MasukShare
ถึงป่วยก็ไม่ทิ้งความเปิ่น
Tanggal publikasi:
2026-10-21 20:36:34นิตานอนซมเป็นผักลวกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ผลพวงจากมหกรรม "วิ่งวิบากนองซอสมะเขือเ
Bab terbaru
สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี มื้อค่ำ
บรรยากาศยามเย็นที่ร้านอาหารไทยสไตล์โมเดิร์นริมน้ำดูจะรื่นรมย์เกินกว่าที่ นิตา จะรับไหว วันนี้เธอถูก ป้าอัญ บังคับให้สลัดกางเกงยีนตัวเก่งกับเสื้อช็อปคณะวิศวกรรมศาสตร์ออก แล้วเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงผ้าลินินสีครีมที่ดูเป็นกุลสตรีเสียจนเธอเดินไม่เป็น"นิตา ป้าบอกให้เดินยืดหลังตรงๆ ไม่ใช่เดินเหมือนกำลังจะไปขุดถนน" ป้าอัญเอ่ยเสียงเรียบพลางปรายตามามองหลานสาว"โธ่ ป้าอัญคะ รองเท้านี่มันบีบเท้านิตาจะแย่แล้วค่ะ อีกอย่างใส่กระโปรงแบบนี้มันก้าวขาไม่ออก นิตาชินกับกางเกงที่ใส่วางผังสนามมากกว่านะคะ" นิตาบ่นอุบอิบพลางพยายามทรงตัวบนรองเท้าส้นสูงนิ้วครึ่งที่เธอมองว่ามันคือเครื่องทรมานชั้นดีขณะที่พนักงานกำลังนำทางไปยังโต๊ะริมน้ำ ป้าอัญก็ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย เมื่อสายตาไปปะทะกับร่างของชายหนุ่มและหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่ดูคุ้นตาเกื้อหนุน และ ริน สองนักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะบัญชีที่กำลังอยู่ในช่วงฝึกงาน นั่งตร
สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี รั้วที่กั้นกลาง
เสียงล้อกระเป๋าเดินทางบดไปกับพื้นปูนหน้าบ้านดังสม่ำเสมอ นิตา ก้าวเข้าสู่รั้วบ้านไม้สองชั้นหลังเดิมที่มีต้นไม้ครึ้มของคุณป้าอัญ ป้าสะใภ้ใจดีที่ดูแลเธอมาตลอดตั้งแต่เข้าเรียนวิศวะฯ ปี 1 ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางหลายร้อยกิโลเมตรมลายหายไปสิ้น เมื่อนึกถึง "ของขวัญ" ชิ้นสำคัญที่แอบซ่อนอยู่ในกระเป๋าสะพายใบเก่งมันคือ "สมุดสเก็ตช์ภาพ" เล่มเล็กที่เธอใช้เวลาเกือบทุกคืนที่บ้านสวน แอบวาดเงาและลายเส้นดินสออย่างประณีต ภาพที่เธอภูมิใจที่สุดคือภาพ เกื้อหนุน ในชุดลำลองที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นปีบ แสงเงาที่ทอดผ่านใบไม้ลงบนใบหน้าของเขาถูกนิตาเก็บรายละเอียดไว้อย่างทะนุถนอม... มันเป็นงานศิลปะชิ้นแรกจากใจเด็กวิศวะฯ ที่อยากจะมอบให้พี่ชายข้างบ้านเพื่อแทนคำขอบคุณที่เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในสัปดาห์ที่ผ่านมาแผนการเซอร์ไพรส์หลังรั้วระแนง“ป้าอัญคะ นิตากลับมาแล้วค่ะ!” นิตาตะโกนบอกป้าที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดสวน ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้อง
สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี ลาด้วยเสียงหัวเราะ
หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่กรุงเทพฯ จบลงด้วยการที่ เกื้อหนุน ตัดสินใจขับรถดิ่งมาส่ง นิตา ถึงบ้านเกิดที่ต่างจังหวัดเพราะความเป็นห่วง (ปนความรู้สึกผิดที่ดุเธอแรงไป) หนุ่มบัญชีมาดเนี๊ยบก็ได้สัมผัสประสบการณ์ "นอนค้างอ้างแรม" ที่บ้านสวนเป็นครั้งแรกในชีวิต แม้จะเป็นเพียงคืนเดียว แต่มันกลับเป็นคืนที่ทำให้กำแพงในใจของทั้งคู่พังทลายลงเร็วกว่าที่คิดเช้าวันต่อมา อากาศที่ต่างจังหวัดสดชื่นจนเกื้อหนุนไม่อยากลุกจากแคร่ไม้ไผ่ที่พ่อนิตาจัดเตรียมไว้ให้ที่ชานเรือน แสงแดดรำไรทอประกายผ่านยอดพร้าว กลิ่นไอดินและดอกปีบหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ เขาบิดขี้เกียจเล็กน้อยพลางนึกถึงบทสนทนากับพ่อนิตาเมื่อคืนที่ดื่มน้ำขิงคุยกันเรื่องสัพเพเหระ จนเขารู้ว่าพ่อนิตานั้นแข็งแรงดีแถมยังอารมณ์ดีกว่าที่เขาจินตนาการไว้เยอะแต่เวลาพักผ่อนของหนุ่มฝึกงานปี 4 มีจำกัด เขาต้องรีบกลับไปจัดการกองเอกสารบัญชีที่ค้างคาอยู่ เพื่อไม่ให้โดนพี่เลี้ยงฝึกงานตำหนิเอาได้นิตาเดินลงมาจากบ้านช้าๆ ในชุดเสื้อยืดสีขาว
สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี คำพูดทีปลดล็อค
ค่ำคืนแรกในบ้านไม้หลังเล็กที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ในต่างจังหวัดแตกต่างจากห้องทำงานแอร์เย็นฉ่ำในกรุงเทพฯ อย่างสิ้นเชิง เสียงจิ้งหรีดเรไรและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกปีบที่ร่วงหล่นบนพื้นหญ้าควรจะทำให้ใจสงบ แต่สำหรับ เกื้อหนุน มันกลับเป็นคืนที่เขารู้สึกประหม่าที่สุดในชีวิตเขาได้รับอนุญาตให้นอนที่แคร่ไม้ไผ่ตรงระเบียงหน้าบ้าน เนื่องจากห้องนอนในบ้านมีจำกัด และที่สำคัญ... นิตายังคงรักษาท่าทีเฉยชาใส่เขาจนความเงียบนั้นดูน่าอึดอัดยิ่งกว่าการโดนตวาดด่าเสียอีกเช้าวันรุ่งขึ้น เกื้อหนุนตื่นมาพร้อมกับแสงตะวันรำไร เขาไม่ได้นอนตื่นสายเหมือนวันหยุดปกติที่บ้าน ใจของเขาพะวงถึงคนในบ้าน เขาเห็นนิตาในชุดเสื้อยืดกางเกงเลขายาว ดูแปลกตาไปจากลุคสาววิศวะปี 1 ที่เขาคุ้นเคย เธอกำลังรดน้ำแปลงผักและตัดผักสดในสวนหลังบ้านเพื่อเตรียมไว้ให้แม่ใช้ทำกับข้าว“ให้พี่ช่วยนะ” เกื้อหนุนรีบเดินเข้าไปหาหมายจะแย่งถังน้ำจากมือเธอนิตาชักมือหนี แววตายังคงมีความดื้อรั้น &ldq
สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี การเดินทางนอกแผน
ความเงียบเชียบหน้าบ้านของป้าอัญบีบคั้นหัวใจของ เกื้อหนุน จนแทบจะหายใจไม่ออก หนุ่มบัญชีปี 4 ที่เคยมาดนิ่งและเยือกเย็น บัดนี้ยืนกระวนกระวายใจ มือหนากำกุญแจรถไว้แน่นจนเหงื่อซึม เขาพยายามโทรหานิตานับสิบสาย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงระบบตอบรับอัตโนมัติที่บอกว่าปลายทางปิดเครื่อง“นิตา... อย่าทำแบบนี้” เขากระซิบกับบานประตูที่ยังคงปิดสนิทในหัวของเขาวนเวียนอยู่กับภาพดวงตาที่แดงก่ำและคำพูดสุดท้ายของเธอที่ร้านอาหาร ‘คนที่ทำลายความรู้สึกดีๆ คือพี่คนเดียว!’ คำพูดนั้นเหมือนค้อนที่ทุบลงบนอีโก้และทิฐิที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี เขาเริ่มตระหนักแล้วว่า ความโกรธที่เขาแสดงออกมา แท้จริงแล้วมันคือความกลัว... กลัวว่าเธอจะหนีหายไป กลัวว่าเธอจะไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขาอีก แต่เขากลับเลือกใช้วิธีที่เลวร้ายที่สุดในการเหนี่ยวรั้งเธอไว้เขารีบวิ่งกลับไปที่รถ สัญชาตญาณบอกเขาว่านิตาไม่มีที่ไปนอกจาก "บ้าน" และถ้าเธอจะไปตอนนี้ สถานีขนส่งหมอชิตคือจุดหมา
สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี ฟางเส้นสุดท้าย
เข็มนาฬิกาบนผนังห้องทำงานขยับมาที่เลขสิบสองอย่างเชื่องช้า สำหรับ นิตาแล้ว สามชั่วโมงที่ผ่านมามันยาวนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ เธอต้องจมอยู่กับกองเอกสารบัญชีที่ตัวเลขยุ่งเหยิง ซึ่งขัดกับหลักตรรกะทางวิศวกรรมที่เธอถนัด อาการปวดหนึบที่ขมับจากพิษไข้เริ่มกลับมาเล่นงานเธออีกครั้ง แต่เธอก็ยังก้มหน้าก้มตาตรวจทานตัวเลขเหล่านั้นด้วยความอดทน เพียงเพราะไม่อยากให้ เกื้อหนุน มีข้ออ้างมาดูถูกเธอได้อีก“เลิกทำตัวเป็นนางเอกผู้เสียสละได้แล้ว นิตา... ไปกินข้าว” เสียงทุ้มเข้มของเกื้อหนุนดังขึ้นจากโต๊ะใหญ่ เขาปิดแฟ้มงานเสียงดังปัง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กของเธอนิตาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการจ้องมองตัวเลขเป็นเวลานาน “นิตายังทำไม่เสร็จค่ะ พี่ไปทานก่อนเถอะ”“ฉันสั่งให้ไปกิน ก็คือต้องไป อย่ามาทำตัวประชดประชันเพื่อให้ฉันดูเป็นคนใจร้ายในสายตาคนอื่น” เกื้อหนุนพูดพลางกอดอก สายตาคมกริบกวาดมองแผ่นกระดาษที่นิตาจด
Anda juga akan menyukai
Only Day อย่าเล่นกับระบบ
Barbadbie14.8K DibacaBreak the rules แหกกฎเฮดว๊าก
เฟยเฟิ่ง/หงษ์บิน12.4K Dibacaคลังรวมเรื่องสั้น สิเน่หาร้อนรัก
มิส ศิริ28.1K Dibacaพิษเพื่อนสนิท
ซากิระ46.9K Dibacaใครบอกตี๋ติ๋ม
สนพ.ฮันนี่มิวส์ นามปากกา.Blaxor830 Dibacaสายลม...ที่หวังดี
เหนือ กว่าความคาดหมาย152 Dibacaบำบัดรัก บอดี้การ์ดหัวใจ
Siratha221 DibacaBEST FRIEND เพื่อนไม่เลื่อนสถานะ
ไรท์ฟิน637 Dibaca
