8 งานเลี้ยงฉลอง (ต่อ)

8 งานเลี้ยงฉลอง

“โอ๊ย เจ้าเบามือหน่อยเถอะ ไม่เจอกันไม่กี่ปีไยถึงดุดันเพียงนี้ ข้าล่ะสงสารสามีของเจ้าเสียจริง มิรู้เขาดวงตกหรืออย่างไรต้องมามีภรรยาเยี่ยงเจ้า อ้าก! หูๆ หูข้า”

พอนางอภัยให้หน่อยก็เริ่มจิกกัดนางเลย อย่างนี้มันต้องโดนจัดการด้วยหยิกจอมพลังของนางแล้ว จิ่วเม่ยเน้นแรงไปที่ใบหูที่เต็มไปด้วยเส้นประสาทจนหลวนซวนร้องเสียงดังและรีบรวบมือของจิ่วเม่ยให้ออกไปไกลจากทุกส่วนในร่างกายเขาทันที

“แต่ก่อนข้าไปชอบสตรีบ้าอำนาจเช่นเจ้าได้อย่างไรไม่รู้นะ โอะ นั่นๆใครยืนอยู่ตรงนั้นน่ะ?!”

จิ่วเม่ยนั้นหันไปตามสายตาที่หลวนซานมอง เห็นว่าเป็นอารุ่ยยืนอยู่หลังต้นไม้ไม่ไกล เขายืนนิ่งมือท้าวต้นไม้ไว้ ใบหน้าแดงจากเหล้าแรง สายตาที่มองมานั้นดูไม่ชอบใจอย่างรุนแรง

“เป็นสามีของข้าเอง เจ้าไปดื่มกินกับลูกน้องเจ้าเถอะ ป่านนี้กินหมดแล้วกระมัง ส่วนอารุ่ยเดี๋ยวข้าจัดการเอง”

หลวนซานปล่อยมือที่จับไว้กันจิ่วเม่ยทำร้ายร่างกายตนเอง เขามองบุรุษไร้ที่มาอย่างไม่ไว้ใจ แต่ก็ยอมเดินกลับเข้าไปในกลุ่มของตนอย่างว่าง่าย ส่วนจิ่วเม่ยนั้นไม่รอให้ผู้มาใหม่เดินมาแต่นางเดินไปช่วยพยุงอารุ่ยเองเลย นางเดาว่าเขาเมามากแล้ว อาจเดินมาแถวนี้เพื่อจัดการธุระส่วนตัวแต่มาพบนางดดยบังเอิญกระมัง

“อารุ่ย เจ้าไปนอนก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าไปพาอาหมิงและอาเมี่ยวเข้านอนแล้วเช่นกัน...”

“ไม่ต้องเลย สามีรู้หน้าที่ดีนำเด็กน้อยสองคนไปนอนแล้ว มีแต่ภรรยาจ๋านั่นล่ะไม่รู้หน้าที่เสียเลย ทิ้งพวกเราสามคนไว้กับบุรุษหน้าตาน่ากลัวตัวโตแล้วมาคุยกับเจ้านั่นสองต่อสอง!”

ฟังจากน้ำเสียงกระแทกกระทั้นแล้วดูท่าอารุ่ยเด็กน้อยจะน้อยใจนางที่ทิ้งไปนาน ที่นางบอกว่าเขาเลี้ยงยากกว่าเจ้าก้อนแป้งน้อยฝาแฝดนั้นไม่ผิดเลย เฮ้อ...

“งั้นข้าต้องไปส่งเจ้าพวกนั้นออกจากบ้านก่อน อารุ่ยก็ไปนอนได้แล้วเดี๋ยวข้าตามไป”

ใช่ว่าเจ้ามือเลี้ยงฉลองจะทิ้งคนไปได้เลยเสียที่ไหนเล่า ไหนจะกับข้าวที่เหลือไม่ใช่หามาง่ายๆ ทำเลี้ยงแล้วก็ต้องให้คนกินเพื่อเกิดประโยชน์มากที่สุดสิ ส่วนอารุ่ยนั้นเดินมาหานางตรงนี้ได้เขาย่อมต้องเดินกลับไปยังบ้านที่ระยะทางไม่ต่างกันได้อยู่แล้ว...

ตึง!

“สามีเดินไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวภรรยาจ๋าไปไล่พวกนั้นเสร็จช่วยมาพาสามีไปนอนทีนะ สามีจะเป็นเด็กดีรออยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนเลย”

อารุ่ยนั่งแหมะลงกับพื้นหญ้าเรียบร้อยแล้ว แม้นางจะบอกให้ไปรอในบ้านเขาก็ไม่ไป ยืนกรานว่าจะนั่งอยู่ตรงนี้จนกว่าพวกบุรุษทั้งหลายจะออกจากรั้วบ้านไปหมด

ฉะนั้นเมื่อจิ่วเม่ยไม่มีทางเลือกนางก็เดินไปไล่พวกของ

หลวนซานกลับไป เวลาผ่านไปราวสองเค่อเขตบ้านของจิ่วเม่ยก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครา ส่วนคนที่บอกจะนั่งรอนั้นตอนนี้นั่งรอจนหลับไปแล้ว

“อารุ่ยตื่นๆ ไปนอนในห้องเจ้าไป...”

“งืมๆ ”

ขยับปากแต่ตาไม่ลืมขึ้นและร่างกายก็ไร้เรี่ยวแรงอย่างคนหลับ จิ่วเม่ยจะปล่อยให้เขานอนให้ยุงกินเลือดอยู่หน้าบ้านก็สงสาร นางจึงต้องพยุงร่างสูงใหญ่และหนักกลับเข้าบ้านอย่างทุลักทุเล เพราะจิ่วเม่ยก็ดื่มสุรามาเยอะจนเกิดอาการมึนหัวนิดหน่อย นางคิดไว้ว่าพอส่งอารุ่ยเข้าไปนอนกับสองแฝดแล้วนางก็จะนอนเลยส่วนของหน้าบ้านที่กินแล้วทิ้งเศษซากไว้ก็ขอให้เป็นภาระของวันพรุ่งนี้เถอะ

อาหมิงและอาเมี่ยวนอนบนเตียงอย่างเรียบร้อยแต่พอจิ่วเม่ยวางบิดาของพวกเขาเท่านั้นแหละ เด็กน้อยที่หลับสบายก็ยู่หน้าทันที เป็นก้อนแป้งน้อยฝ่ายหญิงที่พึมพำเบาๆ ออกมาทั้งที่ยังหลับตา

“เหม็นมาก เมี่ยวเอ๋อร์ทนไม่ไหว เหม็นๆ...งืมๆ”

ตัวของอารุ่ยเหม็นกลิ่นฉุนของสุราจริง ทำเอาจิ่วเม่ยคิดหนักเลยล่ะ

สุดท้ายด้วยความมึนหัวและความอยากนอนมากเกินพอ นางก็ตัดสินใจพาอารุ่ยมานอนที่ห้องของนางแทน จะได้ไม่ต้องรบกวนใจสองก้อนแป้งน้อยด้วย

พอเดินเข้ามาที่ห้องของจิ่วเม่ยร่างของอารุ่ยที่นางแบกอยู่ว่าหนักแล้ว พอเดินเข้ามาใกล้เตียงไยนางรู้สึกว่าหนักกว่าเดิม มันเหมือนน้ำหนักที่จิ่วเม่ยแบกมาก่อนหน้าเป็นเพียงครึ่งนึงในตอนนี้เท่านั้น จิ่วเม่ยไม่ทันตั้งตัวเมื่อน้ำหนักตัวของอารุ่ยอยู่ๆ ก็เพิ่มจึงทำให้คนมึนสุรานิดหน่อยไม่สามารถรับไหวแล้ว สองร่างเอนล้มลงบนเตียงทันควัน

แน่นอนว่าท่าการล้มนั้นคงไม่พ้นเป็นจิ่วเม่ยอยู่ข้างล่างรองรับความเจ็บปวดที่กระแทกเตียง ส่วนคนตัวโตน้ำหนักมากอยู่ข้างบนทับตัวนางลงมา ไม่เจ็บปวดแต่อย่างใด...