ่งเซียวก็ตอบข้อความกลับมา

“ยังอยู่โรงพยาบาลไหม ผมจะไปรับพวกคุณ”

ซินซินถือโทรศัพท์อยู่ พอเห็นข้อความเด้งขึ้นมาก็ยิ้มอย่างดีใจ

“แม่คะ คุณลุงบอกว่าจะมารับพวกเราค่ะ”

พอซินซินรู้ว่าเฮ่อจิ่งเซียวจะมารับ ก็อดคาดหวังขึ้นมาไม่ได้

เสิ่นอี้หนิงพยักหน้า ภาวนาเงียบ ๆ ขออย่าให้เฮ่อจิ่งเซียวผิดนัด

ต่อให้เป็นเพราะความรู้สึกผิดที่ทิ้งซินซินไป ก็หวังว่าเขาจะทำตามสัญญาได้สักครั้ง

เวลาผ่านไปทีละนิด รอยยิ้มบนใบหน้าของซินซินค่อย ๆ เลือนหายไป ตั้งแต่เช้าจรดเที่ยง เธอเอาแต่มองประตูห้องพักผู้ป่วย

เสิ่นอี้หนิงมองนาฬิกาบนผนัง แล้วหันไปมองซินซิน

ซินซินสัมผัสได้ถึงสายตาของแม่ จึงเอ่ยเสียงเบา “คุณลุงคงไม่มาแล้วใช่ไหมคะ”

“คุณลุงต้องยุ่งจนลืมมารับหนูแน่ ๆ เลย แม่คะ พวกเรากลับกันเถอะค่ะ” ซินซินหลอกตัวเอง แสร้งยิ้มพลางกระโดดลงจากเตียง แล้วจับมือเสิ่นอี้หนิงเอาไว้

เสิ่นอี้หนิงรู้สึกปวดร้าวในใจ เธอพยักหน้า

“จ้ะ แม่จะพาหนูกลับบ้านนะ”

เสิ่นอี้หนิงจูงมือซินซินเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย และได้เห็นเฮ่อจิ่งเซียวที่หน้าลิฟต์

“นั่นพ่อ” ซินซินเปลี่ยนสรรพนามทันที “นั่นคุณลุงค่ะ คุณลุงมารับพวกเราแล้ว”

ชั่วอึดใจต่อมา ซูซือหร่านก็เดินออกจากลิฟต์

เสิ่นอี้หนิงจับมือของซินซินที่กำลังจะคลายออกเอาไว้แน่น

เฮ่อจิ่งเซียวหันกลับมาเห็นเสิ่นอี้หนิงกับซินซิน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาตินัก

“เหลยเหล่ยไม่เป็นไรใช่ไหมคะ” ซูซือหร่านมองเขา ชายหนุ่มส่ายหน้า

“ไม่เป็นไร แค่ถลอกน่ะ” ในที่สุดเฮ่อจิ่งเซียวละสายตากลับไป และไม่เหลือบมองพวกเธออีกเลย

เสิ่นอี้หนิงเข้าใจกระจ่างแจ้ง เฮ่อจิ่งเซียวไม่ได้มารับพวกเธอ

ในสายตาของเขามีเพียงซูซือหร่านกับลูกชายของเธอเท่านั้น

ต่อให้เธอกับซินซินจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ในใจเขาก็ไม่เกิดคลื่นระลอกใด ๆ ทั้งสิ้น

เสิ่นอี้หนิงไม่อาจบรรยายความรู้สึกในตอนนี้ได้อีกต่อไป เธอก้มหน้ามองซินซินอย่างอ่อนโยน

“ซินซิน”

ซินซินยิ้มให้เธอ “แม่คะ เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ”

พวกเธอเงียบกริบตลอดทาง ซินซินเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่างพลางสะอื้นไห้

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ซินซินก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง

เสิ่นอี้หนิงไม่ได้กวนลูก เธอยืนอยู่หน้าประตูเป็นเพื่อนลูกเงียบ ๆ