แฟนตาซี Short Stories & Novels

คืนที่ฉันตาย ครอบครัวของฉันทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการฉลองวันเกิดอายุครบสิบแปดปีของเอเลน่า พี่สาวฝาแฝดของฉัน ทุกคนต่างคิดว่าเอเลน่าจะต้องตายในวันรุ่งขึ้น พวกเราเป็นเอลฟ์ พ่อของฉันทำงานเป็นผู้พิทักษ์เผ่า และหลังจากแม่ให้กำเนินฉันกับเอเลน่าที่เป็นฝาแฝดกันเธอก็เลิกทำงานไปโดยสิ้นเชิง พวกเราควรจะเป็นครอบครัวที่มีความสุข แต่ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ฉันกับเอเลน่าก็ถูกผูกมัดด้วยคำสาปของแม่มด เพราะเอเลน่าเกิดก่อนฉันหนึ่งนาที เธอจึงต้องแบกรับความรับผิดชอบของคำสาปนั้นไว้เต็มๆ เธอไม่ควรจะมีชีวิตอยู่เกินอายุสิบแปดปีด้วยซ้ำ นับตั้งแต่วันที่เราเกิด เอเลน่าคือสมบัติล้ำค่าของครอบครัว พ่อกับแม่ปฏิบัติต่อฉันเหมือนฉันเป็นหนี้อะไรบางอย่างกับเธอ ของเล่นชิ้นใหม่ต้องตกเป็นของเธอก่อน ชุดใหม่ๆ เธอก็ได้เลือกเสมอ ทุกคืน แม่จะเข้าไปนั่งในห้องของเอเลน่าอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงก่อนจะปิดไฟ ส่วนฉันต้องนอนหลับไปตามลำพังเสมอ คืนหนึ่งฉันฝันร้ายและวิ่งเท้าเปล่าไปหาแม่ เธอกำลังกอดเอเลน่าอยู่และไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยซ้ำ "กลับไปนอนซะ อย่ามาทำตัววุ่นวาย" ฉันคอยบอกตัวเองเสมอว่า เธอใกล้จะตายแล้ว แน่นอนว่าพวกเขาต้องใจดีกับเธอ แต่ทุกครั้งที่ฉันยอมปล่อยวาง เสี้ยนหนามในอกของฉันมันกลับยิ่งแทงลึกขึ้นเรื่อยๆ แล้ววันที่คำสาปควรจะส่งผลก็มาถึงจนได้ และแน่นอนว่ามันเป็นวันที่ฉันปวดท้องอย่างรุนแรงจนแทบจะยืนไม่ไหว พ่อกับแม่ไม่ลังเลเลยสักนิด พวกเขาผลักฉันเข้าไปในห้องใต้ดินแล้วล็อกจากข้างนอก ฉันคุกเข่างอตัวอยู่บนพื้นหินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นพลางทุบประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แม่คะ... พ่อคะ... หนูปวดท้องมากเลย ทนยืนไม่ไหวแล้ว... ให้หนูออกไปเถอะนะ ได้โปรด..." มีเพียงประโยคเดียวที่ตอบกลับมาผ่านบานประตู "พี่สาวของแกกำลังจะตายคืนนี้นะ! แกจะให้เวลาพวกเราสักวันไม่ได้หรือไง! แค่วันเดียวเอง!" "แต่... แม่คะ... หนูกลัวมาก..." หลังจากนั้นก็ไม่มีเสียงตอบรับจากใครอีกเลย ห้องใต้ดินเงียบสนิท เปลือกตาของฉันเริ่มหนักอึ้ง ความคิดสุดท้ายของฉันคือ ถ้าหากฉันเป็นคนที่ต้องตายด้วยคำสาป พวกเขาจะมากอดฉันแบบนี้บ้างไหม

เนื้อคู่แห่งโชคชะตาตัดขาดการเชื่อมโยงพันธะจากฉันเป็นครั้งที่เก้าสิบเก้า ในช่วงเวลาเดียวกับที่ประกายไฟมังกรดวงสุดท้ายในตัวฉันเริ่มมอดดับลง ฉันเดินเข้าสู่โถงแห่งคำสัตย์สาบานของปราการออบซิเดียนเพียงลำพัง หินสีดำสนิทแผ่ขยายอยู่ใต้ฝ่าเท้า เย็นเยียบเสียจนกัดผ่านรองเท้าเดินในบ้านที่สวมใส่ และทุกๆ ก้าวก็ส่งผลให้รอยร้าวรอบแก่นพลังมังกรบดเบียดลึกลงไปในอกยิ่งกว่าเดิม "ฉันมาที่นี่เพื่อละทิ้งราชสำนักออบซิเดียน และยกเลิกพันธะแห่งชีวิตกับเจ้าแห่งมังกร" เสมียนมองใบหน้าที่ไร้สีเลือดของฉันก่อนจะลดเสียงลง "เลดี้แอชตัน เมื่อข้าประทับตราแล้ว ทางราชสำนักจะไม่จำเป็นต้องคุ้มครองท่านอีกต่อไป ท่านแน่ใจแล้วหรือ" ไฟมังกรของฉันไม่มั่นคงมาตั้งแต่เกิด ทำให้ฉันอ่อนแอมากกว่าเผ่าพันธุ์มังกรทั่วไป ตอนฉันอายุได้สิบขวบ พ่อได้รับเลี้ยงซีซีเลีย เธอมีพรสวรรค์ในการอธิบายทุกเรื่องเลวร้ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานที่สุด จนทุกคนต่างเชื่อว่าฉันเป็นพี่สาวที่อิจฉาริษยาและทนแบ่งปันอะไรให้ใครไม่ได้ พ่อแม่ของฉันไม่ได้เป็นคนไร้หัวใจมาตั้งแต่แรก พวกเขาแค่ลืมวิธีที่จะแยกแยะความแตกต่างระหว่างลูกสาวที่กำลังร้องไห้ กับลูกสาวที่กำลังโกหกก็เท่านั้น แคสเซียนกับฉันถูกกำหนดให้เป็นเนื้อคู่แห่งโชคชะตากันมานานหลายปี ทว่าเขาไม่เคยสถาปนาฉันเป็นราชินีมังกรของเขาเลยสักครั้ง นานๆ ทีเขาถึงจะพาฉันไปร่วมงานสังสรรค์ของราชสำนัก คนส่วนใหญ่ในปราการออบซิเดียนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันคือคู่ครองของเขา "ไม่เป็นไรหรอก" ฉันกลืนรสเลือดที่ทะลักขึ้นมาลงคอ ฝืนปรับน้ำเสียงให้เรียบเฉย "อีกสามวันฉันก็ตายแล้ว"

ทุกคนคิดว่านิสซา น้องสาวของฉันคือผู้ต้องคำสาป เว้นแต่ฉัน ฉันรู้ว่าในวันเกิดวัยสิบแปดปี ความตายจะเดินทางมารับตัวฉันสู่โลกแห่งความตาย ฉันคือดาร์กเอลฟ์ที่ความตายได้เลือกไว้ แต่เพื่อปกป้องน้องสาว ครอบครัวของฉันกลับเลือกที่จะสังเวยฉันแทน พ่อแม่ทอดทิ้งฉัน เผ่าพันธุ์เหยียดหยามประณามฉัน และคาเอลัม องค์ชายเอลฟ์ที่ฉันรักมานานหลายศตวรรษ ก็เลือกที่จะยืนอยู่ข้างกายนิสซา พวกเขาบอกว่าฉันคือตัวนำพาหายนะ พวกเขาบอกให้ฉันมอบคำอวยพรแก่เธอ โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ตนกำลังผลักไสสาวกที่แท้จริงของความตายไปสู่การตื่นรู้ เมื่อคืนแห่งจันทราแตกสลายมาถึง ในที่สุดฉันก็ได้เผชิญหน้ากับชะตากรรมของตน ฉันจบชีวิตลงในโลกมนุษย์ และถือกำเนิดใหม่ในฐานะทูตส่งสารคนใหม่แห่งโลกแห่งความตาย และเหล่าคนที่เคยทำร้ายฉันจะต้องมาอ้อนวอนขอการยกโทษ ติดดักอยู่ในบทลงโทษอันเป็นนิรันดร์ที่ฉันเป็นผู้บันดาลขึ้น ฉันไม่ใช่เด็กสาวผู้เฝ้ารอความรักอีกต่อไป