บทที่ 4

ฉันไปหาป้ายกระเบื้องรำลึกของลูก

นั่นเป็นสิ่งที่ฉันแอบทำขึ้นมา ขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือ บนนั้นสลักชื่อเล่นและวันเกิดของลูกเอาไว้

ฉันนำมันไปเก็บไว้ในลิ้นชักห้องหนังสือแล้วล็อกไว้อย่างดี กุญแจมีอยู่ในมือฉันคนเดียว

พอเปิดลิ้นชักออก ด้านในกลับว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย

ฉันซักไซ้คนรับใช้ แต่เธอส่ายหน้าปฏิเสธ

ฉันหาจนทั่วทั้งบ้าน จนไปเจอแผ่นกระเบื้องอยู่ในถุงขยะรีไซเคิลข้างถังขยะ

แผ่นกระเบื้องแตกออกเป็นสามชิ้น ตัวหนังสือหลงเหลือเพียงแค่ส่วนประกอบด้านข้าง

ลู่ซาเดินมาที่ห้องหนังสือ เห็นฉันกำลังนั่งยอง ๆ เก็บเศษกระเบื้องจึงหยุดเดิน

"หว่านหนิง... ป้ายกระเบื้องนั่น ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ

ฉันเผลอไปโดนลิ้นชักตอนจัดห้องหนังสือ ฉันมือลื่น มันก็เลย..."

ฉันเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ลิ้นชักมันล็อกอยู่นะ"

เธอชะงักเล็กน้อย

"คนรับใช้อาจลืมล็อกตอนทำความสะอาดก็ได้ หว่านหนิง ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เห็นบนนั้นสลักชื่อลูกไว้ ในใจมันเศร้ามาก มือก็เลย..."

ดวงตาเธอเริ่มแดงแล้ว

แม่สามีเดินเข้ามาจากประตูแล้วดึงแขนของลู่ซาเอาไว้

"ซาซา อย่าร้องเลยลูก เรื่องแค่นี้เอง หว่านหนิง พี่สะใภ้เดิมทีก็จิตใจเปราะบางอยู่แล้ว เธออย่าเอาอะไรมาวางแผ่ไว้ข้างนอกนักสิ พี่เขาเห็นเข้าจะไม่เสียใจได้ยังไง"

ฉันนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น นิ้วมือกำเศษกระเบื้องแตกทั้งสามชิ้นไว้

ตอนที่ขอบเศษกระเบื้องบาดเข้าไปในเนื้อ ฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลย

"แม่คะ ลิ้นชักนี้มันล็อกอยู่นะคะ"

แม่สามีขมวดคิ้ว

"เธอหมายความว่ายังไง? กำลังจะบอกว่าพี่สะใภ้เธอตั้งใจทุบมันทิ้งงั้นเหรอ"

ลู่ซาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

"หว่านหนิง ถ้าเธอไม่เชื่อฉัน...งั้นก็ช่างมันเถอะ ยังไงซะ ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร เธอก็คิดว่าเป็นความผิดของฉันอยู่ดี"

เธอหันหลังกลับไปปาดน้ำตา

แม่สามีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หว่านหนิง เธอจะเอาความรู้สึกเจ็บปวดของตัวเองมาลงที่พี่สะใภ้ไม่ได้นะ พี่เขาสูญเสียเยอะกว่าเธออีก"

ตอนที่กู้จือเหนียนกลับมาถึงบ้าน แม่สามีก็ได้รับลู่ซาไปพักที่บ้านใหญ่แล้ว

เขามองดูเศษกระเบื้องสามชิ้นบนโต๊ะกาแฟ

"หว่านหนิง"

"ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกน้อยใจ แต่สภาพจิตใจของพี่สะใภ้แย่มากจริง ๆ ที่เธอทำเรื่องแบบนี้ลงไป เธออาจไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ก็ได้"

ฉันไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

เขากุมมือของฉันไว้

"ฉันจะช่วยเธอทำใหม่อีกชิ้นนะ เอาให้เหมือนเดิมเป๊ะ ๆ เลย ดีไหม เธออยากสลักคำไหน เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน ต่อไปนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้พี่สะใภ้มายุ่งกับของของเธออีกแล้ว"

เขาปลอบฉันเหมือนอย่างเคย

ฉันเคยเลือกที่จะยอมถอยให้เขานับครั้งไม่ถ้วน

แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมอีกแล้ว

ฉันชักมือกลับมา ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าห้องหนังสือไป

ฉันเอารายการเดินบัญชีธนาคารย้อนหลังสามปีมาจัดเรียงตามลำดับเวลา

ทั้งค่าส่วนกลางอพาร์ตเมนต์ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ ค่าเข้ารับการปรึกษาจิตแพทย์ของลู่ซา

ค่าตรวจร่างกาย ค่าผู้ดูแล รวมถึงเงินที่จ่ายหนี้แทนครอบครัวฝั่งแม่ของเธอ

ทั้งหมดดึงมาจากบัญชีร่วมระหว่างฉันกับกู้จือเหนียนทั้งสิ้น

ฉันดึงหลักฐานการชำระเงินของโรงพยาบาล ต้นฉบับการแก้ไขชื่อบนบัตรเชิญงานเลี้ยงครอบครัว และใบเซ็นรับของใช้เด็กไปขายทอดตลาดออกมาอีก

สุดท้าย ฉันจัดหมวดหมู่สิ่งของพวกนี้ใส่ลงในแฟ้มเอกสาร

วันต่อมา ฉันให้เวินถังนัดประชุมครอบครัวตระกูลกู้

แม่สามีนั่งตำแหน่งประธาน โดยกู้จือเหนียนนั่งอยู่ข้าง ๆ กัน

ลู่ซารีบเดินทางมาจากบ้านใหญ่ เธอนั่งลงพร้อมขอบตาแดงก่ำ

ฉันวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะแล้วเปิดหน้าแรก

"สามปีมานี้ เงินในบัญชีคู่สมรสที่จ่ายออกไปสำหรับค่าใช้จ่ายส่วนตัวของ ลู่ซา รวมเป็นเงินทั้งหมดหนึ่งล้านเก้าแสนสองหมื่นหยวน

รวมถึงอพาร์ตเมนต์ ค่าดูแลรับใช้ ค่ารับคำปรึกษาทางจิตวิทยา และหนี้สินของครอบครัวฝั่งแม่เธอ"

ฉันเปิดไปหน้าสอง

นี่คือบันทึกการจ่ายเงินคืนวันเกิดเหตุ ค่าตรวจกับค่าห้องพักของลู่ซา ชำระเสร็จก่อนที่ฉันจะเข้าผ่าตัดด้วยซ้ำ ส่วนเงินมัดจำผู้ดูแลของฉัน เวินถังเป็นคนออกสำรองจ่ายให้"

หน้าที่สาม

"ของใช้เด็กของลูก ถูกส่งไปขายทอดตลาดโดยไม่ได้รับความยินยอมจากฉัน ซึ่งใบรับของที่ส่งไประบุเป็นองค์กรการกุศลในนามของลู่ซา"

หน้าที่สี่

"ต้นฉบับร่างการ์ดเชิญงานเลี้ยงครบเดือนที่เปลี่ยนชื่อเป็นงานเลี้ยงรำลึก ชื่อของลูกถูกขีดทิ้ง แล้วเปลี่ยนเป็นคำว่าครบรอบสามปีของกู้จือเหิง"

ห้องนั่งเล่นเงียบกริบ

ลู่ซาริมฝีปากสั่นระริก

แม่สามีสีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา

กู้จือเหนียนจ้องมองเอกสารโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไร

ลู่ซาเอ่ยปากขึ้นมาก่อน ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หว่านหนิง เงินพวกนี้... ตอนที่จือเหิงจากไป ประกันยังอนุมัติลงมาไม่ทัน ฉันไม่มีแหล่งเงินอื่นจริง ๆ นะ..."

ฉันเงยหน้าขึ้นจ้องมองเธอ

"ลู่ซา ผู้รับประโยชน์จากประกันชีวิตของจือเหิงก็คือเธอ วงเงินประกันสามล้านแปดแสนหยวน เงินโอนเข้าบัญชีตั้งแต่เดือนที่สามหลังจากเขาเสียชีวิตแล้วนะ"

ลู่ซาหน้าซีดเหมือนไข่ต้ม

ฉันพูดต่อ

"ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีเงินหรอก เธอไม่ได้ไร้ที่พึ่งพิงด้วย เธอแค่ไม่อยากใช้เงินของตัวเองก็เท่านั้น"

นิ้วมือของแม่สามีกำที่วางแขนแน่น

กู้จือเหนียนหลับตาลงครู่หนึ่ง

ลู่ซาลุกขึ้นยืนอ้าปากค้าง ก่อนจะเอามือปิดหน้าวิ่งออกจากห้องนั่งเล่นไป

หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไป กู้จือเหนียนยังคงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น

ฉันเดินกลับเข้าห้องเรือนหอเพื่อเก็บประวัติการรักษา ใบทะเบียนสมรส รายการเดินบัญชีและเอกสารสิทธิ์อสังหาริมทรัพย์

ฉันหยิบใบอัลตราซาวด์ของลูกออกจากส่วนลึกของลิ้นชัก

แล้วสอดมันเก็บไว้ในสมุดประวัติการรักษา

ที่ประตูหน้าบ้านมีเสียงรหัสล็อกเปิดดังขึ้น

กู้จือเหนียนประคองลู่ซาเดินเข้ามาในบ้าน

ลู่ซาคลุมเสื้อแจ็กเก็ตของเขาไว้ ในมือกำกำไลเงินไว้วงหนึ่ง

ด้านในของกำไลเงินสลักชื่อเล่นที่ฉันตั้งให้ลูก

สายตาของฉันหยุดอยู่ตรงนั้น

เส้นประสาทในหัวที่ตึงเครียดมาตลอดสามปี ในที่สุดก็ขาดสะบั้นลงในวินาทีนี้

กู้จือเหนียนมองตามสายตาของฉัน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

ลู่ซารีบซ่อนกำไลเงินไว้ในแขนเสื้อตามสัญชาตญาณ

กู้จือเหนียนก้าวขึ้นมาข้างหน้าก้าวหนึ่ง

"หว่านหนิง เธอฟังฉัน..."

ฉันพูดตัดบท

"จือเหนียน"

ฉันวางหนังสือสัญญาหย่าไว้บนตู้ตรงทางเข้าบ้าน แล้วลากกระเป๋าเดินทางเดินผ่านตัวเขาไป

จากนั้นจึงหยุดตรงธรณีประตู

"คุณไม่ต้องอธิบายอะไรแล้ว

ชีวิตหลังจากนี้ พวกเราอย่าได้เจอกันอีกเลย"

ฉันเอื้อมมือปิดประตูบ้าน แล้วเดินตรงไปทางลิฟต์