สายลมทะเลพัดผ่านในบางครา

ตอนนี้ผมต้องตัดแขนและขาเพื่อยื้อชีวิตไว้จริงๆแล้ว

เธอกำลังต่อลูกปัดกับกู้เยว่ชิง เพื่อนชายที่โตมาด้วยกัน

เมื่อมองดูโพสต์หวานๆของพวกเขาในโซเซียลกับข้อความอวยพรที่เต็มหน้าจอ ผมได้แต่ยิ้มขื่นแล้วดึงเข็มออก

เฉินจือเคยพูดกับผมด้วยน้ำเสียงรังเกียจอย่างที่สุด

การแต่งงานกับผู้ชายไร้ค่าอย่างผม คือเรื่องที่เธอเสียใจที่สุดในชีวิต

ถ้าอย่างนั้น หวังว่าคุณจะไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจอีก

…………

ตอนดึงเข็มออกมีหยดเลือดติดออกมาด้วย

พยาบาลรีบเข้ามากดแผลไว้ แล้วถามอย่างร้อนรนว่า “คุณจะทำอะไร!”

ผมเพียงยิ้มให้เธออย่างสงบนิ่ง

“สวัสดีครับ รบกวนช่วยยกเลิกการผ่าตัดให้ผมด้วยครับ”

หมอถูกเรียกมาอย่างรวดเร็ว หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ก็จ่ายยาแก้ปวดให้ผมแล้วปล่อยผมไป

ตอนเดินกลับห้องพักผู้ป่วยก็ได้ยินพยาบาลบ่น

“หัวหน้าหวังคะ นี่มันชีวิตคนทั้งคนนะคะ! ถ้าไม่ตัดแขนขา เซลล์มะเร็งจะแพร่ไปทั่วร่างกาย เขาอยู่ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ด้วยซ้ำ”

หนึ่งสัปดาห์

ที่แท้ อีกไม่นานผมก็จะได้หลุดพ้นแล้ว

หมอยิ้มอย่างขมขื่น

“คุณรู้ไหม เมื่อก่อนพ่อของเขาก็เสียชีวิตบนเตียงผู้ป่วยเตียงนี้ ด้วยโรคเดียวกัน”

ฝีเท้าของผมหยุดชะงัก

“เขามารับเคมีบำบัดที่นี่ได้หนึ่งปีแล้ว ทุกครั้งเขามาคนเดียว”

“ผู้ป่วยคนอื่นมีญาติเฝ้าไข้คอยป้อนข้าวเช็ดตัว ส่วนเขาแม้จะปวดจนตัวสั่นขดตัวอยู่บนเตียง ก็ยังต้องกดออดเรียกพยาบาลด้วยตัวเอง”

“ภรรยาของเขาไม่เคยมาสักครั้ง มีครั้งหนึ่งเขาโทรหาเธอตอนกลางดึก แต่คนที่รับสายกลับเป็นผู้ชาย”

เสียงของหมอแผ่วเบาลง

“บางทีอาจเป็นชะตากรรมก็ได้”

ผมกำใบสั่งยาในมือแน่น จนปลายนิ้วจิกเข้าไปในฝ่ามือ

ใช่แล้ว บางทีอาจเป็นชะตากรรมจริงๆ

เหมือนตอนที่พ่อของผมตรวจพบว่าเป็นมะเร็งกระดูก ทั้งที่เจ็บปวดถึงเพียงนั้น แต่ก็ยังคงจับมือผมและยิ้ม

“ลูกไม่ต้องกลัว! พ่อยังไหว”

แต่สุดท้ายกลับสิ้นใจในอ้อมแขนของผม

เหมือนกับที่ผมเอ่ยปากยืมเงินสองล้านห้าแสนจากเฉินจือในคืนวันแต่งงานเพื่อช่วยชีวิตพ่อ

จนถึงตอนนี้ผมยังจำสายตาตกตะลึงของหญิงสาวได้

“โจวเยว่ สำหรับนายแล้ว ฉันเป็นตู้กดเงินจริงๆงั้นเหรอ?”

“พ่อแม่กับเพื่อนของฉัน แม้แต่เยว่ชิงยังบอกว่านายเป็นพวกหลอกลวง แต่ฉันไม่เคยเชื่อเลย”

“ฉันยอมทำลายชื่อเสียงของตัวเอง ฉีกสัญญาหมั้นหมาย ยอมให้คนในแวดวงหัวเราะเยาะ แต่ก็ยังยืนยันว่าจะแต่งงานกับนาย”

เสียงของหญิงสาวแหบพร่า ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ

ผมไม่คิดเลยว่าเธอจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ จึงพูดอย่างตกตะลึงว่า

“ไม่ใช่นะ เฉินจือ พ่อของผมเขา…”

“วันนี้เป็นวันแต่งงานของเรา”

เธอพูดขัดขึ้นมา ก่อนจะกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกแล้วโยนลงพื้น

“นายแน่ใจนะว่าจะเผยธาตุแท้ของตัวเองออกมาตอนนี้?”

“เสี่ยวจือ ผมจะหาทางคืนเงินให้คุณแน่นอน! ไม่สิ ผมไม่ยืมแล้ว ผมจะหาทางเอง คุณอย่าโกรธเลยได้ไหม?”

หญิงสาวเขวี้ยงบัตรใส่หน้าผมอย่างแรง แล้วยกมุมปากอย่างแข็งกระด้าง

“ของที่เสียไปแล้วจะเอากลับคืนมาได้อีกเหรอ?”

“ไม่ต้องแสดงแล้ว นายมันก็เป็นอย่างที่พวกเขาพูดจริงๆ ผู้ชายขยะ”

เธอกระแทกประตูแล้วเดินจากไป

นั่นคือคืนแต่งงานของเรา

ผมรออยู่ในห้องรับแขกจนถึงตีสี่ และคนที่มาถึงกลับเป็นกู้เยว่ชิง

หญิงสาวเมาจนไม่ได้สติ ร่างครึ่งหนึ่งพิงอยู่กับตัวเขา รอยจูบที่ลำคอแดงเด่นจนสะดุดตาภายใต้แสงไฟบริเวณโถงทางเข้า

กู้เยว่ชิงเผยรอยยิ้มที่ทั้งดูขอโทษและไร้เดียงสา

“พี่เขย พี่จือให้ผมดูแลเอง พี่นอนหลับให้สบายเถอะ”