ปลดล็อค

เช้าวันรุ่งขึ้นมาถึงพร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลายปนเปกันไปในใจของ วิรัญญา ความโล่งใจที่พ้นจากความลับ ความอับอายที่ถูกเปลือยชีวิต ความสับสนต่อเงื่อนไข และที่สำคัญที่สุดคือความหวาดกลัวต่อ พันธะแห่งการทรยศ ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เธอเฝ้ามองใบหน้าของ ณัฐชนน ที่หลับใหลอยู่ข้างกาย โครงหน้าคมคายที่เธอคุ้นเคย บัดนี้ถูกเคลือบคลุมด้วยม่านบางๆ ของความลับและความเข้าใจที่บิดเบี้ยว

คำพูดของ ณัฐชนน เมื่อคืนยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ

"วิไม่จำเป็นต้องตัดขาดจากเขาอย่างสิ้นเชิง...คำสารภาพของวิทำให้พี่รู้ว่า...วิโหยหาเขามากแค่ไหน วิโหยหารสชาติที่เขาได้ปรนเปรอวิ..."

มันเป็นเงื่อนไขที่บ้าคลั่ง ไร้เหตุผล และบิดเบี้ยวถึงขีดสุด แต่ในขณะเดียวกัน... มันก็เป็นทางออกเดียวที่เธอเห็นเพื่อรักษาครอบครัวไว้ และเพื่อชดใช้ความผิดที่เธอได้ก่อไว้

ความรู้สึกผิดบาปที่เคยกัดกินใจเธอมานานเริ่มถูกปลดเปลื้องอย่างน่าประหลาด เธอรู้ตัวดีว่ากำลังเข้าสู่เกมที่มืดมิด แต่เพื่อการอยู่รอดของชีวิตคู่ เธอก็พร้อมจะจำยอม

เธอค่อยๆ ลุกจากเตียง เดินเข้าไปในห้องน้ำ มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ค้างคืน แต่แววตานั้นกลับมีความมุ่งมั่นบางอย่าง เธอจะต้องเข้มแข็ง เธอจะต้องยอมรับบทบาทใหม่นี้ให้ได้

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว วิรัญญา เดินลงมาที่ห้องครัว ความเงียบเข้าปกคลุมบ้านหลังใหญ่ ไม่นานนัก ณัฐชนน ก็เดินลงมา เขานั่งลงตรงข้ามเธอ และยิ้มให้เธอเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยการควบคุมที่ละเอียดอ่อน

“วันนี้จะทำอะไรบ้าง?” ณัฐชนน เปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเป็นกันเอง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“วิ...วิว่าจะไปทำงานค่ะ” เธอตอบเสียงเบาหวิว

“ดีแล้ว” ณัฐชนน พูดพร้อมกับจิบกาแฟอย่างช้าๆ ท่าทีสบายๆ ของเขายิ่งทำให้วิรัญญารู้สึกประหลาดใจและสับสน

“จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน”

วิรัญญา รู้สึกประหลาดใจกับท่าทีของเขา เธอคิดว่าเขาจะพูดถึงเรื่องข้อตกลง หรือแสดงความไม่พอใจ แต่เขากลับทำตัวปกติ

“จำข้อตกลงของเราได้ใช่ไหม?” ณัฐชนน ถามขึ้นมาอีกครั้ง แววตาของเขาไม่ได้แข็งกร้าว แต่มันแฝงไปด้วยความคาดหวังที่ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้น

หัวใจของ วิรัญญา เต้นระรัว “จำได้ค่ะ”

“ดี” เขาพูด “ถ้าอย่างนั้น...พี่ขอแค่วิทำทุกอย่างให้ดีที่สุด...ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น...ใช้ชีวิตให้เต็มที่อย่างที่เคยทำ...ทำในสิ่งที่อยากทำ... พี่อยากเห็นวิกลับมาเป็น วิรัญญา คนเดิมที่สดใสและมีความสุข”

คำพูดของ ณัฐชนน เหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจที่ทำให้ความกังวลทั้งหมดมลายหายไป เธอสบายใจที่พ้นจากความลับ แต่ความรู้สึก "ผิดบาป" และ "อับอายจากการเป็นเครื่องมือ" ก็ยังคงอยู่ เพียงแต่ความรู้สึกเหล่านั้นกำลังถูก "ความโหยหาทางเพศ" ที่ถูกปลุกขึ้นมาอย่างรุนแรงเข้ากลบเกลื่อนแทน

หลังจากอาหารเช้า วิรัญญา รู้สึกถึงความโล่งอกที่ถูกปลดเปลื้องจากความลับ ความรู้สึกผิดที่เคยกัดกินใจเริ่มจางหายไป แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกเร่าร้อนที่ถูกปลุกขึ้นมาอย่างรุนแรง ก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด คำพูดของ ณัฐชนน ที่อนุญาตให้เธอไปพบ ธาวิน ได้อย่างอิสระ กลายเป็นตัวกระตุ้นที่ทำให้ความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเธอพุ่งพล่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอจินตนาการถึงสัมผัสของ ธาวิน และ รสชาติ ที่เขาเคยปรนเปรอให้ เธอรู้สึกถึงความร้อนรุ่มในร่างกายที่เริ่มคุกรุ่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ความปรารถนาที่จะได้ปลดปล่อยตัวเองอย่างสมบูรณ์ ไร้การปิดบัง

ณัฐชนน ออกไปทำงานตามปกติ ทิ้งให้ วิรัญญา ต้องอยู่บ้านตามลำพังกับความคิดที่ตีกันอยู่ในหัว แต่คราวนี้เธอรู้ดีว่าเธอไม่ต้องแอบซ่อนอะไรอีกต่อไป เธอสามารถทำตามความปรารถนาของตัวเองได้อย่างอิสระ และจะต้องกลับมาเล่าทุกอย่างให้สามีของเธอฟังได้อย่างหมดเปลือก

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมามอง รายชื่อของ ธาวิน ปรากฏอยู่บนหน้าจอ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกขึ้นมาอย่างรุนแรง มันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย แต่มันคือการโหยหาสภาวะของการเป็นอิสระทางเพศที่สามีเธออนุญาตให้เป็น

เวลาล่วงเลยไปจนถึงบ่ายคล้อย วิรัญญา ตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความปรารถนาที่บิดเบี้ยวของตัวเอง เธอจะต้องทำสิ่งที่เธอโหยหามานาน เพื่อเติมเต็มให้กับร่างกายที่เรียกร้อง และเพื่อเริ่มต้นปฏิบัติตาม 'ข้อตกลง' เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง พิมพ์ข้อความไปหา ธาวิน

“ที่รัก... คุณว่างไหมคะ...วิอยากเจอคุณตอนนี้เลย”

ไม่นานนัก ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมา “ว่างเสมอสำหรับวิ... คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว...”

วิรัญญา รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า แต่คราวนี้มันคือความเร่าร้อนที่เกิดจากความตื่นเต้น เธอรีบแต่งตัวอย่างรวดเร็ว เลือกชุดที่เร่าร้อนที่สุด เธอขับรถออกจากบ้านพักหลังใหญ่ไปที่คอนโดของ ธาวิน ด้วยใจที่เต้นระรัวและรู้สึกเป็นอิสระอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน