Chapter 3 - โดนสลับที่นั่ง 2/2

ทว่าในวันถัดมา เธอกลับได้รับอีเมลยืนยันการเปลี่ยนแปลงเที่ยวบินที่ทำให้เธอถึงกับตาโต เมื่อพบว่าชื่อของเธอถูกใส่ลงในรายการตั๋วที่ถูกเลื่อนด้วย

“อ้าว อะไรยังไงล่ะเนี่ย” เธอพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสียเล็กน้อย ขณะที่กดโทรหาฝ่ายเดินทางเพื่อเคลียร์เรื่องนี้

[อ้าว พี่นึกว่าน้องซัมเมอร์จะเปลี่ยนด้วย] พี่เจ้าหน้าที่ถามกลับอย่างงงๆ

“ไม่ค่ะ! หนูต้องการให้เลื่อนแค่สามคนคือพี่องศา พี่พาที แล้วก็คุณซินดี้ค่ะ” ซัมเมอร์พยายามอธิบาย

“ตายแล้ว โทษทีค่ะน้องซัมเมอร์ พี่คงเข้าใจผิด แต่ว่าถ้าจะเลื่อนกลับ เกรงว่ามันจะมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมน่ะสิคะ แล้วพี่...เอ่อ...ก็อาจโดนตำหนิด้วย”

“เอ่อ...ถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่เป็นไรค่ะพี่ ขอบคุณมากนะคะ” เธอตอบแบบปลงๆ ลอบถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ดีว่าการเปลี่ยนตั๋วใหม่อีกครั้งจะเป็นเรื่องยุ่งยากและเปลืองงบประมาณ ดังนั้นเธอจึงต้องจำใจยอมรับสถานการณ์นี้ไปโดยปริยาย

เมื่อวางสาย เธอนั่งลงกับโต๊ะทำงานพลางคิดในใจว่าแผนเดินเล่นชิลๆ ที่ญี่ปุ่นก่อนวันซ้อมใหญ่คงต้องพับไป

“โอ๊ย...นี่มันโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่นะ” ซัมเมอร์คิดพลางถอนหายใจ แต่ในใจลึกๆ เธอก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยกับโอกาสที่จะได้ใช้เวลาใกล้ชิดพวกเขา แม้จะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม

กระทั่งวันเดินทางมาถึง สนามบินสุวรรณภูมิคึกคักกว่าปกติแม้จะสามทุ่มกว่าๆ แล้ว แฟนคลับจำนวนมากหลั่งไหลมายังอาคารผู้โดยสารขาออก พร้อมป้ายไฟและเสียงเชียร์ที่ดังจนแทบกลบทุกเสียงรอบข้าง ซัมเมอร์ที่เพิ่งเดินทางมาถึงยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไปในอาคารก็ได้รับโทรศัพท์จากซินดี้

[น้องซัมเมอร์จ๊ะ] เสียงปลายสายดังขึ้น น้ำเสียงของซินดี้ฟังดูเร่งรีบ

“พี่ซินดี้ มีอะไรให้หนูช่วยหรือเปล่าคะ” ซัมเมอร์ตอบพลางปรับสายกระเป๋า

[ตอนนี้แฟนคลับองศากับพาทีมารอกันเยอะมาก พี่อยากให้ซัมเมอร์ช่วยคุ้มกันองศาหน่อยได้ไหม เดี๋ยวพี่จะคุ้มกันพาทีเอง]

“อะ...อ้อ ได้เลยค่ะ เดี๋ยวหนูเดินไปหาที่รถตู้นะคะ”

หลังวางสาย เธอรีบหยิบแมสจากกระเป๋ามาสวม ด้วยกลัวเพื่อนในด้อมมาเห็นแล้วจะจำหน้าได้ จึงต้องปิดไว้ก่อนเพื่อความปลอดภัย

เมื่อไปถึงจุดนัดพบ เธอเห็นองศาและพาทียืนรออยู่พร้อมซินดี้ ทั้งสองสวมแว่นกันแดดและเสื้อผ้าลำลองที่ดูเหมือนจะพยายามปกปิดตัวตน แต่ก็ยังโดดเด่นจนใครเห็นก็จำได้

“ซัมเมอร์ เดี๋ยวหนูช่วยดูแลองศาหน่อยนะ” ซินดี้พูดพลางจัดการให้คนขับรถยกกระเป๋าใส่ในรถเข็น

“ทางนี้ค่ะ” เธอบอกเบาๆ พร้อมจับแขนเสื้อเขาให้เดินไปที่จุดเช็กอิน

เมื่อเดินเข้ามาด้านในอาคาร แฟนคลับบางคนพยายามเบียด และแทรกตัวเข้ามาใกล้เพื่อถ่ายรูปหรือยื่นของขวัญให้ องศารับมาถือไว้ในมือ พลางยกมือไหว้ และโบกมือให้เหล่าแฟนคลับที่ไปรอ ขณะที่ซัมเมอร์กันทาง พยายามเดินนำพาเขาไปยังจุดเช็กอินให้ทันตามเวลา

“หนูซัมเมอร์นี่ก็ดูคล่องดีเหมือนกันนะ ดีกว่าซินดี้ตั้งเยอะ” องศาพูดขึ้นพร้อมยิ้มบางๆ

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ หนูก็แค่ทำไปตามหน้าที่น่ะค่ะ” ซัมเมอร์ตอบพลางพยายามเก็บอาการของหัวใจที่เต้นแรง เธอหันไปมองพาทีที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย เห็นซินดี้ดูแลเขาอย่างใกล้ชิด

เมื่อเช็กอินเสร็จเรียบร้อย ทั้งหมดเดินเข้าไปยังหน้าเกตเพื่อรอขึ้นเครื่อง กระทั่งพนักงานเรียกและพาพวกเขาไปยังที่นั่งชั้นบิสสิเนสคลาส ซัมเมอร์มองหาที่นั่งของตนตามที่ระบุไว้ในบอร์ดดิ้งพาส

ที่นั่งขององศาและพาทีอยู่ในโซนด้านหน้า ส่วนที่นั่งของเธอกับซินดี้ถูกจัดให้อยู่ด้านหลังของชั้นบิสิเนสคลาส

เธอรู้สึกโล่งใจที่ได้อยู่ห่างจากทั้งคู่บ้าง เพราะอย่างน้อยก็ทำให้เธอได้พักหายใจหายคอ ไม่ต้องเกร็งเกินไปตลอดเที่ยวบิน แต่เมื่อเธอกำลังจัดแจงเก็บกระเป๋าเข้าไปในช่องเก็บของเหนือศีรษะ ซินดี้ก็เดินมาหาด้วยสีหน้าที่ดูจริงจัง

“น้องซัมเมอร์จ๊ะ” ซินดี้เรียกเบาๆ

“คะ?” ซัมเมอร์เงยหน้ามองอีกฝ่าย

“เอ่อ...พี่อยากขอแลกที่นั่งของซัมเมอร์กับพาทีได้ไหม พอดีพี่มีเรื่องงานบางอย่างที่ต้องคุยกับเขาน่ะ”

“...” ซัมเมอร์ชะงักไป ใจหนึ่งรู้สึกงง แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ ซินดี้ก็เสริมขึ้นมาเหมือนเดาว่าเธอกำลังสงสัย

“คือพี่มีงานสำคัญที่ต้องบรีฟกับพาทีน่ะ คุยกันแค่ไม่นานหรอกจ้ะ หนูก็นั่งกับองศาไปก่อน”

“อ้อ ได้ค่ะพี่” ซัมเมอร์ตอบไปตามมารยาท แม้ในใจจะยังคงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามที่วิ่งวนอยู่ในหัว และความตื่นเต้นที่ค่อยๆ ก่อตัว

แต่ก่อนที่ซัมเมอร์จะเปลี่ยนที่นั่งตามที่ถูกร้องขอ ซินดี้หยิบมือถือขึ้นมา แล้วเดินไปหาหนุ่มทั้งสองคนที่นั่งอยู่แถวหน้า เธอพูดคุยสั้นๆ ไม่กี่คำ ก่อนที่องศากับพาทีจะเอนกายแนบชิดกัน หัวของทั้งสองเกยเข้าหากันขณะที่พวกเขาชูสองนิ้วให้กล้อง

ซินดี้ยิ้มพอใจกับภาพที่ได้ แล้วโพสต์ลงโซเชียลมีเดียทันที ท่ามกลางเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นทันที ซัมเมอร์มองภาพนั้นจากที่ไกลๆ และรู้ดีว่ามันจะต้องกลายเป็นไวรัลในหมู่แฟนคลับในเวลาไม่ถึงนาที อย่างแน่นอน

แม้เธอจะยังรู้สึกแปลกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ความสงสัยเหล่านั้นเริ่มถูกกลบด้วยความตื่นเต้น เมื่อเธอทิ้งตัวลงบนที่นั่งเดิมของพาที ข้างๆ องศา

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและไม่คาดฝัน ความใกล้ชิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่

“ดูเหมือนเราจะได้เป็นเพื่อนร่วมทางกันนะครับ” องศาหันมามองเธอเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบางๆ

“ค่ะ…พี่องศา” ซัมเมอร์พยายามปรับสีหน้าของตัวเอง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด

แต่ความรู้สึกในใจเธอกลับพุ่งพล่าน ทุกครั้งที่องศาขยับตัวหรือเอนกายเข้ามาใกล้ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจเธอถีบตัวแรง

ถ้าหัวใจวายตายคาเครื่องบินลำนี้ ไม่ต้องสืบให้เสียเวลาเลยว่า สาเหตุการตายของเธอคืออะไร...