Short
เมื่อดอกไม้โรยรา ถึงเอ่ยคำว่ารัก

เมื่อดอกไม้โรยรา ถึงเอ่ยคำว่ารัก

By:  เกาะแห่งนาวาCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
17Chapters
1views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

แต่งงานมาห้าปี เสิ่นเหนียนซีที่มักถูกคนเข้าใจผิดว่าเป็นเมียน้อย และถูกทำร้ายจนต้องขึ้นโรงพักเป็นครั้งที่ร้อยเก้าสิบเก้า ตอนที่คนมาประกันตัวเธอออกไป ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยข่วน เลือดไหลเป็นทาง ผมของเธอถูกดึงออกเป็นกระจุก เผยให้เห็นหนังศีรษะที่มีเลือดไหลออกมา เป็นภาพที่น่าสยดสยองมาก เธอร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด ต่อมาก็เริ่มชินชา เธอนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเงียบเชียบ ค่อย ๆ แกะเส้นผมที่พันกันเป็นก้อนเลือดออก จนกระทั่งเจ้าหน้าที่ตำรวจยื่นเอกสารให้เธอ แล้วบอกว่าให้เธอกลับไปได้ เสิ่นเหนียนซีจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แต่คนที่มาประกันตัวเธอนั้นไม่ใช่ฉินเส่าถิงที่เป็นสามีของเธอ

View More

Chapter 1

บทที่ 1

"You old fart, what have you been up to, Vanessa?" The yelling from my mother-in-law, who had been in the living room watching TV, returned. I heard her walking closer and closer.

I wiped the sweat dripping down my forehead and neck, then glanced at her. "It'll be done soon." I replied as I continued to sweep the room.

Since the morning, I hadn't stopped doing this and that all day. I cleaned the house, washed clothes, and prepared breakfast until I prepared dinner later, but none of the work was done by my mother-in-law. I didn't mind, though, I knew she was pretty old and probably tired and didn't have much energy left. But my mother-in-law scolded me too much. Almost every day, she would complain about me.

"You really are useless." I tightened my lips at her words, my heart beating rapidly, making an uncomfortable feeling in my chest. Every time she said something like that, I felt like a weight was tightly gripping my heart, making it impossible to ignore the pain. "There's nothing you can do right in this house. Cleaning the house is simple!" But Anna had never done any housework since I married Jaxon.

"That's because I'm doing more than one job, and I'm so tired." I looked at her.

"Excuse me, you're just taking so long to clean up, can't you manage your time well, huh?" I've been dividing my time more than well, including preparing for her needs, and she still feels inadequate about it. "You're not working anymore, you should be doing your homework as best you can. It's the least you can do so that your husband doesn't lose out on your marriage."

My chest felt hot hearing her words. I really had no value in my mother-in-law's eyes. "I did everything I could, mom." I kept my tone in front of her because I didn't want her to get the wrong idea and think I was fighting her.

"As much as you can, as much as you can? All you can do is relax. Look, even in the afternoon you're still sweeping the house. What have you been doing all day?" Her face looked at me fiercely, her gaze full of dislike.

I sighed heavily. I was so tired all day, not stopping to clean up one thing and another. But my mother-in-law still questioned what I explained, and even later, if I answered, she would still feel annoyed and say that I was a lazy person who liked to make excuses.

"I'll finish it soon." I said so, I wanted to end the argument with her immediately because there was not the slightest benefit I got from her, except for the pain in my heart that continued to gnaw because of her words.

"Jaxon really doesn't deserve you." Her eyes glanced sharply at me. But I tried to ignore it. I closed my eyes for a moment, trying to calm myself down.

"He's handsome, his life is established and he also has an interesting personality. He's the perfect man, but it's a disadvantage for him to have a woman like you."

I took a deep breath, trying to calm myself down. It's because I love Jaxon. After all, my love for him is still so deep that I endure this kind of treatment.

"You're useless, already living on the dole but not willing to do anything." I clenched my fists as I listened to his words that seemed to pierce my heart with various needles." You can't even give me offspring! How useless you are!" Before leaving, he glanced at me sharply, looking at me more contemptuously than at something disgusting.

I bit my lower lip, holding back the tears from falling from my eyes as much as possible because I didn't want to cry over his words. I rested my hands on the table to keep my body upright and not fall to the floor miserably.

The pain in my chest refused to go away, his words cutting right into the weakest part of me. Yes, I haven't been able to give Jaxon any offspring. But it's not my fault, not my wish. I've checked myself at the hospital, and the results say I'm healthy. Maybe it's not time for me to have children. I try to think positively so as not to hurt anyone.

What woman doesn't want herself to be perfect by having a child and being a mother? But God hasn't given me a chance yet. I can't force it. Jaxon and I had tried, but the outcome wasn't up to us. I was the woman who hoped to hold a baby that looked like me and Jaxon, but maybe the time just hadn't come yet.

"There's no more time." I saw that the clock on the wall showed the time before dinner. I looked at my shabby clothes. "I haven't had a chance to shower yet." I sniffed my body odor and felt the smell of various things clinging to it and making me smell bad.

 I hurried to finish my work before Jaxon's time came home. I cleaned up the still-drying clothes and moved them to the room, where I tidied and ironed them. Then I turned to the dinner I had to prepare.

I spent a lot of time because I washed the heavy bed sheets and bed covers today. It would have been a quick job and more straightforward if I could have washed them in the machine, but my mother-in-law wouldn't allow it. She asked me not to machine wash them so the fabric quality wouldn't be damaged. If only she would understand just a little bit, then all my work would be lighter and could be done faster.

"Aaa...." I sighed. Dinner was done, and now the dishes had to be done.

"What did you cook?" My mother-in-law came to the dining table and checked what was for dinner. "Did you season the meat properly this time?" She looked at me with an appraising gaze. I nodded yes as I dried the dishes I was washing. "Don't be like yesterday when the meat wasn't tender and tasted bland, it's like you had no intention of cooking."

I'm not an expert in cooking, but I studied it and cooked it based on the recipe I got. It tasted the same as what I ate, but I don't know if she thought my cooking was appropriate. Even so, I was grateful that she never left any leftovers on the plate, which would make me sad.

"I've cooked according to mom's request." I put down the last plate I had dried, and then I heard the sound of Jaxon's vehicle entering the yard.

I saw my mother-in-law immediately run to open the door for Jaxon. I quickly removed my apron and ran to the door to greet Jaxon. When I arrived, my mother-in-law had opened the door, and Jaxon stood in the doorway.

"Jax..." I ran up to him with a smile, about to hug him, but Jaxon held out his arms to restrain me. "What's wrong, Jax?"

"Don't you come any closer!" He said with a twitch on his face. "You smell bad and it'll stick to my clothes, you slob!"

I sniffed my body odor. What he said was true. My smell was disturbing enough, but Jaxon's cold and seemingly changed gaze on me disturbed me even more. I suddenly became uneasy and nervous. "I'm a little busy with housework and... oh yeah, I cooked your favorite meal." I tried to smile in front of her and raised my face to be able to see her because I had been looking down. But I couldn't hide my nervousness. I unconsciously moved my hands to press my fingernails together.

"You're so lazy, you can't even take care of yourself." My mother said, cornering me. I intended to deny it, but my attention turned to the woman who suddenly came to put her hand on Jaxon's arm.

My eyes opened wide at the sight of the woman, and my hand moved to point at her. "Jax, who is that woman? Why is she wrapping her arms around you like that in front of me, your wife?" I stared at the woman angrily. How dare she touch my husband, Jaxon.

"She's my girlfriend." Jaxon replied casually as if it was no big deal. I couldn't believe he was acting like that towards me. He then looked at me coldly. "I've had it with you." He took something out of his bag and threw the folder at me." Sign there right now, I want a divorce from you." Jaxon gave me a disgusted look while I was stunned in my place.

I could hear my mother-in-law laughing happily beside Jaxon. I opened the letter to confirm it and found that Jaxon had already signed it. I covered my mouth to hold back my tears, my body shook violently, and my eyes felt hot. I felt like my heart had been hit with a blunt object until the pain was overwhelming.

"You want a divorce from me?" I wrinkled my forehead at him, and he stared back at me coldly as if there was never any love in his eyes for me.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
17 Chapters
บทที่ 1
ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเสิ่นเหนียนซีบวมช้ำจนกลายเป็นสีม่วงเขียว เธอถูกกดให้นั่งลงบนเก้าอี้เหล็กอันเย็นยะเยือกเสียงตะโกนกรีดร้องของหญิงสาวดังก้องอยู่ข้างหูของเธอ “นังแพศยา กล้ามาให้ท่าสามีคนอื่น ถ้าถูกฆ่าตายก็สมควรแล้ว!”เสิ่นเหนียนซีจ้องด้านนอกประตูตาเขม็ง ฉินเส่าถิง สามีของเธอกำลังยืนพิงหน้าต่างรถ ใต้กลุ่มควันบุหรี่ที่ลอยออกมาจากปลายนิ้วคือใบหน้าหล่อเหลาสะกดใจคนเมื่อครู่นี้ตอนที่เธอถูกจิกผมแล้วลากไปกับพื้น เขาก็ยังอยู่บนตึกตอนนี้เธอนั่งขดตัวอยู่ในสถานีตำรวจด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล แต่เขาเพียงแค่เหลือบสายตามามองเล็กน้อย เหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า น้ำเสียงที่กำลังสั่งผู้ช่วยนั้นก็เย็นชามาก“พวกคุณไปจัดการ”รอจนกระทั่งเสิ่นเหนียนซีให้ปากคำเสร็จ รถของฉินเส่าถิงก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วเธอถามขึ้นพร้อมดวงตาที่บวมช้ำข้างหนึ่ง “ฉินเส่าถิงล่ะ?”ผู้ช่วยขมวดคิ้ว น้ำเสียงเริ่มหงุดหงิด “คุณผู้ชายกำลังยุ่ง!”“ยุ่งเรื่องอะไรกัน มันสำคัญกว่าภรรยาตัวเองถูกทำร้ายและนำส่งสถานีตำรวจหรือไง?”ชายคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาก็ยังอธิบายว่า “คุณผู้ชายต้องไปอยู่กับคุณนายไป๋...”เมื่อได้ยินดั
Read more
บทที่ 2
ทุกคนคิดว่าเสิ่นเหนียนซีเป็นคนบ้าที่พยายามไต่เต้าเข้าสู่วงการไฮโซหน้าไม่อาย ไม่รู้จักคำว่าละอายแม้กระทั่งทะเบียนสมรสของเธอกับฉินเส่าถิงก็ยังถูกเก็บไว้ในตระกูลฉินเธอไม่สามารถพิสูจน์ความจริง และยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่มีใครเชื่อเธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้นแสงอาทิตย์ด้านนอกคฤหาสน์แสบตามาก เธอขึ้นรถมายบัคอย่างเงียบเชียบโดยมีผู้ช่วยคอยบังสายตาผู้คนให้ฉินเส่าถิงนั่งไขว่ห้างก้มหน้าอ่านเอกสาร เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำเขาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า“เหนียนเหนียน ฉันกำลังยุ่งมาก เธอช่วยทำตัวดี ๆ หน่อยได้ไหม ฉันเหนื่อยจะประกันตัวเธอแล้วนะ”แต่ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะเขาหรอกหรือ?เสิ่นเหนียนซีหัวเราะ ในตอนนั้นเธอก็รู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน“ฉินเส่าถิง พวกเราหย่ากันเถอะ!”เมื่อได้ยินดังนั้น ในที่สุดฉินเส่าถิงก็เงยหน้าขึ้นมา เขามองมาทางเสิ่นเหนียนซีด้วยสายตาเย็นชาเธอหันหน้าหนีโดยสัญชาตญาณเพื่อปกปิดความรู้สึกอึดอัดและพังทลายของตัวเองฉินเส่าถิงวางเอกสารในมือลง สีหน้ามืดครึ้ม น้ำเสียงเย็นชาแข็งกระด้าง“จะทำแบบนี้อีกแล้วเหรอ? ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าออกจากบ้าน?”สายตาของเขาเต็
Read more
บทที่ 3
จนกระทั่งฟ้าเริ่มสาง เสิ่นเหนียนซีที่ทนหนาวอยู่นอกประตูทั้งคืนก็ไม่เห็นไป๋อิงออกมาจากคฤหาสน์ของฉินเส่าถิงในที่สุดเธอก็เริ่มสิ้นหวัง ก่อนกอดร่างกายที่เย็นเฉียบของตัวเองแล้วจากไปอย่างไร้จุดหมายด้วยนิสัยดื้อรั้นของเธอ เธอจึงไม่ได้หยิบเสื้อผ้าที่ถอดออกไปด้วย แต่กลับหยิบเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่ถูกทิ้งอยู่บริเวณใกล้เคียงขึ้นมาสวมจากนั้นเธอก็สุ่มเลือกโรงแรมแต่ในตอนที่เธอกำลังจะรูดบัตร เครื่องรูดบัตรกลับแสดงข้อความบอกว่าบัตรของเธอถูกระงับเสิ่นเหนียนซีทำได้เพียงต้องหยิบบัตรเอทีเอ็มใบเก่าที่ผ่านการใช้งานมานานออกมาข้างในนั้นมีเงินสะสมของเธอกับฉินเส่าถิงที่ช่วยกันทำงานพาร์ทไทม์สมัยมหาวิทยาลัย พวกเขาตกลงกันไว้ว่าเงินก้อนนี้จะเป็นเงินสำหรับงานแต่งงานในอนาคตของพวกเขาแต่คิดไม่ถึงเลยว่า เพียงแค่งานศพงานเดียว กลับทำให้ชีวิตของฉินเส่าถิงพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือในสายตาของเขาเงินหมื่นกว่านี้ไม่มีความสำคัญเลยเสิ่นเหนียนซีก็ไม่เคยแตะต้องเงินในบัตรใบนี้เลยแม้แต่แดงเดียว แต่นี่คือความหวังสุดท้ายของเธอแล้วตอนนี้เธอต้องทำลายภาพฝันเหล่านั้นทิ้งเสียทีหลังจากจ่ายเงิน เธอก็นอนขดตัวอยู่ในโรงแรมเล็ก ๆ
Read more
บทที่ 4
ก่อนหน้านี้เธอสะกดความโกรธเอาไว้ เธอคิดว่าความรักของเธอนั้นเป็นสิ่งล้ำค่า เธอยอมสูญเสียชื่อเสียง ความบริสุทธิ์แต่ฉินเส่าถิงก็ไม่รักเธอ แล้วทำไมเธอยังจะเอาแต่ผูกมัดตัวเองหลังจากรถแท็กซี่จอดตัวลง เสิ่นเหนียนซีที่เพิ่งเปิดประตูรถลงมาก็เห็นเงาร่างของฉินเส่าถิงสายตาของพวกเขาประสานกัน เขามองเห็นความเหนื่อยล้าของเธอ ดังนั้นท่าทางของเขาจึงอ่อนลงหลายส่วนเขาอธิบายเสียงเบา “ฉันจะจัดการเรื่องรูปภาพเหล่านั้นเอง”เสิ่นเหนียนซียิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรเหมือนว่าวิธีการจัดการของเขาคือ ลดกระแสโซเชียล ทำให้ทุกคนค่อย ๆ ลืมเรื่องนี้ไปเองตามกาลเวลาแต่ตัวของเสิ่นเหนียนซีล่ะ?เธอยังคงเป็นคนที่อยู่ในเงามืด เป็น “เมียน้อย” ต่อไปใช่ไหม?คำพูดดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้นยังคงทิ้งร่องรอยคมมีดที่ปักลึกลงในหัวใจของเธอไม่จางหายไป“ถ้าเพียงแค่ลดกระแสโซเชียล ลบภาพเนื้อหา ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องหรอก ฉันจะไปอธิบายว่าฉันไม่ใช่นางแพศยา ไม่ใช่เมียน้อยหน้าไม่อาย”“ฉันต้องการหลักฐานล้างมลทินให้ตัวเอง!”ทันทีที่สิ้นเสียง ฉินเส่าถิงก็พุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือของเสิ่นเหนียนซีอย่างรวดเร็วเหมือนลูกธนูหลุดออกจากแหล่งสายตาที่
Read more
บทที่ 5
เสิ่นเหนียนซีกำหมัดกรอด ครุ่นคิดภายในใจว่าเธอจะต้องออกจากที่นี่ให้ได้ ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังต้องไปเอาทะเบียนสมรสมา ไม่อย่างนั้นเธอไม่สามารถล้างมลทินให้ตัวเองได้แน่นอน หลังจากนั้นเธอก็จะต้องหย่ากับฉินเส่าถิงให้ได้ ยังดีที่ฉินเส่าถิงไม่ได้กักบริเวณเธอ เพียงแต่สั่งให้บอดี้การ์ดเฝ้าเธอไว้ที่หน้าประตู และไม่อนุญาตให้เธอออกจากบ้านเธอแอบเข้าไปในห้องทำงานของฉินเส่าถิง จากนั้นก็เห็นตู้เซฟตู้หนึ่ง แต่เสิ่นเหนียนซีลองใส่รหัสหลายครั้งแล้ว แต่มันก็ไม่ถูกต้องสักที ไม่ว่าจะเป็นวันเกิดของเธอ วันเกิดของฉินเส่าถิง หรือว่าวันครบรอบของพวกเราสองคนจนกระทั่งเสิ่นเหนียนซียกโทรศัพท์ขึ้นมาและลองใส่วันเกิดของไป๋อิง“แกร๊ก!”เสียงประตูตู้เซฟถูกเปิดออก เสิ่นเหนียนซีจ้องมองบานประตูที่แง้มออกมาด้วยความปวดใจ แล้วหัวเราะอย่างขมขื่น“ที่แท้นายก็ไม่ได้รักฉันมาตั้งนานแล้ว น่าขำจริง ๆ”จากนั้นเธอก็เหลือบสายตาไปเห็นทะเบียนสมรสเล่มสีแดงแต่ในขณะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ เสียงสัญญาณไซเรนก็ดังไปทั่วคฤหาสน์ ไฟทุกดวงดับลงทันที เสียงฝีเท้าและเสียงบทสนทนาที่วุ่นวายดังขึ้นจากด้านนอก “มีคนบุกเข้าไปในห้องทำง
Read more
บทที่ 6
ตอนที่เธอได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เสิ่นเหนียนซีก็นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยในห้องพัก ทั้งร่างถูกห่อจนเหมือนดักแด้พยาบาลที่เข้ามาฉีดยาให้เธอนั้นมือหนักมาก เธอกลับรู้สึกเจ็บจนชาไปตั้งนานแล้ว เธอนอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพเหม่อลอย หมดหนทาง ไร้ที่พึ่ง“เธอเนี่ยนะ อยู่ดีไม่ว่าดี ทำไมถึงเข้าไปขโมยของในบ้านของคนอื่น โดนทำร้ายจนปางตายแบบนี้ก็สมควรแล้ว”“ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นตระกูลฉินที่สามารถปิดฟ้าได้ด้วยมือเดียว ด้วยอำนาจมหาศาลแบบนั้น เธออยากตายหรือไง” “รอเธอหายดีก่อน อย่างน้อยก็ต้องถูกขังอยู่หลายวัน”เมื่อได้ยินเสียงบ่นพึมพำของพยาบาล เสิ่นเหนียนซีก็อ้าปากขึ้น ริมฝีปากแห้งทำให้บาดแผลของเธอเปิด ความเจ็บปวดถาโถมขึ้น“คุณพยาบาลคะ ฉันขอโทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ?”อีกฝ่ายตกใจมาก ก่อนใช้มือแตะที่หน้าผากของเธอตามสัญชาตญาณ“เธอบ้าไปแล้วหรือเปล่า? รู้หรือเปล่าว่าที่นี่คือที่ไหน? ที่นี่คือห้องพยาบาลของสถานีตำรวจ รู้ไหมว่าตอนนี้เธอถูกจับข้อหาลักทรัพย์? ของทุกอย่างถูกยึดไปหมดแล้ว อีกเดี๋ยวเธอก็จะต้องถูกคุมขังอยู่ดี” เสิ่นเหนียนซีน้ำตาคลอเบ้า แล้วพูดพึมพำออกเสียง “ฉินเส่าถิงล่ะคะ? ฉันขอเจอเขาได้ไหมคะ?”ก่อ
Read more
บทที่ 7
“ฉันรู้จักผู้หญิงคนนี้ เธอคือยัยบ้าที่อยากจะเป็นภรรยาไฮโซ ได้ยินมาว่าเธอเอาแต่รังควานคุณชายตระกูลฉิน แถมยังแก้ผ้าอ่อยเขา แต่คนเขาไม่สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว”“ฉันเพิ่งเคยเจอคนหน้าด้านขนาดนั้นเป็นครั้งแรก”“เฮ้ เด็กใหม่ ไสหัวมานี่”“ในเมื่อชอบเลียมากขนาดนั้น มานี่ ๆ พี่สาวขอเรียนรู้บ้างสิ…”“ฉันพูดกับเธออยู่นะ หูหนวกหรือไง!”เสิ่นเหนียนซีถูกผู้หญิงคนนั้นผลักจนกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง กระดูกที่ยังไม่หายดีของเธอพลันเจ็บแปลบจากแรงกระแทกแต่ความเจ็บเหล่านั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในใจต่อให้เป็นความฝัน เธอก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะต้องตกต่ำถึงเพียงนี้เพราะฉินเส่าถิง เมื่อเห็นว่าเธอไม่พูดไม่จา อีกทั้งสายตาไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไร้ความหวัง หญิงสาวในสถานกักกันที่ทำท่ากร่างก็หน้าเสียไปทันที เธอง้างมือขึ้นโดยไม่ลังเล ก่อนจะตบเข้าที่ศีรษะของเสิ่นเหนียนซีอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น“ฉันกำลังพูดกับเธออยู่นะ เป็นใบ้หรือไง!”เสิ่นเหนียนซีที่ถูกตบจนมึนงงล้มลงกับพื้น เธอกัดริมฝีปากอย่างแรงจนเลือดไหลออกมา“ตบอีกสิ ตบฉันให้ตายไปเลย”เสิ่นเหนียนซีเงยหน้าขึ้นมอง สายตาแน่วแน่ แต่แฝงไว้ด้วยความ
Read more
บทที่ 8
เขาสวมเสื้อสูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีต กระดุมสองเม็ดตรงคอถูกปลดออกอย่างผ่อนคลาย เผยให้เห็นลำคอขาวและกระดูกไหปลาร้าที่ซ่อนอยู่ในเงามืดเมื่อเขาเห็นเสิ่นเหนียนซี ริมฝีปากบางก็เม้มแน่น เพลิงโทสะปะทุขึ้นในแววตา“เหนียนเหนียน ทำไมเธอถึงถูกทำร้ายจนมีสภาพแบบนี้?”เสิ่นเหนียนซีตกอยู่ในสภาพสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด ในที่สุดสติที่เธอพยายามฝืนประคองเอาไว้ก็หลุดหายร่างทั้งร่างล้มไปด้านหน้า“เหนียนเหนียน!”ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เสิ่นเหนียนซีก็สะดุ้งตื่นขึ้นจากฝันร้ายเธอฝันว่าตัวเองกำลังจมอยู่ท่ามกลางคำด่าทอของผู้คนมากมาย“เมียน้อย นางแพศยา ไอ้พวกขอทานไร้ยางอาย เศษสวะไม่มีพ่อแม่สั่งสอน!”พวกเขาด่าเธออย่างไม่ลดละ ทั้งยังไม่แยกแยะถูกผิดจนกระทั่งฉินเส่าถิงจูงมือไป๋อิงมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอสิ่งที่เธอได้รับไม่ใช่การประกาศความสัมพันธ์ของพวกเขา เขาไม่ได้ปกป้องหรือแก้ต่างให้เธอเลยแต่ฉินเส่าถิงกลับจูบศีรษะของไป๋อิงอย่างอ่อนโยน ก่อนจะยื่นการ์ดแต่งงานให้เธอพร้อมรอยยิ้ม ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความรังเกียจ“เสิ่นเหนียนซี คนที่ฉันรักคือไป๋อิง พวกเรากำลังจะแต่งงานกัน เธออย่ามารังควานฉันอีกเลยนะ”
Read more
บทที่ 9
ในขณะเดียวกันนั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร้านหม่าล่าทั่งข้างทางเสิ่นเหนียนซีชอบมันมากรถมายบัคคันหรูค่อย ๆ จอดริมถนน ขาเรียวยาวก้าวลงจากรถ เมื่อชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งลงมาจากรถก็กลายเป็นจุดสนใจของผู้คนทันทีแต่ใบหน้าของชายคนนั้นยังคงตึงเครียด ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่เสียงสัญญาณโทรศัพท์ในมือ“หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้…”“สุดหล่อ หม่าล่าทั่งได้แล้วค่ะ”ในที่สุดฉินเส่าถิงก็เงยหน้าขึ้นมา เขายื่นมือไปรับถุงพลาสติก จากนั้นสายตาก็กลับมาจดจ้องอยู่ที่โทรศัพท์“เหนียนเหนียนเป็นอะไรหรือเปล่า? ยังโกรธอยู่เหรอ? เธอนี่อารมณ์ร้ายขึ้นเรื่อย ๆ เลย สงสัยคืนนี้ต้องกลับไปสั่งสอนสักหน่อย”เมื่อพูดจบ รอยยิ้มพึงพอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าภายในหัวของเขาเต็มไปด้วยภาพเอวอันอ่อนนุ่มของเสิ่นเหนียนซี ริมฝีปากสีแดงก่ำ และดวงตาเปล่งประกายที่เต็มไปด้วยอารมณ์เขาเรียกให้รถจอดอีกครั้ง จากนั้นก็เข้าไปซื้อถุงยางอนามัยกล่องหนึ่งในร้านสะดวกซื้อเสิ่นเหนียนซีชอบรสสตรอว์เบอร์รี่มากที่สุดจนกระทั่งรถจอดที่หน้าประตูคฤหาสน์ บอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งก็ออกมาต้อนรับหัวหน้าบอดี้การ์ดเข้ามาหาด้วยค
Read more
บทที่ 10
ฉินเส่าถิงเงยหน้าขึ้นมาทันที แต่เขากลับถูกไป๋อิงกดลงที่ข้างเตียง เธอกดไหล่ของเขาเอาไว้ ก่อนจะหัวเราะเสียงเย็น“ฉินเส่าถิง นายเป็นแค่ลูกนอกสมรส มีสิทธิ์อะไรมาทำตัวเย่อหยิ่งจองหอง? นายมีวันนี้ได้เพราะฉินเทียนเฉิงปูทางเอาไว้ให้ หากไม่มีเขา ตัวนายเองก็เป็นแค่คนไร้ค่า”“แต่ฉันเป็นลูกสาวของตระกูลไป๋ ที่ฉันตกหลุมรักนายแบบนี้ นั่นไม่ใช่ผลบุญที่นายสะสมมาหลายชาติแล้วหรือไง?”“แต่คาดไม่ถึงว่านายจะยังกล้าปฏิเสธฉัน?”“นายมีสิทธิ์อะไร?”ฉินเส่าถิงจัดปกคอเสื้อที่ยับย่นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนก้มหน้าตอบเสียงเรียบ“ใช่ ตัวฉันไม่คู่ควรกับคุณหนูไป๋หรอก ดังนั้นเมื่อสัญญาระหว่างตระกูลฉินและตระกูลไป๋สิ้นสุดลง พวกเราก็ทางใครทางมันก็แล้วกัน”“ไม่!”“ผู้ชายที่ไป๋อิงชอบ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะคว้ามาไม่ได้”ไป๋อิงตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ก่อนขยับตัวเข้าไปด้านหน้าอีกครั้งฉินเส่าถิงพยายามห้ามเธอ แต่ร่างกายกลับอ่อนแรง แขนขาไร้เรี่ยวแรงจนไม่สามารถต่อต้านได้“ไป๋อิง เธอวางยาฉัน? ตั้งแต่เมื่อไรกัน!”ไป๋อิงเสยผมยาวสลวยของตัวเองขึ้น จากท่าทีที่เคยสง่างามตามปกติกลับเปลี่ยนเป็นความเย้ายวนภายในชั่วพริบตาเธอวางมือทั้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status