Short
แสงจันทร์ที่ลับไปในตาเธอ

แสงจันทร์ที่ลับไปในตาเธอ

By:  ดาวตกCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
24Chapters
7.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

สิบปีก่อน ฉันตาบอดเพราะช่วยกู้จั๋ว สิบปีต่อมา กู้จั๋วให้ชู้มาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกับฉัน หลังจากกล่อมฉันเข้านอนทุกคืน กลางดึกก็ไปคลุกคลีอยู่กับชู้ แม้แต่ลูกชายของฉันยังแอบเรียกชู้ว่าแม่ พวกเขาไม่รู้ว่า ฉันกลับมามองเห็นอีกครั้งแล้ว และยังเตรียมวางแผนไปจากพวกเขาด้วย

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Sam Sung
Sam Sung
สงสารลูกนะ ที่ผ่านมาความเป็นเด็กไม่มีใครสอนถูกผิดอย่างไรให้ขัดเจน ต้อวโทษพ่อเขา ภายหลังเด็กสำนึกผิดแล้วแม่น่าจะให้อภัย สายเลือดไม่น่าตัดขาดเช่นนี้แม่สุขอยู่กับครอบครัวใหม่ ลูกเก่าซึมเศร้าจนฆ่าตัวตายไม่อยากให้แต่งแนวนี้เลยอ่านแต่ละเรื่องแนวนี้ทั้งนั้นผช.ชั่วสุดๆนอ.ทุกข์ระทมสุดๆครอบครัวแตกอ่านแล้วแย่
2026-02-17 15:56:21
0
0
KD __AW
KD __AW
สนุกมาก ชอบอ่านนิยายสั้นแบบนี้ที่สุด
2025-10-11 00:45:57
0
0
24 Chapters
บทที่ 1
“ม่อม่อ ช่วยฉันจัดฉากอุบัติเหตุรถยนต์สักครั้งได้ไหม? ให้คนตายเป็นฉัน”เหลิ่งหว่านฉิงโทรหาเพื่อนสนิท เอ่ยเสียงแหบแห้งเสียงกังวลของหลี่ม่อม่อดังมาจากปลายสาย “เป็นอะไรไป? ตาหมาบ้ากู้จั๋วรังแกเธออีกแล้วใช่ไหม?”เหลิ่งหว่านฉิงเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลเหือดแห้งตั้งแต่วินาทีที่จับได้ว่ากู้จั๋วมีชู้ เธอมองแสงสว่างที่ไม่ได้เห็นมาสิบปี “ฉันอยากหายไป ตอนนี้มีแค่เธอที่พึ่งพาได้”หลี่ม่อม่อตอบรับโดยไม่พูดพล่ำทำเพลง “อีกครึ่งเดือน พี่ชายของฉันจะไปคุยสัญญาที่เมืองข้าง ๆ ถึงเวลานั้นฉันจะให้เขาพาเธอหนี”“อืม”ประตูห้องนอนข้างหลังถูกเปิดออก เหลิ่งหว่านชิงรีบวางสายร่างสูงใหญ่กอดเธอไว้จากข้างหลัง“ที่รัก ขอโทษทีนะ จู่ ๆ ที่บริษัทก็มีเรื่องด่วน ครั้งหน้าผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลให้ได้”“จริงสิ วันนี้ผลตรวจเป็นยังไงบ้าง? หมอโจวว่ายังไง?”คำพูดของกู้จั๋วทำให้เหลิ่งหว่านชิงย้อนนึกถึงตอนกลางวันของวันนี้สิบปีก่อน เหลิ่งหว่านฉิงเกิดอุบัติเหตุเพื่อช่วยกู้จั๋ว จนทำให้ดวงตาทั้งสองข้างบอด กู้จั๋วก่อตั้งโรงพยาบาลกู้กรุ๊ปขึ้นมา เพื่อให้เธอกลับมามองเห็นอีกครั้ง ใช้เงินจำนวนมหาศาลจ้างจักษุแพทย์ผู้เชี่ยวชาญทั่วทุกม
Read more
บทที่ 2
กู้จั๋วถอนหายใจออกมา ไม่รู้ว่าเสียใจหรือดีใจกันแน่“ไม่เป็นไร คุณแค่จำเอาไว้ ต่อให้จะมองไม่เห็นไปตลอดชีวิต ผมก็จะรักคุณตลอดไป พรุ่งนี้ผมจะให้ทุ่มเงินให้แผนกจักษุแพทย์หนึ่งร้อยล้าน ให้พวกเขาเร่งกระบวนการวิจัย”“แต่ว่า ตอนนี้ถึงเวลากินข้าวก็ควรกินข้าว ไปกันเถอะ”ขณะที่พูด กู้จั๋วก็ก้มลงอุ้มเหลิ่งหว่านฉิงขึ้นมาการกระทำแสนหวานตลอดเวลาที่ผ่านมา ตอนนี้มีแต่ทำให้เหลิ่งหว่านฉิงรู้สึกขยะแขยง จนร่างกายของเธอแข็งทื่อมาถึงห้องรับประทานอาหาร“ผมอยากนั่งกับแม่”กู้ฮ่าวอวิ๋นผู้เป็นลูกดูสดใสร่าเริง แต่กลับกำลังเหยียบเก้าอี้ขึ้นไปเช็ดปากให้ผู้หญิงคนนั้นยิ่งกว่านั้น บนโต๊ะอาหาร กู้ฮ่าวอวิ๋นกับผู้หญิงคนนั้นแยกกันนั่งคนละด้าน พวกเขาคงไม่ให้เธอนั่งข้างผู้หญิงคนนั้นหรอกเรื่องที่ตัดสินใจไว้ตั้งแต่แรก ยังต้องมาแสดงละครต่อหน้าเธออีกผู้หญิงคนนั้นใส่ชุดคลุมอาบน้ำ นั่งอยู่ข้างกายกู้จั๋วอย่างผ่อนคลาย ดูเหมือนนายหญิงของบ้านมากกว่าเธออีกกู้จั๋วหั่นซี่โครง แกะกุ้งให้เธอ…ส่วนกู้ฮ่าวอวิ๋นเทน้ำให้…ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ที่แตกต่างออกไปคือ ตอนนี้เธอเห็นแววอิจฉาริษยาในดวงตาของผู้หญิงคนนั้นเหลิ่งหว่
Read more
บทที่ 3
เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นกู้จั๋วนั่งรอเธออยู่บนโซฟากู้จั๋วอุ้มเธอสอดไว้ใต้ผ้าห่ม แล้วกอดเธอไว้แน่น“ที่รัก วันนี้คุณเป็นอะไรไป มีเกิดอะไรขึ้นที่โรงพยาบาลหรือเปล่า? คุณมีเรื่องอะไรให้บอกผมเลยนะ ผมจะเป็นที่พึ่งให้คุณเอง”เหลิ่งหว่านฉิงกลัวว่ากู้จั๋วจะโทรหาหมอโจว จึงตอบกลับไป “ไม่มีอะไร อาจเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอล่ะมั้ง”ในตอนนี้เอง โทรศัพท์ของกู้จั๋วก็ส่งเสียงดังขึ้นมาพอดีกู้จั๋วไม่คุยลับหลังเธอ กดเปิดแจ้งเตือน ก็พบว่าเป็นรูปที่ถูกส่งมาจากรายชื่อที่ระบุว่าที่รักอวี๋หน่วน ผู้หญิงคนนั้นใส่ชุดคอสเพลย์เป็นแมวป่านั่งคุกเข่าอยู่บนเตียง มองกล้องด้วยสายตายั่วยวน[ฉันรอเจ้านายอยู่ในห้องนอนนะ]ลมหายใจของกู้จั๋วเริ่มถี่กระชั้น มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ [กล่อมหว่านฉิงหลับก่อนเดี๋ยวไป][เอาตอนนี้แหละ เธอตาบอด ไม่มีคนคอยพยุงลงชั้นล่างหรอก ฉันคิดถึงคุณแล้ว]กู้จั๋วกดปิดโทรศัพท์ จูบบนหน้าผากของเธอ “ที่รัก จู่ ๆ ที่บริษัทก็มีเรื่องด่วน ผมขอไปเคลียร์ที่ห้องทำงานก่อน คุณนอนก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอผม”พูดจบ ก็เดินออกไปอย่างอดรนทนไม่ไหวเหลิ่งหว่านฉิงนอนอยู่บนเตียง มองเพดานสีขาวโพลนข้างบนบาง
Read more
บทที่ 4
หลายวันต่อมายังเป็นเหมือนวันที่เหลิ่งหว่านฉิงรู้ความจริงพวกเขาสามคนออกไปข้างนอกด้วยกัน พอกลับบ้านก็แอบทำอะไรเงียบ ๆ ลับหลังเธอกู้จั๋วลงมาปลดปล่อยอารมณ์กับหลินอวี๋หน่วนทุกคืน จากนั้นก็แอบกลับมาช่วงเช้าตรู่เธอดูพวกเขาแสดงละครเงียบ ๆ ต่อมาเหลิ่งหว่านฉิงก็อยู่ในห้องนอนชั้นบนตลอด เว้นแต่มีความจำเป็นจริง ๆพริบตาเดียวก็ถึงวันตรวจของเหลิ่งหว่านฉิงตื่นขึ้นมาตอนเช้า กู้จั๋วก็มอบมอร์นิ่งคิสให้เธออย่างเคยชิน แล้วประคองเธอลงไปกินข้าวเช้าข้างล่างในตอนนี้เอง หลินอวี๋หน่วนที่ไม่เคยส่งเสียงและปฏิบัติตามกฎอย่างเข้มงวดมาตลอดพลันสำรอกแห้งออกมากู้จั๋วกับกู้ฮ่าวอวิ๋นหน้าเปลี่ยนสี กู้จั๋วอยากเข้าไปปิดปากของหลินอวี๋หน่วน ส่วนกู้ฮ่าวอวิ๋นกลับมองหลินอวี๋หน่วนอย่างเป็นห่วง ขยับปากถามเธอโดยไร้เสียง “น้าหน่วนหน่วน เป็นอะไรเหรอครับ?”เหลิ่งหน่วนฉิงเห็นสองพ่อลูกลนลานทำตัวไม่ถูก ก็ให้ความร่วมมือ “มีอะไรเหรอ?”“แม่บ้าน จู่ ๆ แม่บ้านก็อาเจียนน่ะ!”ในยามคับขันเช่นนี้กู้จั๋วตอบกลับไปอย่างมีไหวพริบ เพื่อเพิ่มระดับความน่าเชื่อ เขาถึงขั้นด่าอากาศที่เรียกว่าแม่บ้านออกมายกใหญ่มื้อเช้าจบลงอย่างเร่งรีบ ทั้งสา
Read more
บทที่ 5
กู้จั๋วสังเกตว่าเหลิ่งหว่านฉิงเงียบขรึมไร้ชีวิตชีวาแม้ว่าเมื่อก่อนตาของเธอจะมองไม่เห็น แต่ก็มักจะนั่งดื่มกาแฟอยู่ในสวน ดื่มด่ำกับธรรมชาติสวยงาม แถมยังเล่นตัวต่อกับกู้ฮ่าวอวิ๋น ดูข่าวกับเขา บางครั้งถึงขั้นลงมือช่วยแม่บ้านทำอาหารให้พวกเขากินสดใสร่าเริง ทำอะไรตามใจชอบแต่ว่าตอนนี้ นอกจากกินข้าว เวลาที่เหลือก็จะขังตัวเองไว้ในห้อง นั่งมองท้องฟ้าข้างหน้าต่าง เหมือนดอกไม้ที่กำลังจะเหี่ยวเฉา ไม่มีชีวิตชีวากู้จั๋วเห็นเธอแปลกไปอย่างกะทันหันภายในใจก็ว้าวุ่น“หว่านฉิง ช่วงนี้คุณเป็นอะไรไป? เป็นเพราะว่าโกรธที่ผมไม่พาคุณไปตรวจหรือเปล่า?”“คุณสบายใจได้ ครั้งต่อไป ผมพาคุณไปแน่ ๆ”“คุณอย่าเมินผมเลยนะ ขอร้องล่ะ”พูดถึงประโยคสุดท้าย เสียงของเขาถึงขั้นกลั้วสะอื้นในเมื่อกลัวเสียเธอไปขนาดนั้น แล้วทำไมถึงยังเลี้ยงดูผู้หญิงคนอื่น แถมยังให้ทั้งสองชีวิตมาอยู่ในพื้นที่เดียวกันอย่างไม่ปิดบังด้วยล่ะ?ก่อนจะมาคุยกับเธอ เขาก็เพิ่งออกมาจากห้องของหลินอวี๋หน่วนด้วยซ้ำมุมปากของเขายังมีคราบลิปสติกเปื้อนอยู่เลย!เห็นว่าเธอตาบอด แล้วจะยอมถูกกลั่นแกล้งยังไงก็ได้เหรอ?เธอตาบอดเพราะใครกันล่ะ!เหลิ่งหว่านฉิง
Read more
บทที่ 6
ตอนนี้เธอถึงได้รู้ว่า งานเลี้ยงที่กู้จั๋วและกู้ฮ่าวอวิ๋นพาเธอมาคืองานวันเกิดของหลินอวี๋หน่วน!ไม่เพียงเท่านี้ พ่อแม่ของกู้จั๋ว ญาติพี่น้องก็อยู่กันครบเธอเห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาในควาทรงจำต่างเข้าไปรุมล้อมอยู่ข้างกายหลินอวี๋หน่วน นี่นะเหรอที่กู้จั๋วบอกว่าอยากทำให้เธออารมณ์ดีเธอถูกสองพ่อลูกพามาอยู่แถว ๆ ลำโพง จากนั้นพวกเขาก็เอาน้ำกับเค้กมาให้เธอ“ที่รัก คุณนั่งอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ผมจะพาลูกไปทักทายแขก”เหลิ่งหว่านฉิงเห็นกู้จั๋วคุกเข่าลงต่อหน้าหลินอวี๋หน่วนต่อหน้าต่อตา พร้อมประคองท้องของเธอ ประทับจูบลงไปอย่างจริงใจกู้ฮ่าวอวิ๋นเองก็เรียกชื่อหลินอวี๋หน่วนพลางกระโดดโลดเต้น “แม่ครับ”พี่น้องของเขาก็เรียกอีกฝ่ายว่า “พี่สะใภ้”กู้จั๋วหันมามองทางฉัน แล้วทำมือบอก ให้พวกเขาเบาเสียงลง“พวกนายจะเรียกอะไรนักหนา ระวังหว่านฉิงได้ยินหน่อยสิ”ในอดีตเธอได้รับบาดเจ๊บเพราะช่วยเชานายหญิงกู้จึงเคยมาเฝ้าอยู่ข้างเตียงเธอเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ตอนนี้กลับตบหลังกู้จั๋วอย่างไม่พอใจ “จะกลัวอะไร ได้ยินแล้วยังไงต่อ? เธอเป็นคนตาบอด ถ้าหย่ากับแกแล้วจะยังไปไหนได้? ตอนนี้ในท้องของเสี่ยวหน่วนมีหลานสุดที่รักของฉันอยู่ทั
Read more
บทที่ 7
วันต่อมา กู้ฮ่าวอวิ๋นโถมตัวเข้าอ้อมกอดของเหลิ่งหว่านฉิงอย่างออดอ้อน“แม่ครับ โรงเรียนของผมจัดกิจกรรมทัศนศึกษา ต้องให้ผู้ปกครองไปด้วย ผมไปกับพ่อได้ไหม?”นี่สินะที่หลินอวี๋หน่วนบอกว่า กู้จั๋วจะรับผิดชอบเธอเหลิ่งหว่านฉิงก้มหน้าลง ลูกชายในอ้อมกอดพูดกับเธอ พลางทำหน้าหยอกล้อกับหลินอวี๋หน่วนพูดจบ กู้ฮ่าวอวิ๋นก็ไม่ลืมถูไถแก้มของเธออย่างสนิทสนมมือของเหลิ่งหว่านฉิงลูบใบหน้าของลูกชาย นี่คือลูกของเธอ นอกจากปากที่เหมือนพ่อ ส่วนอื่น ๆ ก็มีเคล้ารางของเธอหมดถ้าจะบอกว่ากู้จั๋วมีชู้เพราะอยากหาความเร้าใจ แล้วกู้ฮ่าวอวิ๋นเป็นเพราะอะไร?ตอนนั้นเธอมองอะไรไม่เห็น ทุกครั้งที่ได้ยินหมอเล่าเกี่ยวกับการตรวจครรภ์ เธอมักจะจินตนาการในใจว่าถ้าเขาเกิดมาแล้วจะหน้าตาเป็นยังไงเพราะมองไม่เห็น ระหว่างที่ตั้งครรภ์เธอจึงต้องระมัดระวังทุกการกระทำมากกว่าหญิงตั้งครรภ์คนอื่นหลายเท่า ถึงขั้นที่ว่าเพื่อไม่ให้เกิดอุบัติแล้ว เธอยอมทิ้งศักดิ์ศรี ให้แม่บ้านมาเฝ้าตอนเข้าห้องน้ำ เพราะกลัวว่าจะหกล้มแต่ลูกชายที่เธอทนลำบากอุ้มท้องมาตลอดสิบเดือน กลับเรียกชู้ว่าแม่ลับหลังเธอถ้าไม่ใช่เพราะกู้ฮ่าวอวิ๋นหน้าเหมือนเธอ เหลิ่งหว่
Read more
บทที่ 8
วันนี้เป็นวันที่ต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลและเป็นวันที่เธอตัดสินใจจากไปขณะที่เหลิ่งหว่านฉิงแต่งตัวเรียบร้อยลงมาชั้นล่าง กู้จั๋วก็เปิดประตูเข้ามาพอดี ข้างหลังมีกู้ฮ่าวอวิ๋นและหลินอวี๋หว่านตามมาด้วยเธอรู้ว่ากู้จั๋วคงรีบกลับมาพาเธอไปตรวจดวงตาเพราะอย่างไรการที่เธอแปลกไปในช่วงนี้ก็ทำให้เขาอยู่ไม่สุข“ที่รัก ผมกับลูกกลับมาแล้ว!”กู้จั๋วกำลังจะเข้ามาอุ้มเธอเดินไปที่ห้องรับแขก แต่กลับถูกเหลิ่งหว่านฉิงผลักออกบนหน้าของเธอไร้ซึ่งแววดีใจที่เขากลับมากู้จั๋วเรียกเธออย่างร้อนรน “ที่รัก?”“แม่ครับ”กู้ฮ่าวอวิ๋นยัดโมเดลรูปตึกใส่มือของเธอ “นี่คือของที่ระลึกที่ผมซื้อมาฝาก แม่ลองลูบดูว่าชอบไหม?”เหลิ่งหว่านฉิงวางไว้ข้าง ๆ น้ำเสียงห่างเหินเย็นชา “ฉันจะไปโรงพยาบาล กลับมาค่อยคุยกัน”กู้จั๋วกอดเธออีกครั้ง “ที่รักผมจะพาคุณไปเอง”กู้ฮ่าวอวิ๋นกอดขาของเธอ “ผมไปด้วย! รู้สึกว่าไม่ได้อยู่กับแม่นานแล้ว”ก่อนจะขึ้นรถ เหลิ่งหว่านฉิงก็หันกลับไปมองบ้านกู้จั๋วถามอย่างเป็นห่วง “ทำไมเหรอ?”เหลิ่งหว่านฉิงส่ายหน้า “ไม่มีอะไร”แค่มองสถานที่ที่ตัวเองใช้ชีวิตมาตลอดสิบปีเป็นครั้งสุดท้ายโรงพยาบาลในเครือกู้กรุ
Read more
บทที่ 9
กู้จั๋วมองกระจกหลัง เห็นร่างของเหลิ่งหว่านฉิงเล็กลงเรื่อย ๆ หัวใจก็กระวนกระวายอย่างไม่ทราบสาเหตุมีเสียงหนึ่งร้องกู่ก้องในใจของเขา: จอดรถ เลี้ยวกลับไป!กู้จั๋วส่ายหน้า พยายามสลัดเสียงนั้นออกไป เขาได้รับสายโทรศัพท์ บอกว่าจู่ ๆ หลินอวี๋หน่วนก็เจ็บท้อง แถมยังตกเลือดเขาจึงต้องให้หว่านฉิงรอไปอยู่ข้างทาง คงไม่เป็นอะไรต้องไม่เป็นอะไรแน่นอนเขาพยายามข่มความว้าวุ่นในใจเอาไว้ กลับเหมือนมีหินก้อนใหญ่มากดทับไว้ ตอนที่กู้จั๋วเห็นรถบรรทุกวิ่งสวนผ่านมา ยังสงสัยว่าทำไมรถบรรทุกถึงมาวิ่งบนถนนเส้นนี้ในเวลานี้ แต่เขาก็ไม่ได้คิดมาก กลับเหยียบคันเร่งมิดเข็มไมล์ มุ่งทะยานไปยังโรงพยาบาลเมื่อกู้จั๋วและกู้ฮ่าวอวิ๋นมาถึงโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ หลินอวี๋หน่วนก็นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงผู้ป่วยเมื่อเธอเห็นเขาและกู้ฮ่าวอวิ๋นเข้ามา ก็รีบออดอ้อน “ที่รัก ฉันหิวน้ำ อยากดื่มน้ำ”กู้จั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย มองหลินอวี๋หน่วนแล้วพูดเสียงทุ้มต่ำ “อย่าเรียกมั่วซั่ว”ถึงจะว่าอย่างนั้น เขาก็ยังลุกขึ้นไปรินน้ำให้หลินอวี๋หน่วน“น้ำในถังหมดแล้ว ผมจะไปเอาให้ที่จุดบริการ”กู้ฮ่าวอวิ๋นรีบอาสายกมือขึ้นอย่างกระตือรือร้น “พ่อ
Read more
บทที่ 10
“ผมจะขึ้นไปดูข้างบน ตอนนี้แม่ชอบอยู่แต่ในห้อง”ขณะที่พูด กู้ฮ่าวอวิ๋นก็วิ่งขึ้นไปชั้นบนไม่ถึงหนึ่งนาทีก็วิ่งลงมา “ในห้องนอนไม่มี”แม่บ้านเดินเข้ามาบอกว่ายังไม่เห็นเหลิ่งหว่านฉิงกลับมาเลยความไม่สบายใจที่ถูกกู้จั๋วกดข่มเอาไว้ขยับขยายอีกครั้ง เขาล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมจะโทรหาเหลิ่งหว่านฉิง กลับพบว่าโทรศัพท์ปิดเครื่องไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้“ตามหา!”กู้จั๋วรอโทรศัพท์เปิดเครื่อง พลางให้คนไปหาดูในห้องต่าง ๆ“หว่านฉิง…หว่านฉิง…”กู้จั๋ซเรียกชื่อของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความรู้สึกไม่สบายใจมีมากขึ้นเรื่อย ๆเขาไม่น่าปล่อยหว่านฉิงไว้ข้างถนนคนเดียว เธอมองอะไรไม่เห็น ถ้าเกิดเป็นอะไรไปจะทำยังไง?กู้จั๋วมองหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังเปิดเครื่อง ทั้ง ๆ ที่ผ่านไปแค่ไม่กี่วินาที แต่เขากลับรู้สึกเหมือนผ่านไปเป็นปีเขาโทรหาเหลิ่งหว่านฉิงซ้ำ ๆ แต่ไม่มีคนรับสายเลยขณะที่เขาเตรียมจะโทรหาคนขับรถ ประตูบ้านก็ถูกทุบเสียงดังกู้จั๋วตาเป็นประกาย “หว่านฉิง…”ประตูเปิดออก มีตำรวจในเครื่องแบบยืนอยู่ข้างนอกสองคน“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าใช่คุณกู้หรือเปล่าครับ? เหลิ่งหว่านฉิงภรรยาของคุณเกิดอุบัติเหตุรถชนเสียชี
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status