บทที่ 9 ดูแลห่างๆ

"ฝันแกถึงหรือยัง" เพชรถามเพื่อน

"อยู่ที่ร้านแล้วมีฝันคนเดียวนะยัยพลอยกับยัยหมวยยังไม่มาเลย"

"โอเค อีกสิบนาทีเจอกันฉันหาที่จอดรถก่อนนะแก"

"เครจ้ะ" ปลายฝันวางสายจากเพื่อนแล้วเธอก็มองดูไปรอบ ผู้คนเดินช้อปปิ้งหิ้วของกันตัวเอียงเลยก็มีหนุ่มสาวเดินควงแขนกันเป็นคู่ๆบ้างก็นั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงตามม้านั่งที่มีตามจุดที่ทางห้างเขาวางไว้ให้ลูกค้านั่งแล้วเธอก็มองเห็นพัฒน์ควงไฮโซสาวเดินคุยกันผ่านหน้าร้านไปโดยที่เขาไม่เห็นเธอ ปลายฝันมองตามอย่างใจแป้วหุ่นอย่างเธอหน้าตาอย่างเธอไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาอยู่แล้วจะไปคิดมากทำไมในเมื่อเขาและเธอไม่ได้เป็นอะไรกันขนาดเธอเข้าออกบ้านเขาจนเหมือนบ้านตัวเองอยู่แล้วเขายังไม่ค่อยอยากจะคุยด้วยเลย ที่เขาให้พี่แดนพี่เอกตามดูแลแพรพลอยทำให้เธอก็ได้รับการดูแลไปด้วยเพราะเป็นเพื่อนน้องสาวของเขานั่นเอง

"ยัยฝัน!! ฮ่าฮ่าๆ" แพรพลอยหัวเราะเสียงดังที่ได้แกล้งเพื่อน

"โอ้ย ตกใจหมดเลยยัยพลอยบ้านี่"

"ฝันกลางวันอยู่เหรอจ้ะเพื่อนรัก"

"ฝันบ้าอะไรล่ะเพิ่งเห็นพี่ชายแกควงสาวเดินผ่านไปเมื่อกี้นี่เอง"

"จริงเหรอแกผ่านไปนานหรือยัง" แพรพลอยถามเพื่อนอย่างอยากรู้

"สักห้านาทีนี่แหละมั้ง" ปลายฝันพูดจบแพรพลอยก็ยกโทรศัพท์มาโทรหาพี่ชายทันที

"พี่พัฒน์อยู่ไหนคะ"

"พี่กำลังจะไปกินข้าวน่ะ น้องพลอยมีอะไรหรือเปล่าครับ"

"ไปกับใครคะ พลอยไปด้วยได้มั้ยอ่ะ"

"เอ่อ พี่ไปกับลูกค้าครับ ไว้ไปกินมื้ออื่นดีมั้ยครับ"

"ได้ค่ะ งั้นพลอยไปกินกับฝันก็ได้แค่นี้นะคะ" แพรพลอยวางยาพี่ชายเสร็จก็วางสายและปิดโทรศัพท์แล้วยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้แกล้งพี่ชายสุดหล่อของเธอ

แพรพลอยรู้ว่าพัฒน์ชอบปลายฝันตั้งแต่งานเลี้ยงวันเกิดคุณหญิงย่าและวันที่พวกเธอกินเลี้ยงสอบเสร็จโน่นแล้ว เธอแอบสังเกตุมาตลอดและรู้สึกว่าเธอกับปลายฝันโดนคุมเข้มเรื่องไปเที่ยวตอนกลางคืนหรือไปเดินเล่นที่ห้างหรือไปติวกับเพื่อนจะต้องมีพี่แดนกับพี่เอกสลับกันไปส่งพวกเธอทุกครั้ง

"รอฉันนานมั้ยพวกแก" เพชรมาถึงก็ถามเพื่อน

"ไม่นานหรอกแล้วยัยหมวยล่ะทำไมยังไม่มา" แพรพลอยบ่นกับปลายฝันและเพชรที่ชาลินีมาช้าแล้วเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

"ว่างัยยะยัยหมวยแกมาช้ากว่าใครเลยนะถึงไหนแล้วล่ะ" เสียงแหลมถามเพื่อนรัก

"โทษทีพลอยพอดีแม่ไม่สบายน่ะสิหมวยก็เลยรีบกลับบ้านบอกเพชรกับฝันด้วยไว้เราไปกันวันหลังนะพลอย"

"เออๆแกรีบไปเถอะหมวยถึงบ้านแล้วโทรมาบอกด้วยคุณแม่แกคงไม่เป็นไรมากหรอก" พลอยให้กำลังใจเพื่อน

"ขอบใจนะพลอยแล้วหมวยจะโทรหานะ" เมื่อคุยเสร็จสองสาววางสาย

"นี่พวกแก ยัยหมวยมาไม่ได้มันกลับบ้านแม่ไม่สบายน่ะ"

"อ้าวแล้วแม่ยัยหมวยเป็นไงบ้างล่ะ" ปลายฝันถามแพรพลอย

"หมวยมันกำลังรีบพลอยเลยยังไม่ได้ถามอะไรมาก รอให้ถึงบ้านก่อนแล้วมันจะโทรมาหาน่ะ"

"ฉันว่าแม่ยัยหมวยคงไม่ไรมากหรอกน่า" เพชรบอกเพื่อน

"งั้นเราไปดูหนังกันก่อนดีกว่า เสร็จแล้วหาอะไรกินกันแล้วค่อยกลับบ้าน โอเคมั้ย" แพรพลอยเสนอเพชรและฝันก็เห็นด้วยทั้งหมดก็พากันไปซื้อตั๋วและน้ำดื่มกับป๊อปคอร์นเข้าไปกินในโรงหนังด้วย

พัฒน์นั่งในร้านอาหารหรูมองซ้ายมองขวาออกไปหน้าร้านเผื่อว่าเขาจะเห็นน้องสาวกับเพื่อนๆจนไฮโซสาวอดไม่ได้

"พัฒน์มองหาอะไรอยู่คะ" คุณหน่อยไฮโซสาวถามเขาหนุ่มหล่อที่กำลังมองหาอะไรสักอย่าง

"อ่อ มองหานายแดนน่ะครับไม่รู้ว่าจะหาร้านเจอหรือเปล่า"

"แหมพัฒน์คะ คุณแดนน่าจะรู้ที่นี่ดีหาถูกแน่นอนพัฒน์หิวไม่ใช่เหรอคะ" คุณหน่อยชวนเขากินอาหารต่อ

พัฒน์ก็ฝืนกินไปเล็กน้อยเท่านั้นพอเขารู้ว่าสาวน้อยของเขามากับน้องสาวก็เป็นกังวลว่าจะมีหนุ่มมาจีบหรือมาดูหนังกับใครอีกหรือเปล่านอกจากน้องสาวของเขา

"พัฒน์คะ คุณเป็นอะไรคะ" คุณหน่อยเริ่มหงุดหงิดที่เขาไม่ค่อยจะสนใจเธอเท่าไหร่ตั้งแต่รับโทรศัพท์

"งานมีปัญหาน่ะ เดี๋ยวผมต้องรีบกลับไปดูก่อน"

"อ้าว..ไหนว่าวันนี้พัฒน์ว่างแล้วเราจะไปคุยกันต่อไม่ใช่เหรอคะ" คุณหน่อยทักท้วงขึ้นนี่เป็นครั้งแรกที่เขานัดเธอและยังไม่ไปถึงไหนเลย เธอคิดว่าเสน่ห์ของเธอต้องทำให้เขาหลงไหลได้อย่างแน่นอน

"วันนี้ไม่ได้จริงๆ งานด่วนมากไม่งั้นเสียหายกันหลายฝ่าย"

"ถ้างั้นคืนนี้ได้มั้ยคะพัฒน์" คุณหน่อยยังตื้อเขาอีก

"ไว้โอกาสหน้านะครับคุณหน่อย"

"ก็ได้ค่ะ พัฒน์อย่าลืมนะคะงั้นหน่อยไม่ยอมจริงๆด้วย"

"ขอตัวก่อนนะเรื่องอาหารผมจัดการเองคุณจะนั่งต่อก็ได้นะ" พัฒน์บอกเธออย่างใจป้ำ

"หน่อยขอนั่งต่อละกันค่ะถ้าหน่อยชวนเพื่อนมานั่งด้วยคุณพัฒน์จะว่าอะไรมั้ยคะ" เธอถามเขาเพราะเห็นเพื่อนสาวไฮโซเช็กอินในเฟสบุ๊คว่ากำลังช้อปปิ้งอยู่ที่นี่

"ตามสบายแล้วเจอกันครับ" เขาลุกขึ้นเดินออกไปอย่างรวดเร็วและยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาแดน

"แกอยู่ไหนแดน"

"อยู่ที่แผนกซุปเปอร์มาร์เก็ตครับเจ้านาย "

"วันนี้น้องพลอยไม่ได้บอกแกเหรอว่าเขาจะมาที่ห้าง"

"ไม่ได้บอกครับ มีอะไรครับเจ้านาย" แดนถามกลับอย่างสงสัย

"เมื่อกี้น้องพลอยโทรมาหาฉันว่าอยู่ที่นี่กับปลายฝันน่ะ"

"อ่อออ.." แดนลากเสียงยาวอย่างเข้าใจทันทีเลย

"พอฉันโทรกลับน้องพลอยก็ปิดเครื่องน่ะ ติดต่อไม่ได้เลย"

"ครับ" แดนตอบสั้นๆ

"ครับอะไรของแกห๊ะ แกลองโทรหาปลายฝันสิว่าอยู่ที่ไหนกัน"

"เอ่อ..ผมไม่มีเบอร์โทรน้องฝันครับ" แดนตอบเจ้านายอย่างกวนๆทำไมเขาจะไม่มีเบอร์ของน้องฝันล่ะ เขาแค่อยากแกล้งเจ้านายให้วุ่นวายใจเล่นแค่นั้นเองน่ะ

"ฮ้าา..แล้วทำไมแกไม่ขอเบอร์ของเธอไว้ ไปจัดการให้เรียบร้อยไม่งั้นฉันจะตัดโบนัสแกแทน" พัฒน์ขู่ลูกน้องที่ไม่ได้ดั่งใจ

"เดี๋ยวนี้เลยครับเจ้านาย" แดนตัดสายเจ้านายแล้วหัวเราะดังลั่นอย่างมีความสุขที่ได้แกล้งเจ้านาย

"ฮ่าาๆๆฮ่าา.." ทุกคนในแผนกต่างหันมามองเขาอย่างงงๆที่จู่ๆ มือขวาของเจ้านายหัวเราะออกมา แดนพอจะรู้ว่าสาวน้อยของเจ้านายมาดูหนังกับเพื่อนและน้องสาวของเจ้านายด้วย ก็เขาได้ยินพวกเธอนัดกันน่ะสิแต่เรื่องอะไรเขาจะบอกล่ะ ปล่อยให้เจ้านายหงุดหงิดก่อนละกัน

พัฒน์วางสายจากแดนก็ขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องทำงานของเขาและนั่งหงุดหงิดอยู่คนเดียวโมโหแดนที่ไม่ได้ดั่งใจเขาสั่งไว้แล้วว่าต้องรู้ทุกอย่างที่สาวน้อยของเขาทำตอนเธออยู่นอกบ้าน เดี๋ยวเถอะจะเล่นงานมันสักหน่อยที่ปล่อยให้เขาบ่นเป็นตาแก่อยู่คนเดียว

เมื่อพัฒน์เดินออกไปแล้วคุณหน่อยโทรหาเพื่อนสาวสองคนให้มานั่งกินอาหารด้วยกันเพื่อโชว์เพื่อนว่าเธอกำลังคบกับพัฒน์อยู่เพราะร้านที่พวกเธอนั่งกินอาหารนั้นพัฒน์เป็นคนดูแลค่าใช้จ่ายให้เธอทั้งหมดเพื่อจะทำให้เพื่อนของเธอเชื่อได้แล้วเอาไปเมาท์ต่อนั่นเอง