ตอนที่ 5 ความช่วยเหลือที่ไม่คาดคิด

 หลังจากการสนทนากับคุณหญิงธัญญา ขวัญอุษาก็กลับมานั่งที่เตียงของเธอด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ แต่เด็กสาวก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนในใจที่ได้รับความเมตตาจากคุณหญิงมากขนาดนี้ เธอไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็นภาระหรือทำให้คุณหญิงลำบาก ทั้งที่ในใจเธอก็รู้ดีว่าพ่อของเธอกำลังเผชิญปัญหาหนักหนาเรื่องหนี้สิน

 ไม่นานหลังจากนั้น คุณหญิงธัญญาก็เดินเข้ามาหาขวัญอุษาในห้องของเธออีกครั้ง ครั้งนี้เธอถือซองเงินในมือมาด้วยพร้อมทั้งยื่นมันให้กับเด็กสาว ขวัญอุษามองซองเงินนั้นด้วยความตกใจและรู้สึกไม่สบายใจ

 “ขวัญจ๊ะ ฉันอยากให้หนูเอาเงินก้อนนี้ไปก่อน เพื่อส่งไปช่วยพ่อหนูจ่ายหนี้” คุณหญิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่ต้องการจะช่วยเหลือจริงๆ

 แต่เด็กสาวก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธเบา ๆ และก้มลงทันที “ไม่ได้ค่ะคุณหญิงป้า หนูรับไว้ไม่ได้จริงๆ แค่นี้หนูก็เกรงใจมากเกินไปแล้ว คุณหญิงป้าให้โอกาสหนูมาทำงานที่นี่ หนูจะค่อย ๆ เก็บเงินส่งให้พ่อเองค่ะ”

 คุณหญิงธัญญามองเด็กสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ แต่เธอก็ยังคงยืนกรานความตั้งใจเดิม “ขวัญ ฉันเข้าใจความรู้สึกของหนูนะ ฉันรู้ว่าหนูอยากทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่มันคงใช้เวลานานเกินไป พ่อของหนูคงจะเหนื่อยและลำบากมากในช่วงนี้”

 พอขวัญอุษาได้ฟังเธอก็ก้มหน้าลง น้ำตาเริ่มไหลออกมาอย่างเงียบ ๆ เธอรู้สึกถึงความรักและความเมตตาที่คุณหญิงมีต่อเธอ แต่ในใจเธอก็ยังไม่กล้ารับเงินก้อนนี้ เพราะกลัวว่าจะเป็นภาระให้กับคุณหญิงผู้ที่มีพระคุณของเธอ

 “หนูอยากให้พ่อสบายก็จริง แต่หนูก็ไม่อยากทำให้คุณหญิงป้าลำบากค่ะ” คนร่างผอมบางพูดเสียงเบา ๆ แต่สั่นเครือด้วยความรู้สึกละอายใจ

 คุณหญิงธัญญายิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะวางซองเงินลงบนตักของขวัญอุษา “ฉันไม่ได้ทำให้ฉันลำบากเลยขวัญ ฉันมีความสุขที่ได้ช่วยหนู การช่วยเหลือคนที่ตั้งใจทำงานอย่างหนู มันเป็นเรื่องที่ฉันอยากทำจริง ๆ ถ้าหนูเอาเงินนี้ไปช่วยพ่อ หนูจะทำงานได้อย่างสบายใจมากขึ้น ไม่ต้องห่วงหรือกังวลใจ เชื่อฉัน”

 ขวัญอุษาเงยหน้าขึ้นมองคุณหญิง น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความซาบซึ้งใจ เธอรู้ว่าคุณหญิงพูดด้วยความจริงใจ แต่ในใจเธอก็ยังลังเล

 “คุณหญิงป้า หนู…” จู่ๆ เด็กสาวก็พูดไม่ออก เธอทั้งตื้นตันซาบซึ้งและรู้สึกกังวลว่าจะเป็นภาระกับอีกฝ่าย

 แต่คุณหญิงธัญญาพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แข็งขึ้นเล็กน้อย “ฟังฉันนะขวัญ ฉันไม่ได้ถามหนูว่าหนูจะรับหรือไม่ ฉันบังคับให้หนูรับเงินนี้ไป เอาไปช่วยพ่อหนูซะ และหลังจากนั้น เราค่อยเริ่มต้นกันใหม่ได้ หนูทำงานที่นี่ หนูก็ช่วยงานฉันอย่างเต็มที่ แค่นั้นก็พอแล้ว”

 ขวัญอุษานิ่งงันไปครู่หนึ่ง เธอไม่เคยเจอใครที่เมตตาและยืนยันจะช่วยเธอเช่นนี้ น้ำตาที่คลออยู่ในตาของเธอไหลลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นน้ำตาแห่งความตื้นตันและโล่งใจ

 ในที่สุด ขวัญก็ต้องยอมรับซองเงินนั้นด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ เธอก้มลงไหว้คุณหญิงด้วยความเคารพ น้ำเสียงของเธอสั่นไหวขณะพูดว่า “ขอบพระคุณมากค่ะคุณหญิงป้า หนูจะไม่ลืมบุญคุณของคุณหญิงป้าเลย หนูสัญญาว่าจะทำงานให้ดีที่สุดค่ะ”

 คุณหญิงธัญญายิ้มอย่างอ่อนโยนและลูบหัวขวัญเบา ๆ “ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ หนูเป็นคนขยันและซื่อสัตย์ ฉันเชื่อว่าหนูจะไปได้ไกลแน่ ๆ แล้วเราก็เป็นเหมือนครอบครัวเดียวกันนะ”

 เมื่อคุณหญิงเดินออกไปจากห้อง ขวัญอุษานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เธอมองซองเงินในมือ รู้สึกตื้นตันและซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก เงินก้อนนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยแบ่งเบาภาระของพ่อ แต่ยังทำให้เธอรู้สึกถึงความรักและความเมตตาที่ได้รับจากคุณหญิง

 ขวัญอุษาตัดสินใจทันทีว่าเธอจะส่งเงินก้อนนี้กลับไปให้พ่อในทันที เพื่อให้พ่อสามารถใช้จ่ายหนี้สินและคลายความกังวลลง เด็กสาวจากต่างจังหวัดรู้สึกว่าตอนนี้เธอไม่ได้สู้เพียงลำพังอีกต่อไป

 ค่ำวันนั้น หลังจากที่คุณหญิงธัญญาได้ให้เงินช่วยเหลือ ขวัญอุษารู้สึกโล่งใจและเบาใจมากกว่าที่เคยเป็นมา เธอรู้สึกเหมือนภาระหนักที่แบกไว้มานานได้ถูกยกออกไป เธอตัดสินใจไม่รอช้า รีบหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่า ๆ ของเธอขึ้นมาและกดหมายเลขโทรศัพท์ของพ่อที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี

เสียงรอสายดังอยู่ไม่กี่ครั้งก่อนที่พ่อจะรับสาย

 “ฮัลโหล... ขวัญหรือเปล่าลูก” เสียงพ่อที่ปลายสายฟังดูเหนื่อยล้าและห่วงใยตามปกติ คนเป็นลูกอดไม่ได้ที่จะยิ้ม เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนั้น

 “ใช่ค่ะพ่อ ขวัญเอง” เด็กสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสที่เธอไม่สามารถปิดบังความตื่นเต้นได้

 “พ่อเป็นยังไงบ้างคะ ยังเหนื่อยเหมือนเดิมหรือเปล่า” ขวัญอุษาถามขึ้นด้วยความห่วงใย แม้ใจเธอจะเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่จะบอกข่าวดี แต่เธอยังอยากรู้เรื่องของพ่อก่อน

 พ่อถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตอบ “พ่อก็สบายดีลูก ไม่ต้องห่วงนะ แค่ทำงานหนักไปตามเรื่องเท่านั้นเอง แล้วลูกล่ะ งานเป็นยังไงบ้าง”

 เด็กสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง สูดหายใจลึกก่อนที่จะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ “พ่อ... หนูมีข่าวดีจะบอกค่ะ”

 พ่อฟังอย่างสนใจ “ข่าวดีอะไรหรือลูก”

 “คุณหญิงป้า...เอ่อ คุณหญิงธัญญาที่หนูทำงานด้วย ท่านให้เงินหนูมาก้อนหนึ่งค่ะ ให้หนูเอาไปใช้ช่วยพ่อจ่ายหนี้ หนูไม่อยากรับ แต่ท่านบังคับให้รับค่ะ” ขวัญอุษาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ยังคงตื่นเต้นและซาบซึ้งอยู่ในใจ ที่ปลายสาย พ่อเงียบไปพักใหญ่ ราวกับว่าเขากำลังประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน ขวัญอุษารู้ว่าพ่อคงจะตกใจไม่น้อย

 “ขวัญ พ่อไม่อยากเชื่อเลย ลูกหมายความว่ายังไงเหรอ คุณหญิงธัญญาให้เงินลูกจริง ๆ หรือ” เสียงของพ่อสั่นเล็กน้อย เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะมีใครใจดีพอที่จะยื่นมือมาช่วยเหลือเช่นนี้

 “จริงค่ะพ่อ คุณหญิงป้าท่านใจดีมาก หนูบอกท่านว่าไม่อยากรับ แต่ท่านบอกว่าท่านอยากช่วย หนูเลยรับไว้แล้วจะส่งเงินนี้กลับไปให้พ่อใช้จ่ายหนี้ค่ะ” ขวัญอุษาอธิบายด้วยความตื้นตัน น้ำตาของเธอไหลออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจและความสุข

 พ่อเงียบไปอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเพราะความซาบซึ้งและอึ้งในความเมตตาของคุณหญิงธัญญา “พ่อ พ่อไม่รู้จะพูดอะไรดี ลูกโชคดีมากที่ได้เจอคนใจดีขนาดนี้”

 ร่างผอมบางยิ้มทั้งน้ำตา “ค่ะพ่อ หนูรู้สึกโชคดีมาก ๆ และหนูก็อยากให้พ่อรู้ว่า ตอนนี้พ่อไม่ต้องกังวลเรื่องหนี้อีกต่อไปแล้วนะคะ หนูจะส่งเงินไปให้พ่อทันทีเลยค่ะ”

 “พ่อไม่รู้จะขอบใจยังไงดีลูก แต่พ่ออยากให้ลูกจำไว้ว่าพ่อภูมิใจในตัวลูกมาก พ่อรู้ว่าลูกทำงานหนักเพื่อช่วยพ่อมาตลอด” พ่อพูดด้วยน้ำเสียงสั่นไหว ความตื้นตันที่พ่อรู้สึก ทำให้เขาไม่สามารถเก็บน้ำตาไว้ได้

“หนูก็ภูมิใจในตัวพ่อเหมือนกันค่ะพ่อ หนูรักพ่อนะ” ขวัญอุษากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย

"พ่อก็รักลูกมากนะขวัญ ขอบใจจริง ๆ ที่ทำให้พ่อโล่งใจได้ขนาดนี้" เสียงของพ่อแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกยินดี

 หลังจากที่วางสาย ขวัญอุษาก็นั่งนิ่งอยู่ชั่วครู่ เธอยิ้มอย่างมีความสุข หัวใจที่เคยหนักอึ้งตอนนี้รู้สึกเบาสบาย เธอรู้ว่าตอนนี้พ่อของเธอจะได้คลายความกังวลลง และชีวิตของเธอก็เริ่มเข้าสู่จุดที่มีความหวังมากขึ้น ในคืนนั้นเด็กสาวเข้านอนด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความสุขและความขอบคุณ เธอสัญญากับตัวเองว่าจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุด เพื่ออนาคตที่ดีกว่าทั้งสำหรับเธอและพ่อ