MasukShare
บทที่ 6
Bab terbaru
สายลมแหลกสลายทำลายทั้งชีวิต บทที่ 13
หนึ่งปีต่อมาณ คาเฟ่อันเงียบสงบแห่งหนึ่งในเมืองเจียงเฉิงฉันนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง ทอดสายตามองดูผู้คนที่เดินขวักไขว่พลุกพล่านอยู่บนถนนด้านนอกแผลที่ขาซ้ายหายสนิทมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่เวลาที่ฝนตกฟ้าครึ้มก็ยังคงมีอาการปวดหนึบๆ ขึ้นมาบ้าง ราวกับจะคอยย้ำเตือนว่าฉันเคยผ่านช่วงเวลาสามปีที่บัดซบขนาดไหนมาแต่ฉันไม่ต้องใช้วิธีเดินก้มกราบเพื่อลงโทษตัวเองอีกต่อไปแล้วล่ะเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามถูกดึงออก โจวหลานในชุดสูทที่ดูคล่องแคล่วทะมัดทะแมงทิ้งตัวลงนั่ง พร้อมกับเลื่อนเอกสารฉบับหนึ่งมาตรงหน้าฉัน“คำพิพากษาฉบับสุดท้ายออกมาแล้วนะ”เธอยกกาแฟอเมริกาโนที่พนักงานเพิ่งนำมาเสิร์ฟขึ้นจิบ“ฉินเยี่ยนโดนข้อหาฉ้อโกงเงินประกัน ยักยอกทรัพย์ในหน้าที่ แล้วก็กักขังหน่วงเหนี่ยวอย่างผิดกฎหมาย ศาลตัดสินลงโทษรวมทุกข้อหา จำคุกเจ็ดปี”“ส่วนเหลียงหลินที่เป็นตัวการใหญ่ นอกจากจะยักยอกเงินก้อนโตของบริษัทแล้ว ยังมีข้อหาปลอมแปลงเอกสารทางราชการอีก โดนตัดสินจำคุกสิบปี”“สำหรับไป๋เวย…”โจวหลานชะงักไปนิด น้ำเสียงเจือไปด้วยความเย้ยหยัน“เดิมทีหล่อนโดนตัดสินจำคุกสามปี แต่เพราะสติแตกจนคุมไม่อยู่ตอนอยู่ในสถานกักกัน เลย
สายลมแหลกสลายทำลายทั้งชีวิต บทที่ 12
“เสี่ยวเยว่! เสี่ยวเยว่ช่วยฉันด้วย! ฉันติดคุกไม่ได้นะ!”เขาร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนเต็มหน้า ไม่เหลือเค้าความมาดมั่นเหมือนเมื่อกี้เลยสักนิด“เหลียงหลินบังคับฉันทั้งนั้น! ตอนนั้นเรื่องแกล้งตายเพื่อเอาเงินประกันก็เป็นไอเดียของเขา เรื่องปลอมแปลงสถานะเขาก็เป็นคนไปไหว้วานคนอื่นให้จัดการ ฉันก็แค่กลัวมากไปหน่อยเลยตอบตกลงไปน่ะ!”“เธอเห็นแก่ความรักห้าปีที่ผ่านมาของเราเถอะนะ เธอช่วยบอกตำรวจทีว่าเธอป่วยเป็นโรคจิต หลักฐานพวกนี้เป็นสิ่งที่เธอจินตนาการสร้างมันขึ้นมาเอง!”ฉันก้มมองผู้ชายที่ฉันเคยรักจนหมดหัวใจคนนี้จากมุมสูง รู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบจะอ้วกนี่น่ะเหรอคนที่ฉันเคยคิดว่าจะฝากฝังชีวิตไว้ด้วยตลอดไปพอหายนะมาเยือน ก็รักษาไว้ไม่ได้แม้กระทั่งศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้าย ทำได้แค่กระดิกหางขอความเมตตาเหมือนหมาตัวหนึ่งเท่านั้นฉันออกแรงเตะมือเขาออกไป น้ำเสียงเย็นชาปานน้ำแข็ง“ฉินเยี่ยน ตอนที่นายเอาฉันไปหากินบนเน็ตตลอดสามปีที่ผ่านมา ทำไมไม่เห็นนึกถึงความรักห้าปีของเราบ้างล่ะ”“ตอนที่ส่งคนปกติเข้าไปอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช ทำไมนายไม่คิดบ้างล่ะว่านั่นคือจินตนาการของฉันน่ะ”ตำรวจเดินเข้ามา กระชากตั
สายลมแหลกสลายทำลายทั้งชีวิต บทที่ 11
“ใจเย็นสิ ยังมีเด็ดกว่านี้อีกนะ”ฉันกดปุ่มเล่นเสียงอีกครั้งคราวนี้ เป็นคำพูดของไป๋เวยที่พูดกับฉันข้างเตียงในโรงพยาบาลจิตเวช“เธอคิดว่าทุกครั้งที่อาเยี่ยนทะเลาะกับเธอ ทำไมฉันถึงไปโผล่ช่วยปลอบใจเขาได้ถูกจังหวะเป๊ะๆ ตลอดเลยล่ะ”“ทั้งหมดนั่น พี่ชายแสนดีของเธอเป็นคนวางแผนจัดการเองกับมือทั้งนั้นแหละ”“เขามองดูเธอค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ความสิ้นหวังทีละก้าว มองดูเธอถูกทุกคนทอดทิ้ง ที่จริงแล้วในใจเขาสะใจจะตายไป”คนด้านล่างเวทีเกิดเสียงฮือฮาแตกตื่นขึ้นมาในพริบตานี่ไม่ใช่แค่การหลอกลวงปั่นยอดวิวธรรมดาๆ แล้ว แต่มันคือเรื่องอื้อฉาวทางศีลธรรมที่ทะลวงขีดจำกัดความเลวทรามไปแล้วชัดๆพี่ชายแท้ๆ ร่วมมือกับแฟนหนุ่มและเพื่อนสนิท จัดฉากหลอกน้องสาวแท้ๆ ของตัวเองเนี่ยนะ?ไป๋เวยที่นั่งอยู่ตรงที่นั่ง VIP หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษเด็กในอ้อมแขนของเธอถูกเสียงแจจอแจรอบข้างทำให้ตกใจจนร้องไห้จ้าเธอพยายามจะลุกขึ้นหนีตามสัญชาตญาณ แต่กลับถูกนักข่าวตาไวหลายคนล้อมกรอบไว้ทันที“คุณไป๋คะ คุณคือเพื่อนสนิทที่ถูกพูดถึงในคลิปเสียงใช่ไหมคะ”“ขอถามหน่อยครับว่าเด็กที่คุณตั้งท้องตกลงแล้วเป็นลูกใครกันแน่ครับ แล้วเรื่องตกหน้า
สายลมแหลกสลายทำลายทั้งชีวิต บทที่ 10
เฝือกที่ขาซ้ายถูกน้ำฝนแช่จนเปื่อยยุ่ย ฉันใช้ท่อนไม้ที่เก็บมาจากไหนก็ไม่รู้พยุงตัวเดิน ดูราวกับผีร้ายที่ตะเกียกตะกายขึ้นมาจากขุมนรกทั่วทั้งงานเงียบสงัดราวกับป่าช้าฉันลากขาที่พิการ ก้าวเดินทีละก้าว มุ่งหน้าไปยังจุดที่มีแสงไฟสว่างจ้าที่สุดพรมแดงที่เดิมทีดูหรูหราสวยงาม ถูกฉันเหยียบย่ำจนกลายเป็นรอยเท้าสีเลือดที่เต็มไปด้วยคราบโคลน“รปภ.! รปภ.อยู่ไหน ปล่อยให้คนบ้าที่ไหนไม่รู้เข้ามาได้ยังไง!”เหลียงหลินเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ สีหน้าของเขาซีดเผือดลงทันที เขาตะคอกใส่วิทยุสื่อสารอย่างเกรี้ยวกราดเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนพุ่งตัวเข้ามาทันที หวังจะรวบตัวฉันไว้ฉันไม่ขัดขืน ทำเพียงแค่แผดเสียงตะโกนให้ดังที่สุด น้ำเสียงแหบพร่าดังก้องไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงอันกว้างขวาง“ฉินเยี่ยน! นายตามหาฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ ตัวจริงฉันก็ยืนอยู่นี่แล้วไง ทำไมถึงไม่กล้ารับล่ะ!”บรรดานักข่าวที่อยู่ด้านล่างเวทีแตกตื่นโกลาหลขึ้นมาทันที“นั่นมันเด็กผู้หญิงที่เดินแสวงบุญในคลิปไม่ใช่เหรอ”“ทำไมแต่งตัวแบบนั้นล่ะ หนีมาจากไหนเนี่ย”“รีบถ่ายรูปเร็วเข้า!”หน้ากากหนุ่มผู้แสนดีของฉินเยี่ยนแตกเพล้งในพริบตา มือที่กำ
สายลมแหลกสลายทำลายทั้งชีวิต บทที่ 9
“ข้างในนี้เป็นไฟล์เสียงสำรองทั้งหมดที่เธออัดไว้ช่วงที่ผ่านมา แล้วก็มีหลักฐานเบื้องต้นเรื่องที่พวกเขาจัดฉากอุบัติเหตุเพื่อฉ้อโกงเงินประกันที่ฉันวานคนไปสืบมาให้ด้วย”เธอหลุบตาลง น้ำเสียงแผ่วเบา“งานแถลงข่าวของพวกเขาอาทิตย์หน้าถือเป็นโอกาสทองเลยล่ะ แต่ฉันออกหน้าช่วยเธอตรงๆ ไม่ได้ กล้องวงจรปิดในโรงพยาบาลมันเยอะเกินไป ฉันช่วยเธอได้แค่นี้แหละ”ฉันกำแฟลชไดรฟ์อันนั้นไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาวจากการออกแรง“ขอบคุณนะ”นี่เป็นประโยคเดียวที่ดูมีสติสัมปชัญญะที่สุดที่ฉันพูดออกมาตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมาหลังจากกลับมาที่ศูนย์ฟื้นฟูเอกชนแห่งนั้น “อาการป่วย” ของฉันก็ดูเหมือนจะกำเริบหนักขึ้นกว่าเดิมฉันเอาแต่ขดตัวอยู่มุมห้องทั้งวัน นั่งพูดพึมพำกับอากาศ แม้แต่ตอนที่บุรุษพยาบาลเข้ามาป้อนยา ฉันก็ไม่ขัดขืน ยอมกลืนลงไปอย่างว่าง่ายนานวันเข้า พวกเขาก็เริ่มลดความระแวดระวังในตัวฉันลงไม่ใช้สายรัดมัดตัวฉันอีกต่อไป แถมบางครั้งประตูห้องพักก็ไม่ได้ล็อกกลอนจากด้านนอกด้วยซ้ำเพราะในสายตาของพวกเขา คนบ้าที่แม้แต่จะดูแลตัวเองยังทำไม่ได้ ต่อให้หนีออกไปได้ ก็คงถูกจับตัวกลับมาในสภาพคนจรจัดอยู่ดีคืนก่อนวันงานแถลงข่าว
สายลมแหลกสลายทำลายทั้งชีวิต บทที่ 8
พอเหลียงหลินได้ยินแบบนั้น ในแววตากลับฉายแววโล่งอกออกมาจนปิดไม่มิด“แล้วนี่จะออกจากโรงพยาบาลได้ประมาณเมื่อไหร่ครับ พวกเรายังต้องรับตัวเธอกลับไปรักษาต่อที่ศูนย์ฟื้นฟู”“เจ็บหนักกระดูกหักแบบนี้ต้องพักฟื้นเป็นร้อยวัน อย่างน้อยๆ ก็ต้องนอนที่นี่สักครึ่งเดือนค่ะ” โจวหลานปิดแฟ้มประวัติคนไข้ แล้วเดินออกไปภายในห้องพักผู้ป่วยเหลือแค่พวกเราสามคนความโศกเศร้าบนใบหน้าของเหลียงหลินจางหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา เขารีบเช็ดมือข้างที่เพิ่งแตะตัวฉันเมื่อกี้ด้วยท่าทีรังเกียจ“ตัวซวยหนังเหนียวชะมัด โดดลงมาจากที่สูงขนาดนั้นยังไม่ยักจะตายแฮะ”ฉินเยี่ยนลากเก้าอี้มานั่งลง พลางดึงเนคไทด้วยความหงุดหงิด“ไม่ตายก็ช่างเถอะ สภาพปัญญาอ่อนแบบนี้ตอนนี้แหละ กลับช่วยลดปัญหาให้พวกเราไปได้เยอะเลย”เขามองฉัน น้ำเสียงแฝงไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง“นายไม่รู้หรอกว่าช่วงนี้กระแสบนเน็ตมันดีขนาดไหน”“‘สาวนักแสวงบุญที่สวยที่สุดกระโดดตึกเพราะโรคซึมเศร้า’ พอแฮชแท็กนี้ติดเทรนด์ปุ๊บ ยอดฟอลโลว์ในแอคเคาต์เราก็พุ่งพรวดทีเดียวห้าแสนคนเลยนะ”“เงินโดเนทที่ได้มา มากพอให้พวกเราไปซื้อวิลล่าที่ลาซาได้อีกหลังเลยด้ว
Anda juga akan menyukai
ปลูกผิวให้รุ่นน้อง แต่หารค่าหย่ากับคนที่สิ้นใจในกองเพลิง
ฉี่หมิง9.0K Dibacaจากไปหนึ่ง พรากถึงสาม
ปลาน้อย6.6K Dibacaรักแท้แพ้เพื่อนสนิท
โมฮินี10.9K Dibacaรักไร้เงา
โม่เหนียน6.1K Dibacaเธอคือเม็ดทรายในดวงตา
Mohini5.9K Dibacaเมื่อเกล็ดน้ำแข็งเริ่มละลาย
ลีร่า1.9K Dibacaความรักถึงคราวเศร้าจนขาดใจ
เจี่ยวซี2.1K Dibacaคนเก่าไม่หวนคืนในฤดูใบไม้ร่วงแห่งหนานเฉิง
ดวงดาวหลบหนี1.4K Dibaca
