Semua Bab สาวสองผัว: Bab 1 - Bab 10

รถเบนซ์สีดำคันหรู ค่อยๆ คลานเข้ามาจอดในโรงรถช้าๆ ณัฐชนนยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังพวกมาลัย ถึงแม้ว่ารถจะจอดสนิทไปแล้วก็ตาม ภาพที่ภรรยาของเขาเดินอี๋อ๋อกับชายอื่นเข้าไปในคอนโด ยังคงติดตาเขาอยู่อย่างแจ่มชัดเขาค่อยๆ เปิดประตูรถ ก้าวลงมากอย่างอ่อนล้า พาตัวเองเข้าไปในบ้าน บ้านเคยอบอุ่น เต็มไปด้วยความรักความเข้าใจของ เขาและวิรัญญา ภรรยาผู้สมบูรณ์และเพียบพร้อมของเขา'พี่ไม่คิดเลยว่าวิ จะทำกับพี่แบบนี้' เขาหยุดมองรูปแต่งงานของเขาและวิรัญญาที่ตั้งโชว์ในห้องรับแขก อย่างเศร้าสร้อยและผิดหวังณัฐชนน เดินเข้าไปในห้องทำงานของ วิรัญญา อย่างช้าๆ แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณส่องผ่านม่านเข้ามาเพียงริบหรี่ แต่บรรยากาศภายในห้องนั้นกลับหนักอึ้งราวกับถูกบีบอัดด้วยความลับที่กำลังจะเปิดเผยสายตาของเขาไปสะดุดกับโทรศัพท์มือถือของวิรัญญาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คขัดเงา วิรัญญา ลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน! ณัฐชนน รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว นี่คือโอกาสที่เขาจะได้รู้ความจริงทั้งหมดอย่างละเอียดและชัดเจน เขาสูดหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมความกล้าแล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาหัวใจของ ณัฐชนน เต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเลื่อนดู

เช้าวันรุ่งขึ้นมาถึงพร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลายปนเปกันไปในใจของ วิรัญญา ความโล่งใจที่พ้นจากความลับ ความอับอายที่ถูกเปลือยชีวิต ความสับสนต่อเงื่อนไข และที่สำคัญที่สุดคือความหวาดกลัวต่อ พันธะแห่งการทรยศ ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เธอเฝ้ามองใบหน้าของ ณัฐชนน ที่หลับใหลอยู่ข้างกาย โครงหน้าคมคายที่เธอคุ้นเคย บัดนี้ถูกเคลือบคลุมด้วยม่านบางๆ ของความลับและความเข้าใจที่บิดเบี้ยวคำพูดของ ณัฐชนน เมื่อคืนยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ"วิไม่จำเป็นต้องตัดขาดจากเขาอย่างสิ้นเชิง...คำสารภาพของวิทำให้พี่รู้ว่า...วิโหยหาเขามากแค่ไหน วิโหยหารสชาติที่เขาได้ปรนเปรอวิ..."มันเป็นเงื่อนไขที่บ้าคลั่ง ไร้เหตุผล และบิดเบี้ยวถึงขีดสุด แต่ในขณะเดียวกัน... มันก็เป็นทางออกเดียวที่เธอเห็นเพื่อรักษาครอบครัวไว้ และเพื่อชดใช้ความผิดที่เธอได้ก่อไว้ความรู้สึกผิดบาปที่เคยกัดกินใจเธอมานานเริ่มถูกปลดเปลื้องอย่างน่าประหลาด เธอรู้ตัวดีว่ากำลังเข้าสู่เกมที่มืดมิด แต่เพื่อการอยู่รอดของชีวิตคู่ เธอก็พร้อมจะจำยอมเธอค่อยๆ ลุกจากเตียง เดินเข้าไปในห้องน้ำ มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ค้างคืน แต่แววตานั้นกลับมีความม

รุ่งเช้าที่คอนโดหรู... วิรัญญา ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความซ่านสยิวที่ยังตกค้างอยู่ในทุกอณูผิว เธอจัดการตัวเองด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ก่อนจะขับรถกลับบ้านด้วยหัวใจที่เต้นรัว มันไม่ใช่จังหวะของความกลัว แต่มันคือความรุ่มร้อนที่ต้องกลับไปเผชิญหน้ากับ ณัฐชนน ตามข้อตกลงที่บิดเบี้ยวของเราเธอต้องเล่าทุกรายละเอียด ทุกความรู้สึกให้เขาได้รับรู้... นี่คือข้อตกลงที่เธอยังไม่มั่นใจนักว่าจะรับมือกับมันได้นานแค่ไหนเมื่อรถเบนซ์สีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดในโรงรถ หัวใจของวิรัญญาเต้นแรงจนแทบทะลุอก ใบหน้าสวยเริ่มเครียดขรึม ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง“ยังไงก็ต้องเล่าวะ!” เธอพึมพำกับตัวเองเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะดับเครื่องและก้าวลงจากรถวิรัญญายืนนิ่ง สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วระบายออกมาสั้นๆ ราวกับกำลังจะก้าวเข้าสู่ศึกสงครามที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง เธอจ้องมองเข้าไปในตัวบ้านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปที่ประตูเมื่อเปิดประตูสู่ห้องนั่งเล่น เธอพบณัฐชนนนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม แสงแดดรำไรลอดผ่านม่านสะท้อนแววตาที่สั่นไหวของเขา เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากดูฝืนแต่นัยน์ตากลับแฝงไปด

เสียงประตูปิดลงเบาๆ บ่งบอกว่า ธาวิน ได้ก้าวออกจาก 'วิมานชั่วคราว' แห่งนี้ไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวกามและความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในห้องมืด ณัฐชนน ยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ลมหายใจของเขายังคงหอบถี่ ร่างกายสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เขาค่อยๆ เอื้อมมือที่สั่นระริกไปผลักประตูความลับที่เชื่อมต่อระหว่างห้องสังเกตการณ์กับห้องนอน แสงสว่างจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าที่ซีดเผือดแต่ดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยตัณหาเขาก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ราวกับกลัวว่าหากลงฝีเท้าแรงไป ภาพตรงหน้าจะสลายหายไป...บนเตียงกว้างที่ยับยู่ยี่ วิรัญญา นอนพังพาบหมดแรงอยู่ในท่าเดิมที่ธาวินทิ้งไว้ เรียวขาขาวนวลยังคงแยกอ้าออกอย่างอ่อนแรง เผยให้เห็นร่องรอยแห่งความพ่ายแพ้ที่เด่นชัดที่สุด“วิ...” ณัฐชนนกระซิบเสียงแหบพร่าวิรัญญาค่อยๆ เงยหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นสามี เธอกลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหรืออับอาย ตรงกันข้าม เธอกลับช้อนสายตาที่ฉ่ำปรือขึ้นมองเขา พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “พี่... เห็นทุกอย่างแล้วใช่ไหมคะ?”ณัฐชนนไม่ตอบ แต่เขากลับทรุดกายลงนั่งที่ปลายเตียง สายตาจับจ้องไปที่กลางกายของเมียรักอย่า

เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา วิรัญญาก็ต้องหยุดชะงักและเผลอกลั้นหายใจอีกครั้ง โถงใหญ่ตรงกลางบ้านถูกโอบล้อมด้วยห้องพักรายล้อมทั้งสามด้าน ทว่าจุดที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือบานประตูไม้สักเลื่อนสูงตระหง่าน กรอบไม้จริงสลักเสลาอย่างประณีตรับกับกระจกใสบานใหญ่ที่เปิดเปลือยทัศนียภาพภายนอกให้เห็นสระว่ายน้ำสีมรกต ริมขอบสระมีเก้าอี้สนามและร่มบังแดดคันโตวางรับลมอย่างสงบนิ่ง พื้นที่รอบสระปูด้วยกระเบื้องท้องถิ่นที่ถูกจัดวางให้โค้งมนรับกับแมกไม้นานาพันธุ์อย่างไร้ที่ตินอกจากความเงียบสงบที่ตัดขาดจากความวุ่นวายของโลกภายนอกแล้ว บ้านหลังนี้ยังถูกโอบรัดด้วยกำแพงอิฐถือปูนที่สูงลิบ ร่องรอยการแตกร้าวและปูนที่กระเทาะออกตามกาลเวลา กลับยิ่งเสริมส่งให้สถานที่แห่งนี้ดูขลังและทรงพลัง มันส่งมอบความรู้สึกส่วนตัวอย่างมิดชิดจนน่าเกรงขาม ราวกับว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นภายในกำแพงแห่งนี้... จะถูกปิดตายไว้เป็นความลับตลอดกาลภายในโถงถูกเนรมิตด้วยสไตล์ตะวันตกที่ดูสุขุม ผนังไม้สนสีดำตัดกับพื้นไม้กระดานที่ขัดจนมันวาวสะท้อนแสงไฟสลัว บริเวณมุมพักผ่อนปูลาดด้วยพรมผืนหนานุ่มเท้าลวดลายวิจิตร รับกับโซฟาหนังแท้สีครีมที่ดูโอ่อ่า ทั้งหมดนี้สะท้อน