Mag-log inภายในห้องนอนที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เมขลานั่งอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีเด็กหญิงสองคนนั่งตาแป๋วฟังเรื่องราวในอดีตอย่างตั้งใจ 'มายด์' ลูกสาวของเธอกับวายุ และ 'มิ้นท์' ลูกสาวของเมฆินทร์กับจารวี ทั้งคู่หน้าตาละไมคล้ายกันราวกับฝาแฝด จนใครต่อใครมักจะทักผิดอยู่เสมอ“ว้าว... โรแมนติกจังเลยค่ะคุณแม่ แล้วตอนนั้
ค่ำคืนวันเพ็ญ... ณ ลานกลางหมู่บ้านชาวบ้านทุกคนต่างพากันจัดเตรียมงานฉลองครั้งยิ่งใหญ่ กลิ่นควันไฟและเสียงกลองดนตรีพื้นเมืองดังระงมไปทั่วหุบเขาเพื่อแสดงความยินดีกับ ‘ลูกเขยและลูกสาว’ ของหมู่บ้าน พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ถูกจัดขึ้นอย่างประณีตตรงกลางลานมี ‘หมูดำ’ ตัวใหญ่ที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดีเพื่อใช้ใ
“เมย์? เป็นอะไร...”ยังไม่ทันที่วายุจะถามจบ ร่างเล็กก็โผพรวดลงจากเตียงโดยไม่สนใจอาภรณ์ที่หลุดลุ่ย เธอถลาไปที่ถังน้ำมุมห้องแล้วโก่งคออ้วกออกมาอย่างหนัก ราวกับจะขย้อนทุกอย่างในร่างกายออกมา“อ้วก! แหวะ... แค่กๆ!”วายุหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของเธอไว้ มือหนาลูบหลังให้ด้วยความตกใจระคนเป
“หึ... สู้ไหวไหมคะพี่วา?” เธอหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ“แกล้งพี่เหรอเมขลา! งั้นพี่ไม่ปราณีแล้วนะ!”เขาจัดการจับเรียวขาคู่สวยให้ฉีกอ้าออกกว้าง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้กลางกายสาว ลิ้นสากระรัวบดเบียดไปที่จุดอ่อนไหว กระดกลิ้นรัวถี่เข้าใส่ร่องรักที่แสนคับแคบอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะ! อร๊ายยย... พี่วา!”มือเล็ก
พูดจบ เขาก็รวบตัวเธอลงไปบนที่นอน ก่อนจะตามไปทบทวน ‘บทเรียน’ ที่ว่านั้นอย่างนุ่มนวลและหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน... “พี่ขอปราบเด็กดื้อก่อนแล้วกันนะครับ”วายุไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ประท้วงต่อ เขาโน้มใบหน้าลงกดจูบที่กลีบปากอิ่มอย่างหนักหน่วงและดูดดื่ม ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าหาความหวานที่เขาแสนโหยหาเนิ่นน
หลายวันต่อมา...แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องผ่านช่องหน้าต่างเรือนไม้ กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นดินและพืชผักสีเขียวขจีที่วายุตั้งใจปลูกไว้รอบบ้าน บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคนที่นั่งอิงแอบกันอยู่“พี่วาตัดสินใจดีแล้วเหรอคะ เรื่องที่จะลาออก?” เมขลาเอ่ยถามขณะเอนซบไหล่หนา“ครับ.
งานเลี้ยงในคืนนี้จึงเป็นไปอย่างเรียบง่ายและอบอุ่นตามแบบฉบับของชนเผ่า ซึ่งเน้นความสามัคคีและน้ำใจ เสียงดนตรีพื้นบ้านดังขึ้นอย่างคึกคัก ผู้คนต่างแต่งกายด้วยชุดชนเผ่าที่ประดับด้วยเครื่องเงินอย่างสวยงามเมขลาที่เพิ่งฟื้นจากอาการหมดสติ ถูกวายุพยุงมานั่งร่วมวงอย่างระมัดระวัง แม้ใบหน้าของเธอจะยังคงซีดเซียว
“นี่มึงรักน้องเมย์จริง ๆ ใช่ไหมไอ้ยุ”วายุมองธนาราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง “นี่กูยังชัดเจนไม่พอเหรอวะธนา?”“ชัดน่ะมันชัด... แต่ภาพกะล่อนของมึงเมื่อก่อนล่ะ มึงก็เหมือนรักทุกคนหนิ” ธนาพูดถึงอดีตของวายุที่มักใช้เสน่ห์กับผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในชีวิตวายุถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย “ก็ผู้หญิงพวกนั้นก็มีแต
เมขลาเบิกตากว้าง เธอสัมผัสไปที่สายสิญจน์บนข้อมืออีกครั้ง ข้อมูลนี้สอดคล้องกับความรู้สึกร้อนผ่าวที่แล่นเข้ามาเมื่อเห็นบ้านหลังนั้น“แสดงว่า... พิธีนั้นเป็นเรื่องจริง... แล้วทำไมมันถึงไม่ทำให้เมย์จำอะไรได้เลยล่ะคะ” เมขลาถามด้วยความผิดหวัง“บางที... อาจจะต้องจำลองสถานการณ์นั้นขึ้นมาอีกครั้งก็ได้นะ... ห
การเดินทางกลับมายังหมู่บ้านชนเผ่าเป็นไปอย่างทุลักทุเล แต่ด้วยความช่วยเหลือจากธนาและริสา ทำให้เมขลาสามารถเดินทางมาถึงได้อย่างปลอดภัยที่สุด หลังจากที่ผลตรวจยืนยันว่าอาการบาดเจ็บที่ขาของเธอดีขึ้นมากจนสามารถพยุงตัวได้บ้างแล้วทันทีที่รถมาจอดสนิทที่ลานหน้าหมู่บ้าน เสียงแรกที่มาถึงคือเสียงเจื้อยแจ้วที่เต็







