Mag-log inภายในห้องนอนที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เมขลานั่งอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีเด็กหญิงสองคนนั่งตาแป๋วฟังเรื่องราวในอดีตอย่างตั้งใจ 'มายด์' ลูกสาวของเธอกับวายุ และ 'มิ้นท์' ลูกสาวของเมฆินทร์กับจารวี ทั้งคู่หน้าตาละไมคล้ายกันราวกับฝาแฝด จนใครต่อใครมักจะทักผิดอยู่เสมอ“ว้าว... โรแมนติกจังเลยค่ะคุณแม่ แล้วตอนนั้
ค่ำคืนวันเพ็ญ... ณ ลานกลางหมู่บ้านชาวบ้านทุกคนต่างพากันจัดเตรียมงานฉลองครั้งยิ่งใหญ่ กลิ่นควันไฟและเสียงกลองดนตรีพื้นเมืองดังระงมไปทั่วหุบเขาเพื่อแสดงความยินดีกับ ‘ลูกเขยและลูกสาว’ ของหมู่บ้าน พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ถูกจัดขึ้นอย่างประณีตตรงกลางลานมี ‘หมูดำ’ ตัวใหญ่ที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดีเพื่อใช้ใ
“เมย์? เป็นอะไร...”ยังไม่ทันที่วายุจะถามจบ ร่างเล็กก็โผพรวดลงจากเตียงโดยไม่สนใจอาภรณ์ที่หลุดลุ่ย เธอถลาไปที่ถังน้ำมุมห้องแล้วโก่งคออ้วกออกมาอย่างหนัก ราวกับจะขย้อนทุกอย่างในร่างกายออกมา“อ้วก! แหวะ... แค่กๆ!”วายุหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของเธอไว้ มือหนาลูบหลังให้ด้วยความตกใจระคนเป
“หึ... สู้ไหวไหมคะพี่วา?” เธอหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ“แกล้งพี่เหรอเมขลา! งั้นพี่ไม่ปราณีแล้วนะ!”เขาจัดการจับเรียวขาคู่สวยให้ฉีกอ้าออกกว้าง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้กลางกายสาว ลิ้นสากระรัวบดเบียดไปที่จุดอ่อนไหว กระดกลิ้นรัวถี่เข้าใส่ร่องรักที่แสนคับแคบอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะ! อร๊ายยย... พี่วา!”มือเล็ก
พูดจบ เขาก็รวบตัวเธอลงไปบนที่นอน ก่อนจะตามไปทบทวน ‘บทเรียน’ ที่ว่านั้นอย่างนุ่มนวลและหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน... “พี่ขอปราบเด็กดื้อก่อนแล้วกันนะครับ”วายุไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ประท้วงต่อ เขาโน้มใบหน้าลงกดจูบที่กลีบปากอิ่มอย่างหนักหน่วงและดูดดื่ม ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าหาความหวานที่เขาแสนโหยหาเนิ่นน
หลายวันต่อมา...แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องผ่านช่องหน้าต่างเรือนไม้ กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นดินและพืชผักสีเขียวขจีที่วายุตั้งใจปลูกไว้รอบบ้าน บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคนที่นั่งอิงแอบกันอยู่“พี่วาตัดสินใจดีแล้วเหรอคะ เรื่องที่จะลาออก?” เมขลาเอ่ยถามขณะเอนซบไหล่หนา“ครับ.
เขากอดร่างเล็กไว้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องการตอกย้ำว่าเธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว แม้ว่าหัวใจของเธอจะลอยไปหา “ลม” คนนั้นก็ตามเขาค่อย ๆ คลายอ้อมแขนออกช้า ๆ แล้วใช้มือที่สั่นเทาเลื่อนไปที่ซอกคอของเมขลาอย่างแผ่วเบา พลางเขี่ยปอยผมที่ปกคลุมอยู่ให้พ้นทางดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังรอยสักเล็ก ๆ รูปตัว
มือเล็กดันแผงอกแกร่งออกเบา ๆ พร้อมส่งสายตาอ้อน ๆ“พี่วา... เมย์หายใจไม่ออกค่ะ หายใจไม่ทันแล้ว”วายุก้มลงจูบหน้าผากเธออย่างรวดเร็ว “ก็พี่อดใจไม่ไหวหนิครับ เมย์น่ารักเกินไปแล้ว”เมขลาเอียงคอถามอย่างสงสัย “แล้วจะทำอีกไหมคะ”“อยากครับ... แต่พอแล้ว กลัวเมียตัวเล็ก ๆ ของพี่ช้ำซะก่อน” น้ำเสียงของวายุดูอ่อน
มือหนาสาวแท่งเนื้อชักรูด ก่อนจะค่อยกดหัวหยักเข้าไปในรูรักที่คับแน่นอย่างเชื่องช้า“กึก... อ๊ะ” น้ำตาของคนตัวเล็กออกจากปลายหางตาด้วยความจุกผสมความรู้สึกใหม่มือหนาปาดไปที่น้ำตาใบหน้าหวาน แล้วก้มจูบซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่น“ผ่อนคลายนะครับเมียพี่ ไม่เกร็งนะ” ริมฝีปากหยักซับจูบตรงหน้าผากอย่างนุ่มนวลคนตัว
“พี่วา... เมย์กลัวเจ็บ!”“ก็ถ้ายอมพี่ แล้ว... ก็อยากให้พี่ทำ มันก็ไม่เจ็บนะครับ” วายุตอบด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจคนน้องที่นอนหันหลังในอ้อมกอดแขนแกร่ง ค่อย ๆ หันกลับไปรับจูบอย่างอ่อนระทวย ริมฝีปากหนาเข้าครอบครองริมฝีปากเล็ก ๆ ทั้งจูบและดูดดึงราวกับคนที่อดอยากปากแห้งมานาน จูบนั้นเร่าร้อนแ







