Alle Kapitel von สายลมแหลกสลายทำลายทั้งชีวิต: Kapitel 1 – Kapitel 10

ณ ระเบียงทางเดินหมุนกงล้ออธิษฐานของวัดต้าเจาฉันเหมือนถูกฟ้าผ่า ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่างและกำลังจะพุ่งตัวเข้าไปหาแต่จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งเอื้อมมาจากด้านหลัง กระชากฉันเข้าไปในตรอกมืดอย่างแรงเป็นพี่ชายแท้ๆ ของฉันคนที่ “สูญเสียลูกเมีย” ไปนั่นเองเขามองใบหน้าของฉันที่กรำทั้งแดดทั้งลม ในแววตาไม่มีความสงสารเลยสักนิด มีเพียงความระแวดระวังที่ปิดไม่มิด“อย่าเข้าไปกวนพวกเขานะ”ฉันอ้าปาก แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออกเขากดไหล่ฉันไว้แน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการตำหนิ“ถ้าตอนนั้นเธอไม่ทำตัวใจจืดใจดำเกินไป พวกเขาจะถึงขั้นต้องใช้วิธีแกล้งตายเพื่อหนีปัญหา จนต้องระหกระเหินจากบ้านเกิดไหมล่ะ?”“เพื่อหลบหน้าเธอ พวกเขาต้องไปตกระกำลำบากอยู่ข้างนอกตั้งเยอะ กว่าจะลงหลักปักฐานกันได้ก็ไม่ง่ายเลย”“มันก็ผ่านมาตั้งสามปีแล้วนะ เสี่ยวเยว่ ปล่อยวางเถอะ”ลมหนาวบนที่ราบสูงพัดบาดลึกเข้าไปในปอด ปลุกรสชาติคาวเลือดคลุ้งขึ้นมาในลำคอ“เสี่ยวเยว่ ถือว่าพี่ขอร้องล่ะนะ อย่าเข้าไปพังชีวิตที่สงบสุขของพวกเขาในตอนนี้เลย”เหลียงหลินออกแรงเยอะมาก เขากดฉันกระแทกเข้ากับกำแพงด่างพร้อยในตรอกมืดจนขยับไม่ได้เขาไม่ได้แม้แต่จะก้มลงมอง

“ได้สิ งั้นนายขับรถไปสถานีตำรวจเดี๋ยวนี้เลย ไปมอบตัวเรื่องที่พวกแกจัดฉากหลอกแจ้งตายยกเลิกทะเบียนบ้านฉันเมื่อตอนนั้นไง”สีหน้าของฉินเยี่ยนเปลี่ยนไปทันที เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ“เหลียงเยว่ เธอจะงี่เง่าหาเรื่องกันให้ได้เลยใช่ไหม”“ตอนนี้พวกเรามีครอบครัว มีหน้าที่การงาน ฉิวฉิวก็กำลังจะเข้าโรงเรียนอนุบาลแล้ว”“เธอทำลายพวกเราไปแล้วมันจะได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา”ไป๋เวยเริ่มสะอื้นไห้เบาๆ อยู่ข้างๆ เธอจับมือฉันไว้ แต่ก็จงใจเลี่ยงบาดแผลที่กลัดหนองพวกนั้น“เสี่ยวเยว่ ถือซะว่าฉันขอร้องล่ะนะ เห็นแก่มิตรภาพตั้งหลายปีของเราเถอะ”“เรื่องทั้งหมดฉันผิดเอง ฉันไม่น่าห้ามใจตัวเองไม่อยู่จนเผลอไปรักอาเยี่ยนเลย”“แต่ความรักมันไม่มีหรอกนะว่าใครมาก่อนมาหลัง อาหลินเองก็ยอมเสียสละไปตั้งเยอะเพื่อหลีกทางให้พวกเราสมหวัง”“ทำไมเธอถึงไม่หัดใจกว้างให้ได้อย่างอาหลินบ้างล่ะ”ฉันมองใบหน้าที่ทำทีเหมือนน้ำตาจะหยดร่อมร่อของเธอแล้วรู้สึกคลื่นไส้จนกระเพาะปั่นป่วนไปหมดเมื่อสามปีก่อน ก็ใบหน้านี้แหละที่มาบอกฉันว่าตัวเองท้อง แล้วก็เสแสร้งแกล้งทำเป็นรู้สึกผิดแทบเป็นแทบตายตอนนั้นเธอก็จับมือฉันไว้แบบนี้ พร่ำบอกว่าจะไปเอาเด็กอ

เขาจับฉันกดกระแทกลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างแรง แก้วน้ำแตกกระจายเกลื่อนพื้น เศษแก้วบาดเข้าที่ข้างแก้มของฉัน“เหลียงเยว่! เธอจะบ้าไปถึงไหน!”เหลียงหลินโกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้า เขาใช้เข่ากดทับลงบนหลังของฉัน“อาเยี่ยนเขาหวังดีช่วยสะสมบุญให้เธอ แต่เธอกลับทำตัวเหมือนหมาบ้าเที่ยวไล่กัดคนอื่นไปทั่ว!”“ฉันว่าสามปีที่ผ่านมา เธอคงก้มกราบจนสมองกระทบกระเทือนไปแล้วมั้ง!”ไป๋เวยตกใจจนกรีดร้องลั่น เธอรีบเอามือปิดตาลูกชายแล้วหนีไปหลบอยู่อีกมุมฉินเยี่ยนขมวดคิ้วมองฉันที่ถูกกดอยู่บนโต๊ะ แววตาของเขาฉายแววรังเกียจออกมาแวบหนึ่ง“อาหลิน สภาพจิตใจของเธอตอนนี้ดูไม่ปกติเอามากๆ เลย”“เพื่อความปลอดภัย ฉันว่าทำตามแผนที่เราคุยกันไว้ก่อนหน้านี้เถอะ”เหลียงหลินพยักหน้ารับ แรงที่กดทับลงบนตัวฉันยิ่งเพิ่มมากขึ้นไปอีก“พี่ติดต่อผู้อำนวยการจางที่โรงพยาบาลจิตเวชไว้เรียบร้อยแล้ว”“บ่ายนี้จะส่งตัวเธอไปที่นั่นเลย”เขาก้มมองฉันด้วยสายตาเย็นชา ราวกับกำลังมองสิ่งของที่ไร้ชีวิตจิตใจ“ในเมื่อเธอสงบสติอารมณ์ไม่เป็น งั้นก็ให้หมอเป็นคนสอนเธอเองก็แล้วกัน”ศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพชานเมืองทางตะวันตกของลาซาอากาศที่นี่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำ

ความรู้สึกไร้น้ำหนักจากการร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็วไม่ได้คงอยู่นานนักเสียง “ตุ้บ” ดังทึบๆ ร่างของฉันกระแทกเข้ากับบางอย่างที่ทั้งนุ่มและยืดหยุ่นอย่างจังแรงกระแทกอย่างรุนแรงทำเอาอวัยวะภายในปั่นป่วนจนแทบจะผิดรูปผิดรอย รสคาวเลือดตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ ภาพตรงหน้ามืดดับลง แล้วฉันก็หมดสติไปโดยสมบูรณ์เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภาพแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวโพลน พร้อมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฉุนเตะจมูกไม่ใช่กลิ่นเหม็นฉี่แบบในโรงพยาบาลจิตเวช แต่เป็นกลิ่นของโรงพยาบาลทั่วไปฉันลองขยับนิ้วมือดู ความเจ็บปวดร้าวลึกแล่นพล่านจากขาซ้ายลามไปทั่วทั้งร่าง“ฟื้นแล้วเหรอ”เสียงราบเรียบของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นข้างเตียงฉันพยายามหันหน้าไปมองอย่างยากลำบาก เห็นแพทย์หญิงวัยรุ่นผมสั้นท่าทางทะมัดทะแมงในชุดกาวน์ กำลังถือแฟ้มประวัติคนไข้และมองมาที่ฉัน“ดวงแข็งดีนะ พอดีโรงอาหารชั้นหนึ่งของโรงพยาบาลจิตเวชกำลังเปลี่ยนหลังคากันสาด เลยมีแผ่นฟองน้ำซับเสียงหนาๆ วางซ้อนกันอยู่หลายชั้น เธอตกลงมาบนนั้นพอดี ก็เลยแค่ขาหักไปข้างหนึ่งกับซี่โครงหักอีกสองซี่”น้ำเสียงของเธอราบเรียบไร้อารมณ์ ไม่มีวี่แววของความหวาดกลัวหรือ

“ข้างในนี้เป็นไฟล์เสียงสำรองทั้งหมดที่เธออัดไว้ช่วงที่ผ่านมา แล้วก็มีหลักฐานเบื้องต้นเรื่องที่พวกเขาจัดฉากอุบัติเหตุเพื่อฉ้อโกงเงินประกันที่ฉันวานคนไปสืบมาให้ด้วย”เธอหลุบตาลง น้ำเสียงแผ่วเบา“งานแถลงข่าวของพวกเขาอาทิตย์หน้าถือเป็นโอกาสทองเลยล่ะ แต่ฉันออกหน้าช่วยเธอตรงๆ ไม่ได้ กล้องวงจรปิดในโรงพยาบาลมันเยอะเกินไป ฉันช่วยเธอได้แค่นี้แหละ”ฉันกำแฟลชไดรฟ์อันนั้นไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาวจากการออกแรง“ขอบคุณนะ”นี่เป็นประโยคเดียวที่ดูมีสติสัมปชัญญะที่สุดที่ฉันพูดออกมาตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมาหลังจากกลับมาที่ศูนย์ฟื้นฟูเอกชนแห่งนั้น “อาการป่วย” ของฉันก็ดูเหมือนจะกำเริบหนักขึ้นกว่าเดิมฉันเอาแต่ขดตัวอยู่มุมห้องทั้งวัน นั่งพูดพึมพำกับอากาศ แม้แต่ตอนที่บุรุษพยาบาลเข้ามาป้อนยา ฉันก็ไม่ขัดขืน ยอมกลืนลงไปอย่างว่าง่ายนานวันเข้า พวกเขาก็เริ่มลดความระแวดระวังในตัวฉันลงไม่ใช้สายรัดมัดตัวฉันอีกต่อไป แถมบางครั้งประตูห้องพักก็ไม่ได้ล็อกกลอนจากด้านนอกด้วยซ้ำเพราะในสายตาของพวกเขา คนบ้าที่แม้แต่จะดูแลตัวเองยังทำไม่ได้ ต่อให้หนีออกไปได้ ก็คงถูกจับตัวกลับมาในสภาพคนจรจัดอยู่ดีคืนก่อนวันงานแถลงข่าว