ANMELDENงานกีฬาสีมหาวิทยาลัยปีนี้ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ว่าเป็นปีที่ "นองเลือด" (ด
บรรยากาศยามค่ำคืนหลังมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยแสงไฟสลัวจากร้านรวงต่างๆ กลิ่นกับแกล้มหอมฉุยคละคลุ้งไปกับเสียงดนตรีสดที่ดังลอดออกมาจากร้านประจำของชาววิศวะ ร้าน "เฟืองเหล็ก" คือจุดหมายปลายทางของ พี่โย และ พี่บาส ในค่ำคืนนี้ หลังจากตรากตรำกับการส่งโครงงานไปเมื่อช่วงเย็น ทั้งสองจึงลาก นิตา รุ่นน้องคนโปรดมาด้วยเพื่อหวังจะให้เธอหายเครียดจากวิชาแคลคูลัส"เอาน่านิตา มาฉลองที่สอบมิดเทอมผ่านไปได้แบบถูไถ (ด้วยฝีมือไอ้เกื้อ) หน่อยเถอะวะ" พี่โยพูดพลางกอดคอนิตาเดินเข้าร้าน "ร้านนี้ทีเด็ดอยู่ที่นักดนตรีนะเว้ย ร้องเพลงอกหักได้กระแทกใจคนโสดสุดๆ"นิตาเดินตามมาอย่างมึนๆ เธออยู่ในชุดช็อปที่ยังไม่ได้ซัก หน้าตายังมีรอยหมึกปากกาเคมีจางๆ ที่เช็ดออกไม่หมด "นิตาทานน้ำส้มพอนะคะพี่โย พรุ่งนี้มีสอบ Drawing เช้า""เออๆ น้ำส้มก็ได้ แต่อย่ามาแย่งเอ็นไก่ทอดพวกพี่แล้วกัน" พี่บาสเสริมพลางจองโต๊ะมุมมืดที่ติดกับเวทีเล็กๆร้าน "เฟืองเหล็ก" คึกคั
บรรยากาศยามค่ำคืนหลังมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยแสงไฟสลัวจากร้านรวงต่างๆ กลิ่นกับแกล้มหอมฉุยคละคลุ้งไปกับเสียงดนตรีสดที่ดังลอดออกมาจากร้านประจำของชาววิศวะ ร้าน "เฟืองเหล็ก" คือจุดหมายปลายทางของ พี่โย และ พี่บาส ในค่ำคืนนี้ หลังจากตรากตรำกับการส่งโครงงานไปเมื่อช่วงเย็น ทั้งสองจึงลาก นิตา รุ่นน้องคนโปรดมาด้วยเพื่อหวังจะให้เธอหายเครียดจากวิชาแคลคูลัส"เอาน่านิตา มาฉลองที่สอบมิดเทอมผ่านไปได้แบบถูไถ (ด้วยฝีมือไอ้เกื้อ) หน่อยเถอะวะ" พี่โยพูดพลางกอดคอนิตาเดินเข้าร้าน "ร้านนี้ทีเด็ดอยู่ที่นักดนตรีนะเว้ย ร้องเพลงอกหักได้กระแทกใจคนโสดสุดๆ"นิตาเดินตามมาอย่างมึนๆ เธออยู่ในชุดช็อปที่ยังไม่ได้ซัก หน้าตายังมีรอยหมึกปากกาเคมีจางๆ ที่เช็ดออกไม่หมด "นิตาทานน้ำส้มพอนะคะพี่โย พรุ่งนี้มีสอบ Drawing เช้า""เออๆ น้ำส้มก็ได้ แต่อย่ามาแย่งเอ็นไก่ทอดพวกพี่แล้วกัน" พี่บาสเสริมพลางจองโต๊ะมุมมืดที่ติดกับเวทีเล็กๆร้าน "เฟืองเหล
บรรยากาศใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาควิชาโยธา ยามบ่ายช่างแตกต่างจากตึกบัญชีที่ เกื้อหนุน จากมาโดยสิ้นเชิง ที่นี่ไม่มีกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศหรูหราหรือเสียงเคาะแป้นพิมพ์เบาๆ มีเพียงเสียงเครื่องจักรจากโรงประลอง (Shop) ที่ดังแว่วมา กลิ่นปูนแห้ง และกลุ่มนักศึกษาในชุดช็อปสีเข้มที่นั่งล้อมวงคุยกันเสียงดังสนั่นเกื้อหนุนในชุดนักศึกษาบัญชีปี 4 ที่เนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า ถือชีทสรุปสูตรแคลคูลัส 1 เดินฝ่าดง "มนุษย์เหล็ก" เข้าไปอย่างประหม่าเล็กน้อย แม้เขาจะเป็นคนนิ่งๆ แต่การก้าวเข้าสู่ถิ่นวิศวะโยธาที่ขึ้นชื่อเรื่องความดิบเถื่อนก็ทำเอาเขาต้องปรับตัวไม่น้อย"ทางนี้! พี่เกื้อ ทางนี้!"เสียงใสๆ ที่แฝงความห้าวของ นิตา ดังขึ้น เธอโบกไม้โบกมือหย็อยๆ อยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวในสุด นิตาวันนี้กลับมาอยู่ในร่างเดิมที่เธอภาคภูมิใจ คือเสื้อช็อปเปื้อนฝุ่นนิดๆ ผมรวบตึงเป็นหางม้า และบนโต๊ะเต็มไปด้วยไม้บรรทัดเหล็ก กระดาษกราฟ และเครื่องคิดเลขวิทยาศาสตร์ที่ดูผ่านศึกมาอย่างโชกโชน
บรรยากาศยามเย็นที่ร้านอาหารไทยสไตล์โมเดิร์นริมน้ำดูจะรื่นรมย์เกินกว่าที่ นิตา จะรับไหว วันนี้เธอถูก ป้าอัญ บังคับให้สลัดกางเกงยีนตัวเก่งกับเสื้อช็อปคณะวิศวกรรมศาสตร์ออก แล้วเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงผ้าลินินสีครีมที่ดูเป็นกุลสตรีเสียจนเธอเดินไม่เป็น"นิตา ป้าบอกให้เดินยืดหลังตรงๆ ไม่ใช่เดินเหมือนกำลังจะไปขุดถนน" ป้าอัญเอ่ยเสียงเรียบพลางปรายตามามองหลานสาว"โธ่ ป้าอัญคะ รองเท้านี่มันบีบเท้านิตาจะแย่แล้วค่ะ อีกอย่างใส่กระโปรงแบบนี้มันก้าวขาไม่ออก นิตาชินกับกางเกงที่ใส่วางผังสนามมากกว่านะคะ" นิตาบ่นอุบอิบพลางพยายามทรงตัวบนรองเท้าส้นสูงนิ้วครึ่งที่เธอมองว่ามันคือเครื่องทรมานชั้นดีขณะที่พนักงานกำลังนำทางไปยังโต๊ะริมน้ำ ป้าอัญก็ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย เมื่อสายตาไปปะทะกับร่างของชายหนุ่มและหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่ดูคุ้นตาเกื้อหนุน และ ริน สองนักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะบัญชีที่กำลังอยู่ในช่วงฝึกงาน นั่งตร
เสียงล้อกระเป๋าเดินทางบดไปกับพื้นปูนหน้าบ้านดังสม่ำเสมอ นิตา ก้าวเข้าสู่รั้วบ้านไม้สองชั้นหลังเดิมที่มีต้นไม้ครึ้มของคุณป้าอัญ ป้าสะใภ้ใจดีที่ดูแลเธอมาตลอดตั้งแต่เข้าเรียนวิศวะฯ ปี 1 ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางหลายร้อยกิโลเมตรมลายหายไปสิ้น เมื่อนึกถึง "ของขวัญ" ชิ้นสำคัญที่แอบซ่อนอยู่ในกระเป๋าสะพายใบเก่งมันคือ "สมุดสเก็ตช์ภาพ" เล่มเล็กที่เธอใช้เวลาเกือบทุกคืนที่บ้านสวน แอบวาดเงาและลายเส้นดินสออย่างประณีต ภาพที่เธอภูมิใจที่สุดคือภาพ เกื้อหนุน ในชุดลำลองที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นปีบ แสงเงาที่ทอดผ่านใบไม้ลงบนใบหน้าของเขาถูกนิตาเก็บรายละเอียดไว้อย่างทะนุถนอม... มันเป็นงานศิลปะชิ้นแรกจากใจเด็กวิศวะฯ ที่อยากจะมอบให้พี่ชายข้างบ้านเพื่อแทนคำขอบคุณที่เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในสัปดาห์ที่ผ่านมาแผนการเซอร์ไพรส์หลังรั้วระแนง“ป้าอัญคะ นิตากลับมาแล้วค่ะ!” นิตาตะโกนบอกป้าที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดสวน ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้อง
หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่กรุงเทพฯ จบลงด้วยการที่ เกื้อหนุน ตัดสินใจขับรถดิ่งมาส่ง นิตา ถึงบ้านเกิดที่ต่างจังหวัดเพราะความเป็นห่วง (ปนความรู้สึกผิดที่ดุเธอแรงไป) หนุ่มบัญชีมาดเนี๊ยบก็ได้สัมผัสประสบการณ์ "นอนค้างอ้างแรม" ที่บ้านสวนเป็นครั้งแรกในชีวิต แม้จะเป็นเพียงคืนเดียว แต่มันกลับเป็นคืนที่ทำให้กำแพงในใจของทั้งคู่พังทลายลงเร็วกว่าที่คิดเช้าวันต่อมา อากาศที่ต่างจังหวัดสดชื่นจนเกื้อหนุนไม่อยากลุกจากแคร่ไม้ไผ่ที่พ่อนิตาจัดเตรียมไว้ให้ที่ชานเรือน แสงแดดรำไรทอประกายผ่านยอดพร้าว กลิ่นไอดินและดอกปีบหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ เขาบิดขี้เกียจเล็กน้อยพลางนึกถึงบทสนทนากับพ่อนิตาเมื่อคืนที่ดื่มน้ำขิงคุยกันเรื่องสัพเพเหระ จนเขารู้ว่าพ่อนิตานั้นแข็งแรงดีแถมยังอารมณ์ดีกว่าที่เขาจินตนาการไว้เยอะแต่เวลาพักผ่อนของหนุ่มฝึกงานปี 4 มีจำกัด เขาต้องรีบกลับไปจัดการกองเอกสารบัญชีที่ค้างคาอยู่ เพื่อไม่ให้โดนพี่เลี้ยงฝึกงานตำหนิเอาได้นิตาเดินลงมาจากบ้านช้าๆ ในชุดเสื้อยืดสีขาว







