Chapter 4 - แทบไม่เชื่อสายตา 1/2

ซัมเมอร์รู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองกำลังเต้นแรงผิดจังหวะ ขณะที่เธอนั่งอยู่ข้างองศาในเที่ยวบินที่ยาวนานไปโตเกียว แม้จะพยายามทำตัวนิ่งที่สุด แต่ความเกร็งที่มาจากการได้อยู่ใกล้คนที่ตัวเองชื่นชอบก็แทบจะทำให้เธอควบคุมตัวเองไม่อยู่

ถ้าให้บอกตามตรง เธอแอบชอบองศามากกว่าพาที แม้ทั้งสองจะโด่งดังในฐานะคู่จิ้นที่มีแฟนคลับนับไม่ถ้วน แต่ในสายตาของซัมเมอร์ องศามีเสน่ห์ดึงดูดมากกว่า ทั้งหน้าตาที่ถูกจริต รวมทั้งบุคลิกที่อ่อนโยน และรอยยิ้มที่อบอุ่น ทุกครั้งที่เห็นเขาผ่านหน้าจอ เธอแทบจะละสายตาไม่ได้

ทว่าตอนนี้...เธอกลับได้นั่งข้างเขาในระยะประชิด!

‘ถ้าพวกนั้นรู้เข้า ทุกคนต้องอิจฉาเธอแน่ๆ’ ซัมเมอร์คิดในใจ พลางพยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อลดความตื่นเต้นลง

ตอนนี้เกือบเที่ยงคืนแล้ว เที่ยวบินนี้จะพาพวกเขาไปถึงโตเกียวตอนเช้าตรู่ ซัมเมอร์นึกภาพว่าเวลาที่เหลืออีกหกถึงเจ็ดชั่วโมงต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร ความคิดเหล่านั้นทำให้เธอยิ่งรู้สึกประหม่า

องศาหันมามองเธอเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“ซัมเมอร์...” เสียงเรียกชื่อทำให้ซัมเมอร์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนรีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“พี่องศาจะเอาอะไรไหม เดี๋ยวหนูกดเรียกแอร์ฯให้”

“เปล่า พี่แค่จะบอกให้หนูทำตัวตามสบาย” องศาพูดพร้อมเอนตัวเล็กน้อย “วันนี้พี่เหนื่อยมาก หวังว่าเที่ยวบินนี้จะทำให้หลับสบาย”

พูดจบ เขาก็เริ่มปรับเบาะให้นอนเอนจนสุด พร้อมหยิบหมอนรองหัวมาวางไว้ จากนั้นก็สวมที่ปิดตาทันที

ซัมเมอร์มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นแรง เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเขาดูไม่ได้ใส่ใจกับความเกร็งของเธอมากนัก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่อาจละสายตาจากเขาได้

‘นี่มันยิ่งกว่าฝัน!’ เธอคิดขณะพยายามหันหน้าไปอีกทางเพื่อไม่ให้ดูเหมือนตัวเองกำลังมองเขามากเกินไป

บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินกล่อมผู้โดยสารให้เข้าสู่ภวังค์ แต่สำหรับซัมเมอร์ คืนนี้กลับดูเหมือนจะยาวนานกว่าที่เธอคาดคิด

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง เครื่องบินลอยอยู่เหนือมหาสมุทรในความมืดเงียบสงัด องศาที่นั่งข้างเธอกำลังหลับสนิท เสียงลมหายใจสม่ำเสมอบอกว่าเขาคงเข้าสู่ภวังค์แห่งการพักผ่อนอย่างเต็มที่แล้ว แต่ซัมเมอร์กลับรู้สึกว่าตัวเองทำใจให้สงบไม่ลง

เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย และเหตุผลส่วนหนึ่งคือปวดปัสสาวะจากการดื่มน้ำมากเกินไปก่อนขึ้นเครื่อง

‘ฉันต้องไปห้องน้ำเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นคงทนไม่ไหวแน่’ เธอคิดในใจ พลางลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างระมัดระวังและขยับตัวให้เกิดเสียงน้อยที่สุด

ห้องโดยสารในตอนนี้มืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากทางเดินตรงพื้นคอยส่องสว่างเป็นระยะ ซัมเมอร์ก้าวเดินอย่างเงียบเชียบไปทางด้านหลัง ที่นั่งในชั้นบิสสิเนสคลาส

ค่อนข้างโล่ง ผู้โดยสารบางตา

เมื่อเธอเดินผ่านที่นั่งเดิมของตัวเองซึ่งเคยนั่งคู่กับซินดี้

เธอแอบเหลือบมอง ทว่าสิ่งที่เห็นทำให้เธอหยุดชะงัก ใจเหมือนจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ภาพนั้นชัดเจนจนเธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง!

พาทีกับซินดี้ ผู้จัดการส่วนตัวของเขา กำลังกอดจูบกันอย่างดูดดื่มภายใต้ผ้าห่มที่คลุมตัวพวกเขาไว้ พฤติกรรมที่เกินกว่าความใกล้ชิดธรรมดาของผู้จัดการกับนักแสดงในการดูแลทำให้ซัมเมอร์แทบหยุดหายใจ เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สมองเหมือนจะหยุดทำงานชั่วคราว

‘นี่มันอะไรกัน พี่พาทีกับพี่ซินดี้งั้นเหรอ?’

เธอพยายามกลั้นเสียงร้องตกใจ รีบก้มหน้าก้มตาเดินไปยังห้องน้ำด้านหลัง เมื่อถึงประตูห้องน้ำ เธอผลักเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะล็อกประตูแล้วพิงหลังกับกำแพง

“เมื่อกี้เราไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหมนะ” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงสั่นเครือ หัวใจเต้นแรง และมือยังคงสั่นระริกเมื่อคิดถึงภาพที่เพิ่งเห็น

ซัมเมอร์ยืนพิงกำแพงในห้องน้ำ มองตัวเองในกระจกเงาบานเล็ก ความคิดตีกันวุ่นวายอยู่ในหัว สิ่งที่เธอเพิ่งเห็นทำให้เธอรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางใจ ความคาดหวังที่เคยมีต่อองศาและพาที ซึ่งในฐานะแฟนคลับทุกคนล้วนเชื่อว่าอาจเป็นคู่จิ้นที่พัฒนาเป็นคู่จริง บัดนี้พังทลายลงในพริบตา

“สรุปจ้อจี้สินะ พี่พาทีไม่ได้มีซัมติงกับพี่องศาเลย ที่จิ้นมาตลอด เรามโนไปเอง คิดไปเองทั้งนั้น”