บทที่ 1 สูญเสียทั้งพ่อแม่

เด็กสาววัย 17 ปี นั่งร้องไห้น้ำตาไหลไม่หยุดอยู่หน้าโลงศพ 2 โลง เธอร้องไห้ไม่หยุด ร้องจนตาบวม ร้องแทบขาดใจเหมือนจะเป็นลม ท่ามกลางแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน ธารินทร์ ชายวัยกลางคนทนดูไม่ไหว สะกิดภรรยา พากันเดินไปหาเด็กสาวแล้วประคองให้ลุกขึ้นมานั่งเก้าอี้พลางกอดปลอบใจ

“เข้มแข็งไว้นะลูก ลุงกับป้ารู้ว่าหนูเสียใจ แต่ร่างกายหนูจะไม่ไหวเอานะ” ธารินทร์จับมือเด็กสาวเอาไว้แน่น ขณะที่จิตราภรณ์กอดและลูบแผ่นหลังที่สะท้านขึ้นลงตามแรงสะอื้นไปมา ก่อนจะหยิบยาดมขึ้นมาจ่อจมูกของเธอเอาไว้

“หนูไม่เหลือใครแล้ว พ่อกับแม่หนู... อึก... ฮือ...” กานต์สินีตัดพ้อ ธารินทร์เม้มริมฝีปากแน่น สงสารเด็กสาวจับใจ เขาเคยเห็นเธอตอนเป็นเด็กตัวจ้อย ขณะนั้นเธอสดใสร่าเริง เติบโตมาอย่างดี พ่อกับแม่ของเธอเป็นเพื่อนสนิทของเขา

ปรีชา มัทธภณตระกูล เป็นหมอโรคหัวใจที่เก่งอันดับต้นๆ ของประเทศ ส่วนศศิกานต์ ภรรยาของปรีชา เป็นเจ้าของสำนักงานบัญชี สองสามีภรรยาประกอบอาชีพสุจริต สั่งสอนลูกสาวคนเดียวมาเป็นอย่างดี เลี้ยงดูอย่างมีคุณภาพ เพียงข้ามคืนที่ทั้งคู่เดินทางกลับจากต่างจังหวัด เกิดอุบัติเหตุรถบรรทุกเบรกแตกพุ่งเข้าชนรถเก๋งของสองสามีภรรยาพังยับเยิน ทั้งคู่เสียชีวิตคาที่ สร้างความเศร้าโศกเสียใจให้กับลูกสาวคนเดียวเป็นอย่างมาก ตอนนี้กานต์สินีเหมือนนกน้อยที่กำลังฟันฝ่ากับพายุฝน ไม่มีญาติ ไม่มีที่พึ่ง เหลือเพียงตัวคนเดียว

“ใครบอกว่าเฟย์ไม่เหลือใคร เฟย์ยังเหลือลุงกับป้าอยู่นี่ไง ลุงกับป้าสัญญาว่าจะดูแลเฟย์เหมือนลูกสาวแท้ๆ เลย เฟย์ไม่ต้องกลัวนะ”

“ฮือ...” กานต์สินียังคงร้องไห้อยู่อย่างนั้น จนกระทั่งถึงเวลาที่พระมาสวดพระอภิธรรมศพ เธอปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วประคองสติลุกขึ้นไปทำหน้าที่ของตัวเอง จนกระทั่งจบงานศพคืนแรก ธารินทร์และจิตราภรณ์พากานต์สินีกลับบ้าน คืนนั้นทั้งคู่นอนที่บ้านของกานต์สินีเพราะเป็นห่วง กลัวว่าเธอจะอยู่คนเดียวไม่ได้

จิตราภรณ์คอยดูหลานสาวนอกไส้อย่างใกล้ชิด รอให้เธออาบน้ำเข้านอนเรียบร้อยแล้วจึงลงมาที่ห้องรับแขก ธารินทร์นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ที่โซฟา เมื่อเห็นภรรยาเดินลงมาเขาจึงเอ่ยปากถาม

“หนูเฟย์หลับแล้วเหรอ”

“ค่ะ คงจะเหนื่อยและเพลียมาก ร้องไห้จนตาบวมไปหมด”

“น่าสงสารเหลือเกิน เพิ่งจะอายุ 17 ต้องมาเสียทั้งพ่อเสียทั้งแม่ไปพร้อมๆ กัน” ธารินทร์พูดจบแล้วถอนหายใจ จิตราภรณ์เอื้อมมือไปกุมมือหนาของสามี ก่อนจะเริ่มปรึกษาหารือ

“เรื่องหนูเฟย์เราจะเอายังไงดีคะ ตอนนี้หนูเฟย์ก็ไม่เหลือใครแล้ว”

“เราต้องรับอุปการะเลี้ยงดูจนกว่าเฟย์จะเรียนจบ เสียแต่ว่าตอนนี้ไม่เหมาะที่จะให้เฟย์ตามไปอยู่ที่ชิลีด้วย ตอนนี้เฟย์ใกล้เรียนจบม.ปลายแล้ว ต้องให้เฟย์เรียนให้จบก่อน ส่วนจะเรียนปริญญาตรีที่ไทยหรือต่างประเทศค่อยว่ากันอีกที จริงๆ แล้วเรื่องค่าใช้จ่ายไม่ใช่ปัญหา พ่อกับแม่ของเฟย์วางแผนชีวิตไว้ดีมาก เงินจากประกันอุบัติเหตุ ประกันชีวิต ทรัพย์สินทั้งหมดที่มีอยู่ ให้เฟย์ใช้ทั้งชีวิตก็ยังใช้ไม่หมด แต่สิ่งที่เราต้องคอยดูแลคือตอนนี้เฟย์กำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ กำลังเป็นวัยรุ่น ต้องการคนที่จะดูแลไม่ให้ใครมารังแก คอยเป็นที่ปรึกษาในเรื่องต่างๆ” ธารินทร์พูดในสิ่งที่ตัวเองคิด

“แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะคะ จะพาไปอยู่ชิลีด้วยก็ไม่ได้ เอ๊ะ! อย่าบอกนะคะว่า...”

“อืม... คงต้องให้เจ้าธามช่วยดูแลน้องไปก่อน” ธารินทร์ถอนหายใจ เขาคิดมาตลอดทางกลับบ้านว่าจะเอายังไงกับเรื่องนี้ดี แต่นี่น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดในเวลานี้

“คุณก็รู้ว่าลูกชายคนเล็กเราหัวดื้อแค่ไหน อย่าว่าแต่ให้มาดูแลเฟย์เลย ดูแลตัวเองได้หรือเปล่ายังไม่รู้!” จิตราภรณ์พูดเสียงสะบัดพลางเอามือขึ้นกอดอก แม้ว่าเธอจะรักลูกชายคนเล็กมาก แต่ด้วยความหัวรั้นดื้อด้านพูดไม่รู้ฟังทำให้เธอเหนื่อยหน่ายใจ แม้ว่าจะมีบ้านหลังใหญ่อยู่ใจกลางกรุงเทพ แต่เจ้าลูกชายตัวดีก็เลือกซื้อบ้านออกมาอยู่แยกต่างหาก ไม่ยอมอยู่ร่วมกับพ่อแม่ แล้วแบบนี้จะให้ฝากฝังหลานสาวนอกไส้ได้ยังไง

“ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่ใช่ว่าผมไม่คิด ผมก็คิดเหมือนกันกับคุณนั่นแหละ” ธารินทร์พูดเมื่อเห็นว่าภรรยาของตัวเองเงียบไป

“อย่างเจ้าธามจะไปดูแลใครได้ ดูแลตัวเองยังไม่ได้เลย”

“คุณก็พูดเกินไป ลูกชายคนเล็กของเราน่ะ ถึงแม้จะดื้อรั้นเอาแต่ใจ แต่ก็เป็นคนเก่ง เฉลียวฉลาดอยู่ เสียดาย... ถ้าเจ้าธารอยู่กรุงเทพ คงไม่ต้องลำบากใจอย่างนี้” ธารินทร์พูดถึงลูกชายคนโตที่แสนจะพูดง่ายมีเหตุผล

เขามีลูกชายสองคน แต่ละคนนิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหว คนโตนิ่งสุขุม เป็นนักการทูต ทำงานในสถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงลอนดอน ส่วนคนเล็กเรียนจบปริญญาโทจากอเมริกาได้ไม่นาน พอกลับถึงไทยก็ซื้อบ้านเลย เป็นนักธุรกิจ ทำธุรกิจหลายอย่าง อีกทั้งยังเป็นนักลงทุนในตลาดหุ้น นิสัยใจร้อน มุทะลุ กล้าได้กล้าเสีย ถึงจะนิสัยอย่างนั้น ตอนนี้ไม่เหลือใครให้ช่วยเหลือนอกจากเจ้านี่แล้ว

“นั่นน่ะสิคะ พรุ่งนี้เราลองไปคุยกับลูกดู ถ้าขอร้องดีๆ ไม่ได้ ก็คงต้องบังคับ!”

//////////

“ผมไม่รับเลี้ยงใครทั้งนั้นแหละ อย่ามายุ่งกับผม!” เสียงชายหนุ่มดังขึ้นทันควันหลังจากธารินทร์พูดจบ ธารินทร์กับจิตราภรณ์หันมามองหน้ากันแล้วถอนหายใจ

“ลูกก็อย่าใจร้ายใจดำกับน้องเลย น้องน่าสงสาร เป็นเด็กผู้หญิงตัวคนเดียวจะใช้ชีวิตได้ยังไง เสียทั้งพ่อเสียทั้งแม่ไปพร้อมๆ กัน น้องไม่เหลือใครแล้วนะ” จิตราภรณ์เกลี้ยกล่อมลูกชาย

“ญาติห่างๆ ของเขาล่ะ ไม่มีแล้วเหรอไง”

“ไม่มีแล้ว น้องเหลือตัวคนเดียวแล้ว”

“อายุตั้ง 17 เริ่มดูแลตัวเองได้แล้วมั้ง บ้านก็มี ทำไมต้องมาอยู่บ้านผมด้วย ถ้ามีอะไรขาดเหลือก็แค่โทรบอกผม เดี๋ยวผมดูแลให้เอง แต่จะให้มาอยู่บ้านเดียวกัน ผมไม่เอาด้วยหรอก ที่ผมซื้อบ้านมาอยู่คนเดียวเพราะผมต้องการความเป็นส่วนตัว” ธันเมธทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างแรง ธารินทร์ส่ายหน้าระอา

“ทำไมพ่อจะไม่รู้ว่าแกซื้อบ้านเพราะจะเอาสาวๆ มานอนกก บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าน้องมาอยู่ด้วย แกห้ามพาผู้หญิงมานอนที่บ้านหลังนี้” ธารินทร์ออกคำสั่ง

“เดี๋ยวๆ คุณพ่อเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ผมยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะให้น้องเขามาอยู่บ้านผม”

“ที่พ่อมาคุยเรื่องนี้ ไม่ได้ต้องการถามความสมัครใจ แต่บอกให้แกรับรู้ไว้เฉยๆ ไม่ว่ายังไงแกก็ต้องคอยดูแลเฟย์ พ่อขอเวลาแกไม่นาน อีกไม่ถึงปีเฟย์ก็เรียนจบม.ปลายแล้ว ระยะเวลาสั้นๆ ให้น้องมาอยู่ด้วยไม่ได้เหรอไง”

“ถ้าน้องเรียนจบม.ปลายแล้วคุณพ่อจะให้น้องไปไหน”

“พ่อจะให้น้องทำเรื่องไปเรียนต่อปริญญาตรีต่างประเทศ จะชิลีหรืออังกฤษก็ได้ ตัวพ่อกับแม่อยู่ชิลี ยังไงก็ดูแลเฟย์ได้ แต่ถ้าเฟย์จะเลือกเรียนที่อังกฤษ พ่อก็จะฝากให้ธารช่วยดูแล ยังไงซะธารก็ไม่พูดยากเหมือนแกหรอก”

“ผมรู้ว่าพี่ธารเป็นลูกชายคนดี ลูกชายสุดที่รัก ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณพ่อคุณแม่ แต่ถึงยังไงผมก็ไม่ยอม” ธันเมธยืนกรานเหมือนเดิม

“แม่ขอร้องลูกสักครั้ง แม่สงสารน้องเขา ช่วยดูแลน้องเขาในระยะเวลาสั้นๆ แค่นั้นเอง หลังจากนี้ลูกจะทำอะไรก็ตามใจลูก แม่จะไม่บังคับ ไม่มายุ่งวุ่นวายกับลูกอีก” จิตราภรณ์ขอร้อง พอเห็นผู้เป็นแม่มีหน้าเครียดน้ำตาเริ่มคลอหน่วยก็ทำให้เขาใจอ่อน

“แค่ระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้นนะครับ”

“ใช่ รบกวนแกไม่ถึงปีหรอก” ธารินทร์ตอบ คิ้วเข้มที่ขมวดขึงเริ่มคลายออก

“โอเค ถ้าคุณพ่อคุณแม่ยืนยันแบบนี้ก็ได้ ผมให้น้องมาอยู่ด้วยก็ได้”

“ถ้าน้องมาอยู่กับแก พ่อขออะไรหน่อยได้ไหม”

“ทำไมคุณพ่อขอผมเยอะจัง ขอให้น้องมาอยู่บ้านผมแล้วยังจะขออะไรอีก”

“พ่อขอให้แกรักและเอ็นดูเฟย์เหมือน ‘น้องสาว’ แท้ๆ ห้ามคิดเป็นอย่างอื่น ห้ามทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ”

“นี่คุณพ่อกำลังคิดอะไรอยู่ อย่างผมเนี่ยนะจะไปทำอะไรน้องเขา ผมไม่มีทางทำเรื่องอย่างว่ากับลูกสาวเพื่อนสนิทคุณพ่อคุณแม่หรอก ผู้หญิงสาวๆ สวยๆ มีให้เลือกตั้งเยอะแยะ!” ธันเมธแทบสบถออกมาเมื่อรู้ความคิดของบิดา ธารินทร์ได้ยินแบบนี้แล้วก็ถอนหายใจโล่งอก

“คิดได้แบบนี้ก็ดี พ่อจะได้สบายใจ”