บททั้งหมดของ สาวน้อยอ้อนรัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

เด็กสาววัย 17 ปี นั่งร้องไห้น้ำตาไหลไม่หยุดอยู่หน้าโลงศพ 2 โลง เธอร้องไห้ไม่หยุด ร้องจนตาบวม ร้องแทบขาดใจเหมือนจะเป็นลม ท่ามกลางแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน ธารินทร์ ชายวัยกลางคนทนดูไม่ไหว สะกิดภรรยา พากันเดินไปหาเด็กสาวแล้วประคองให้ลุกขึ้นมานั่งเก้าอี้พลางกอดปลอบใจ“เข้มแข็งไว้นะลูก ลุงกับป้ารู้ว่าหนูเสียใจ แต่ร่างกายหนูจะไม่ไหวเอานะ” ธารินทร์จับมือเด็กสาวเอาไว้แน่น ขณะที่จิตราภรณ์กอดและลูบแผ่นหลังที่สะท้านขึ้นลงตามแรงสะอื้นไปมา ก่อนจะหยิบยาดมขึ้นมาจ่อจมูกของเธอเอาไว้“หนูไม่เหลือใครแล้ว พ่อกับแม่หนู... อึก... ฮือ...” กานต์สินีตัดพ้อ ธารินทร์เม้มริมฝีปากแน่น สงสารเด็กสาวจับใจ เขาเคยเห็นเธอตอนเป็นเด็กตัวจ้อย ขณะนั้นเธอสดใสร่าเริง เติบโตมาอย่างดี พ่อกับแม่ของเธอเป็นเพื่อนสนิทของเขาปรีชา มัทธภณตระกูล เป็นหมอโรคหัวใจที่เก่งอันดับต้นๆ ของประเทศ ส่วนศศิกานต์ ภรรยาของปรีชา เป็นเจ้าของสำนักงานบัญชี สองสามีภรรยาประกอบอาชีพสุจริต สั่งสอนลูกสาวคนเดียวมาเป็นอย่างดี เลี้ยงดูอย่างมีคุณภาพ เพียงข้ามคืนที่ทั้งคู่เดินทางกลับจากต่างจังหวัด เกิดอุบัติเหตุรถบรรทุกเบรกแตกพุ่งเข้าชนรถเก๋งของสองสามีภรรยาพังยับเย

วันฌาปนกิจศพพ่อกับแม่ของกานต์สินีถูกจัดขึ้นใน 3 วันถัดมา กานต์สินีแทบหมดเรี่ยวหมดแรงเดิน เหมือนร่างที่ไร้วิญญาณ ธันเมธเห็นสภาพหญิงสาวแล้วทนดูไม่ได้ ต้องเข้าไปช่วยดูแลแขกเหรื่อในงาน เป็นธุระจัดการพิธีต่างๆ เช่นเดียวกับธารินทร์และจิตราภรณ์ ตอนที่ร่างของทั้งคู่เข้าสู่เมรุเผาศพ กานต์สินีร้องไห้แทบขาดใจ ธันเมธต้องเข้ามาประคองเอาไว้อย่างใกล้ชิด“ธาม ช่วยดูแลน้องหน่อยนะ พ่อกับแม่จะไปส่งแขก” ธารินทร์บอกกับลูกชาย ธันเมธพยักหน้ารับ เขาโอบกอดเธอเอาไว้แนบอกอย่างไม่นึกรังเกียจน้ำมูกน้ำตาที่ไหลออกมาจนเปรอะเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของเขา ยอมรับเลยว่าตัวเขานั้นปลอบใจคนไม่เก่ง ยิ่งเป็นเรื่องละเอียดอ่อนแบบนี้ ไม่รู้ว่าควรจะพูดหรือปลอบใจเธอยังไง ได้แต่นั่งกอดเธอเอาไว้จนท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ตอนนี้แขกในงานกลับกันหมดแล้ว“เราต้องกลับบ้านกันได้แล้ว” ธันเมธพูดกับหญิงสาว เธอร้องไห้จนเหนื่อยอ่อน แต่ก็พยักหน้ารับ พอจะลุกขึ้นก็เกิดหน้ามืดขึ้นมาทันที“โอ๊ะ! เป็นอะไรไหม” ธันเมธเข้ามารับไว้ทัน กานต์สินีเอามือกุมขมับตัวเอง“ไหวไหมลูก” จิตราภรณ์รีบเข้ามาดู“ไหวค่ะ”“ธาม พาน้องกลับบ้านได้แล้ว ช่วยหายาให้น้องกินด้

“ขอบใจมากนะ อยู่ดีๆ ล่ะ ถ้ามีอะไรก็โทรหาได้ตลอด”“ค่ะ”เขาวางสาย หันมาอีกทีก็เห็นเพื่อนตัวดีพากันนั่งจ้องเขาแล้วมองด้วยสายตาแปลกๆ ธันเมธรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงตัวเองทันที“ฮั่นแน่! บอกมานะว่าคุยกับใคร คุยกับสาวเหรอ” ทีปกรถามพลางชี้นิ้วมาที่เขา“มึงไม่ต้องมาลุกลี้ลุกลน มีความลับอะไรหรือเปล่า” ปณัย... เพื่อนอีกคนในกลุ่มถามบ้าง เขามีเพื่อนอยู่ 5 คน ตอนนี้ทุกคนพร้อมใจกันจ้องมองมาที่เขาอย่างคาดคั้น“เปล่า!”“ถ้าเปล่าแล้วทำไมต้องทำลับๆ ล่อๆ แบบนี้ด้วย บอกมาว่ามึงพาสาวไปนอนกกที่บ้านใช่ไหม สาวคนนั้นเป็นใคร สวยไหม”“สาวที่ไหน ไม่มี๊!”“พวกกูได้ยินมึงคุยโทรศัพท์ น้ำคำดูเป็นห่วงเป็นใยพิกล มีแฟนแล้วปิดบังเพื่อนเหรอ ทำไมไม่พามาให้รู้จักบ้าง” ปณิธานเป็นฝ่ายถามอีก คราวนี้เขาไม่ขอทน ลุกขึ้นพรวดทันที“ไม่มีแฟน ไม่มีสาวอะไรทั้งนั้นแหละ ไปกินเหล้าดีกว่า!” เขาลุกขึ้นเดินลงไปชั้นล่างโดยไม่รอเพื่อน“อ้าวเฮ้ย! ตัดบทจบแบบนี้เลยเหรอ กลับมาก่อน!”“มันลงไปกินเหล้าแล้ว เราไปกันเถอะ ถ้ามันจะพูดเดี๋ยวมันก็พูดเอง กูว่ามันคงจะเพิ่งเริ่มจีบสาวแน่ๆ” ทีปกรบอกเพื่อน ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ขณะที่ธันเมธ ลงมาได้ก็ตร

“ขอบคุณมากนะคะ”“ไอ้ปาล์ม มึงถามน้องเขาสิว่าน้องเขาเป็นอะไรกับไอ้ธาม” ทีปกรกระซิบกับปณิธาน เขาทำหน้าครุ่นคิด“จะดีเหรอวะ ถ้าน้องเขาเป็นเด็กไอ้ธามจริงๆ จะทำยังไง”“มึงจะทำอะไร ถ้าเป็นก็คือเป็นสิวะ พวกกูแค่อยากรู้เฉยๆ” ปณัยกระซิบ พยายามผลักดันให้เพื่อนไปถามให้ได้“ทำไมพวกมึงไม่ถามเองวะ”“กูไม่กล้า มึงถามน่ะดีแล้ว” ทีฆทัศน์ดันหลังเพื่อนไปด้านหน้า“เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อนนน” ปณิธานเบรกเอี๊ยด“ไอ้ปาล์ม มึงคุยรู้เรื่องสุด ถามให้รู้เรื่องสิ ถ้าน้องเขาเป็นเมียไอ้ธาม แสดงว่าไอ้ธามมันทำเรื่องสุ่มเสี่ยงผิดกฎหมาย น้องเขาดูเด็กมาก มันไปล่อลวงน้องเขามาเป็นเมียหรือเปล่าวะ” ราชินทร์ยกมือขึ้นกอดอก ตั้งข้อสังเกต กานต์สินีเห็นเพื่อนของธันเมธคุยอะไรบางอย่างสีหน้าเคร่งเครียดแล้วมองมาทางเธอก็นึกสงสัย“พี่ๆ มีอะไรกันหรือเปล่าคะ” กานต์สินีเดินเข้าไปหา ปณิธานอึกอักไม่กล้าพูด ทีปกรเห็นท่าทางของเพื่อนแล้วหงุดหงิด จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามออกมาเอง“เฟย์เป็นอะไรกับธามเหรอ”“เฟย์เป็นน้องสาวของพี่ธามค่ะ” เธอตอบ ทำให้ทุกคนลอบถอนหายใจโล่งอก ขณะที่ปณิธานได้ยินคำตอบแล้วถึงกับยิ้มออกมา“เอ๊ะ! พี่ไม่เห็นรู้ว่าไอ้ธามมีน้องสาวด้วย

เย็นวันต่อมา กานต์สินีกลับมาถึงบ้านพร้อมของสดที่ซื้อจากตลาด เปิดประตูบ้านเข้าไปเห็นธันเมธนอนอยู่บนโซฟา ส่วนเพื่อนๆ ของเขานั่งที่พื้นเล่นเกมกันอย่างสนุกสนาน“กลับมาแล้วเหรอ” คนที่ถามเป็นคนแรกไม่ใช่ธันเมธ แต่เป็นทีปกร เพื่อนตัวแสบของเขา“สวัสดีค่ะ เฟย์กลับมาแล้ว”“ซื้ออะไรมาเยอะแยะเลย ให้พี่ช่วยถือนะ” ปณัยตรงเข้าไปช่วยถือของเข้าไปในครัว ธันเมธเห็นท่าทางกระตือรือร้นของเพื่อนแล้วรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาทันที“ไม่มาเล่นเกมแล้วเหรอ” ธันเมธถาม“เดี๋ยวค่อยเล่น ช่วยน้องสาวมึงยกของก่อน วันนี้จะทำอะไรกินเหรอ ซื้อกับข้าวมาเยอะแยะเลย” ปณัยถามพร้อมกับเปิดถุงดูโน่นดูนี่ ธันเมธกรอกตาขึ้นมองเพดานบ้านอย่างเหนื่อยใจ“ข้าวผัด ต้มยำกุ้ง ผัดผักค่ะ พี่อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”“พี่อยากกินไข่เจียวหมูสับ อ้อ... พี่ไม่ค่อยกินเผ็ด ทำแกงจืดให้พี่ด้วยได้ไหม” ปณัยได้ทีก็เอาใหญ่ รีเควสสิ่งที่ตัวเองอยากกิน กานต์สินียิ้ม“ได้ค่ะ”“มึงอยากกินก็สั่งมาสิ จะไปรบกวนเฟย์ทำไม เพิ่งกลับมาจากโรงเรียนเหนื่อยๆ ยังต้องมาทำกับข้าวให้พวกมึงกินอีก มีแค่ไหนก็กินแค่นั้นสิวะ!” ธันเมธตะโกนด่า ปณัยทำหน้าทะเล้น“ไม่กี่อย่างเอง ทำแป๊บเดียวก็