LOGINภายในห้องนอนที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เมขลานั่งอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีเด็กหญิงสองคนนั่งตาแป๋วฟังเรื่องราวในอดีตอย่างตั้งใจ 'มายด์' ลูกสาวของเธอกับวายุ และ 'มิ้นท์' ลูกสาวของเมฆินทร์กับจารวี ทั้งคู่หน้าตาละไมคล้ายกันราวกับฝาแฝด จนใครต่อใครมักจะทักผิดอยู่เสมอ“ว้าว... โรแมนติกจังเลยค่ะคุณแม่ แล้วตอนนั้
ค่ำคืนวันเพ็ญ... ณ ลานกลางหมู่บ้านชาวบ้านทุกคนต่างพากันจัดเตรียมงานฉลองครั้งยิ่งใหญ่ กลิ่นควันไฟและเสียงกลองดนตรีพื้นเมืองดังระงมไปทั่วหุบเขาเพื่อแสดงความยินดีกับ ‘ลูกเขยและลูกสาว’ ของหมู่บ้าน พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ถูกจัดขึ้นอย่างประณีตตรงกลางลานมี ‘หมูดำ’ ตัวใหญ่ที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดีเพื่อใช้ใ
“เมย์? เป็นอะไร...”ยังไม่ทันที่วายุจะถามจบ ร่างเล็กก็โผพรวดลงจากเตียงโดยไม่สนใจอาภรณ์ที่หลุดลุ่ย เธอถลาไปที่ถังน้ำมุมห้องแล้วโก่งคออ้วกออกมาอย่างหนัก ราวกับจะขย้อนทุกอย่างในร่างกายออกมา“อ้วก! แหวะ... แค่กๆ!”วายุหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของเธอไว้ มือหนาลูบหลังให้ด้วยความตกใจระคนเป
“หึ... สู้ไหวไหมคะพี่วา?” เธอหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ“แกล้งพี่เหรอเมขลา! งั้นพี่ไม่ปราณีแล้วนะ!”เขาจัดการจับเรียวขาคู่สวยให้ฉีกอ้าออกกว้าง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้กลางกายสาว ลิ้นสากระรัวบดเบียดไปที่จุดอ่อนไหว กระดกลิ้นรัวถี่เข้าใส่ร่องรักที่แสนคับแคบอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะ! อร๊ายยย... พี่วา!”มือเล็ก
พูดจบ เขาก็รวบตัวเธอลงไปบนที่นอน ก่อนจะตามไปทบทวน ‘บทเรียน’ ที่ว่านั้นอย่างนุ่มนวลและหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน... “พี่ขอปราบเด็กดื้อก่อนแล้วกันนะครับ”วายุไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ประท้วงต่อ เขาโน้มใบหน้าลงกดจูบที่กลีบปากอิ่มอย่างหนักหน่วงและดูดดื่ม ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าหาความหวานที่เขาแสนโหยหาเนิ่นน
หลายวันต่อมา...แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องผ่านช่องหน้าต่างเรือนไม้ กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นดินและพืชผักสีเขียวขจีที่วายุตั้งใจปลูกไว้รอบบ้าน บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคนที่นั่งอิงแอบกันอยู่“พี่วาตัดสินใจดีแล้วเหรอคะ เรื่องที่จะลาออก?” เมขลาเอ่ยถามขณะเอนซบไหล่หนา“ครับ.
อุบัติเหตุเล็กน้อยเมื่อไปถึงห้อง วายุเห็นเมขลานั่งอยู่บนเตียงอย่างปลอดภัย แต่มีเศษแก้วและน้ำหกอยู่บนพื้น“พอดีเมย์หิวน้ำค่ะ...” เมขลาอธิบายเสียงเบา “แก้วมันหลุดมือ”วายุรู้สึกโล่งใจที่เธอปลอดภัย แต่ก็รู้สึกโกรธตัวเองที่ไม่ระมัดระวังพอที่จะวางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะที่เธอเอื้อมถึงง่าย ๆ เขาถอนหายใจและหันไป
“ถ้ามากกว่านี้... จะได้มั้ยครับ... ตอนนี้พี่ต้องการมากกว่านี้!”คำสารภาพนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปกปิด แต่เมขลาไม่ได้รับรู้ถึงความร้อนรุ่มของความต้องการที่แท้จริง เธอยังคงซื่อตรงต่อ “สถานะ” ที่เธอเชื่อ“แล้วปกติมากแค่ไหนคะ?” เธอถามต่อด้วยความสงสัยอย่างบริสุทธิ์ใจ ราวกับกำลังถามถึงกิจวัตรประ
คำถามที่เรียบง่ายนี้ทำให้วายุถึงกับ ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ อีกครั้ง การยืนยันสถานะในห้องน้ำเมื่อสักครู่ทำให้ทุกข้ออ้างของเขาพังทลายลงสิ้นเชิงเมขลาไม่รอคำตอบ เธอขยับตัวเล็กน้อยเพื่อ ตบเบาะเตียงข้าง ๆ ตัวเบา ๆ เป็นการเชื้อเชิญอย่างตรงไปตรงมาว่านี่คือที่ของเขาวายุยอมแพ้ในที่สุด การที่เธอไร้ความทรงจำทำ
“ดะ... ได้ครับ” วายุรับคำอย่างติดขัด ความประหม่าเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ววายุรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดแจงเตรียมน้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำและผ้าขนหนูให้พร้อมเมื่อคิดว่าเรียบร้อยแล้ว เขาก้าวออกมาจากห้องน้ำเพื่อจะมาช่วยพยุงเมขลาไปยังอ่างอาบน้ำ แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้โลกของเขาราวกับหยุดหมุนเมขลาไม่ได้







