บทที่ 2 สมาชิกใหม่ของบ้าน

กานต์สินีทยอยเก็บเสื้อผ้าตัวเองใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ระหว่างที่พับผ้า น้ำตาของเธอไหลออกมาไม่หยุด ไม่คิดไม่ฝันว่าชีวิตนี้จะต้องย้ายออกจากบ้านอันแสนอบอุ่นไปอยู่บ้านคนอื่น จริงอยู่ที่บ้านหลังนี้กลายเป็นมรดกหลังจากที่พ่อแม่เสียชีวิต แต่คุณลุงกับคุณป้าเห็นว่าคงไม่เหมาะที่จะให้เธออยู่บ้านหลังนี้คนเดียว จึงให้เธอย้ายไปอยู่บ้านของธันเมธ ลูกชายคนเล็กของพวกเขา รอให้เธอเรียนจบม.ปลายแล้วค่อยย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศ

ความโดดเดี่ยวทำให้คนดีๆ แทบจะกลายเป็นคนบ้า ตั้งแต่พ่อกับแม่เสียชีวิต เธอกินอะไรไม่ลงเลย ดวงตาบวมเป่งจากการร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน แม้จะพยายามประคับประคองสติ แต่ก็ทำได้ไม่ดีนัก ธารินทร์กับจิตราภรณ์มองดูเด็กสาวด้วยความสงสาร

“มีอะไรให้ป้าช่วยไหมลูก”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูเก็บเสร็จแล้ว” เธอบอกก่อนจะปิดกระเป๋าเสื้อผ้า ธารินทร์มองเด็กสาวที่สวมชุดสีดำแล้วเม้มริมฝีปากแน่น ได้แต่ภาวนาขอให้ลูกชายคนเล็กรักและเอ็นดูเธอก็พอ ชีวิตของเธอไม่เหลือใครแล้ว

“งั้นเราไปกันเถอะ รีบไปเก็บของ เดี๋ยวตอนเย็นต้องไปจัดการงานศพอีก”

“ค่ะ”

ธารินทร์ขับรถพาเธอไปยังบ้านหลังหนึ่ง อยู่ในหมู่บ้านหรูหราในกรุงเทพ ที่นี่อยู่ไม่ห่างจากโรงเรียนของเธอเท่าไหร่นัก เมื่อรถเลี้ยวเข้าไปในบ้าน เธอกวาดสายตามองรอบๆ บ้าน เห็นสระน้ำขนาดกลางอยู่ข้างๆ บ้านหลังนี้มีสองชั้น ไม่เล็ก ไม่ใหญ่จนเกินไป ธารินทร์ลากกระเป๋าเสื้อผ้าใบโตเข้าไปในบ้าน เธอเดินตามเข้าไปติดๆ

“ธาม!” ธารินทร์ตะโกนเรียกลูกชาย ครู่เดียวเขาก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งลงมาจากชั้นสอง กานต์สินีเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำ กางเกงสแล็คสีดำเดินลงมา ผมเผ้าของเขาดูยุ่งๆ ขณะที่เขาเองก็มองเธอเช่นเดียวกัน

ดวงตาคมของชายหนุ่มไล่สายตามองเด็กสาว ชั่วแว๊บเกิดความสงสารขึ้นมาทันที ใบหน้าของเธอดูหม่นหมองจนไม่เหลือเค้าโครงความน่ารัก ดวงตาที่กลมโตอยู่แล้วบวมเป่ง แพขนตายาวเปื้อนคราบน้ำตา ดูแล้วสะบักสะบอมพอสมควร เขาเม้มริมฝีปากกลืนคำพูดที่คิดว่าจะพูดออกไป

“นี่เฟย์ ลูกสาวของเพื่อนสนิทพ่อเอง เฟย์... นี่พี่ธาม คนที่จะดูแลเฟย์จนเรียนจบม.ปลาย” ธารินทร์แนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน กานต์สินียกมือไหว้ผู้ที่อายุมากกว่าด้วยความนอบน้อม รู้สึกเกรงใจเขาเหลือเกิน แต่ว่าตอนนี้เธอเองก็ไม่มีที่พึ่ง ธันเมธดึงหน้าตึง เบือนสายตาไปทางอื่น ทำท่าทางหงุดหงิดรำคาญให้หญิงสาวได้เห็น กานต์สินีเห็นอาการท่าทีของเขาก็รู้ทันทีว่าเขาเองคงไม่เต็มใจให้เธออาศัยอยู่ที่นี่เท่าไหร่นัก

“เฟย์มารบกวนพี่ธามแล้ว...”

“รบกวนอะไรกัน ไม่รบกวนหรอก ธามเขาเต็มใจจะให้เฟย์อยู่ที่นี่ เฟย์อยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องคิดอะไรมากนะ ถ้าเรียนจบม.ปลายแล้วพ่อกับแม่จะทำเรื่องย้ายไปอยู่ต่างประเทศให้ ถึงตอนนั้นเฟย์ก็เลือกเอาว่าจะไปอยู่ชิลีกับป้า หรือจะไปอยู่อังกฤษกับพี่ธาร” จิตราภรณ์รีบพูด ไม่อยากให้หญิงสาวคิดอะไรไปมากกว่านี้ กานต์สินีพยักหน้าน้อยๆ ก้มหน้าก้มตาอย่างเจียมตัว

“เอาของขึ้นไปเก็บเถอะ จะได้ไปวัดกัน” ธันเมธบอกหญิงสาว เขาเดินตรงไปหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นไปบนชั้นสอง เธอเดินตามไปติดๆ เขาตรงไปเปิดประตูห้องนอนแล้วเริ่มแนะนำเธอ

“นี่คือห้องนอนของเธอ อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องนอนพี่ ห้องไม่ได้ใหญ่มาก พออยู่ได้ไหม”

“ได้ค่ะ” เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องแล้วตอบ ต่อให้ห้องเล็กกว่านี้เธอก็อยู่ได้ ด้วยความที่บ้านของเขาอยู่ในหมู่บ้าน ขนาดของห้องนอนจึงไม่กว้างขวางเท่าห้องของเธอ ภายในห้องนอนมีห้องน้ำ สะดวกครบครัน ส่วนเฟอร์นิเจอร์ในห้องเป็นแบบบิวต์อิน ทั้งหมดเป็นสีขาว ดูสะอาดตา มีชุดเครื่องนอนสีชมพูอ่อนลายดอกไม้เล็กๆ ดูหวานละมุน

“พี่ไม่รู้ว่าเธอชอบแบบไหน เมื่อวานเลยไปเลือกชุดเครื่องนอนสีชมพูมา คิดว่าเป็นผู้หญิงคงชอบอะไรหวานๆ แบบนี้ล่ะมั้ง ถ้าไม่ชอบเครื่องนอนลายนี้ก็ค่อยไปซื้อใหม่” ธันเมธยกมือขึ้นเกาหัวแบบเซ็งๆ ด้วยความที่รับปากพ่อกับแม่เอาไว้ว่าจะดูแลเธออย่างดี เมื่อวานจึงต้องไปห้างสรรพสินค้าเพื่อเลือกซื้อเครื่องนอน ข้าวของเครื่องใช้มาให้

“เฟย์ชอบค่ะ ไม่ต้องซื้อใหม่แล้วค่ะ”

“โอเค กินข้าวมาหรือยังล่ะ”

“เฟย์ไม่หิวค่ะ”

“ไม่หิวก็ต้องกิน จะปล่อยให้ตัวเองอดแบบนี้ไม่ได้” ธารินทร์เดินเข้ามาในห้อง ได้ยินบทสนทนาพอดี เขาตักเตือนเด็กสาวด้วยความเป็นห่วง

“หนูไม่หิวจริงๆ ค่ะ”

“กินสักสองสามคำก่อนเถอะ เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไป อย่าลืมสิว่าเฟย์จะต้องจัดการงานศพคุณพ่อคุณแม่ให้เรียบร้อย ทำเพื่อท่านทั้งสองเป็นครั้งสุดท้าย จะปล่อยให้ร่างกายทรุดโทรมไร้เรี่ยวแรงไม่ได้” จิตราภรณ์เตือนสติ กานต์สินีจึงต้องไปกินข้าวตามที่ลุงกับป้าบอก ธันเมธสั่งอาหารมาหลายอย่าง เห็นสภาพของเธอแล้วเวทนาเหมือนกัน เธอพยายามฝืนกิน แต่ก็กินได้ไม่มากเท่าไหร่นัก เมื่อกินเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงไปวัด จัดการเรื่องงานศพต่อ เมื่อพิธีสวดพระอภิธรรมศพจบลง ธันเมธพาเธอกลับบ้านด้วย คืนนี้จะเป็นคืนแรกที่เธออยู่กับเขาในบ้านหลังนี้

เมื่อมาถึงบ้าน สิ่งแรกที่ธันเมธทำคือพาเธอมานั่งที่ห้องรับแขกเพื่อทำข้อตกลงในการอยู่ร่วมกัน ตอนนี้บิดามารดาของเขากลับไปนอนบ้านตัวเอง ปล่อยให้เธอมาอยู่ที่นี่คนเดียวแล้ว ถึงคราวที่เขาจะต้องพูดกับเธออย่างตรงไปตรงมา

“เฟย์... เธอมาอยู่กับพี่ที่นี่ พี่ขอทำข้อตกลงกับเฟย์หน่อยนะ” เขาเข้าเรื่อง กานต์สินีเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น

“ค่ะ”

“ระหว่างที่เฟย์กับพี่อยู่ด้วยกัน พี่ขอให้เฟย์อยู่ในส่วนของตัวเอง อย่ามายุ่งวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของพี่ จริงๆ แล้วพี่เป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูง เพราะฉะนั้นอย่าเดินเพ่นพ่าน ห้ามเข้าห้องนอน ห้ามเข้าห้องทำงานของพี่ โอเคไหม”

“ค่ะ” เธอตอบรับอย่างว่าง่าย ไม่มีข้อสงสัยใดๆ ทั้งสิ้น

“พี่จ้างแม่บ้านสัปดาห์ละ 1 วัน ปกติพี่จะสั่งอาหารมากินที่บ้าน หรือไม่ก็กินจากข้างนอกมาแล้ว พี่ไม่ค่อยทำอะไรกินเอง ถ้าเฟย์จะใช้ห้องครัวก็ใช้ได้เลย ใช้เสร็จก็ทำความสะอาดให้เรียบร้อย ห้องครัว ห้องนั่งเล่น ใช้ได้ตามสบาย จะเปิดทีวี จะดูหนัง จะเล่นเกม ทำได้หมด ไม่ต้องเกรงใจ สระว่ายน้ำก็ใช้ได้ ลงเล่นน้ำได้ ที่นี่มีห้องออกกำลังกายเล็กๆ เฟย์เข้าไปใช้ได้ตามสะดวก ใช้เสร็จแล้วเก็บอุปกรณ์ให้เรียบร้อย พี่ไม่ชอบให้บ้านสกปรก อยู่แล้วช่วยดูแลเรื่องความสะอาดด้วย อ้อ... ถ้ามีอะไรก็มาเคาะห้องพี่ได้ตลอด 24 ชั่วโมง หรือไม่ก็โทรหาพี่ เรามาแลกเบอร์ แลกคอนแทกกัน” เขายื่นโทรศัพท์มาด้านหน้า กานต์สินีแลกเบอร์โทร แลกไลน์กับเขา แต่ดูเหมือนจะยังไม่พอ เขาให้เธอแลกเฟซบุ๊ก ไอจี ติ๊กต็อก X และบัญชีโซเชียลทั้งหมดด้วย แม้จะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่เธอก็ไม่ได้โต้แย้ง ยอมให้เขาแอดทุกอย่าง

“นี่ก็ดึกมากแล้ว เธอไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ”

“ค่ะ”