ตอนที่9 แสงสว่างจากฟากฟ้า 1

ตะวันโผล่พ้นขอบฟ้า แสงแดดลอดผ่านม่านผ้าฝ้ายเข้ามาในรถม้า ส่งผลให้ดวงตาสวยหวานเริ่มหรี่ปรือ

หนิงเหมยค่อยๆ ตื่นขึ้นมาและกะพริบตาเบาๆ เพื่อขับไล่ความง่วงงุน อึดใจหนี่ม่านจึงยื่นหน้าเข้ามาหานางพร้อมวางอ่างน้ำและผ้าเช็ดหน้า

“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” เสียงสดใสเอ่ยทักทาย “หลับสบายหรือไม่เจ้าคะ หิวหรือไม่เจ้าคะ” นางถามเสียหลายประโยค

หนิงเหมยพยักหน้าน้อยๆ เป็นเชิงตอบรับ นางหลับสนิทยิ่งนักถึงแม้ว่าจะไม่สบายตัวเท่าไหร่ ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ

“คุณหนูทานเสียก่อนนะเจ้าคะ” ครานี้หนี่ม่านเข้ามาหานายหญิงแบบทั้งตัวพร้อมด้วยแป้งทอด หมั่นโถวและถ้วยน้ำแกงปลาในมือ

“ที่นี่ที่ใด ไยมีน้ำแกงปลา” หนิงเหมยถามออกไปอย่างฉงนเมื่อมองเห็นถ้วยน้ำแกงร้อนกรุ่น

“ด้านนอกรถม้าของเรามีศาลาริมทางและมีเพิงขายอาหารเจ้าค่ะ เขาต้มน้ำแกงปลาหม้อใหญ่ ขายถ้วยละไม่กี่อีแปะเท่านั้นเจ้าค่ะ”

“อ้อ...” หนิงเหมยพลันเข้าใจ ก่อนเอื้อมมือเปิดผ้าม่านรถม้าแล้วกวาดสายตามองออกไปด้านนอกตัวรถ นางเห็นมีศาลาริมทางดังที่หนี่ม่านบอกกล่าวห่างออกไปเพียงสองจั้ง มีชาวบ้านนั่งพักอยู่ประปราย และถัดจากศาลาก็เป็นเพิงของพ่อค้าที่มีควันขาวพวยพุ่งออกจากหม้อใบใหญ่ร้อนระอุ แต่เมื่อมองอย่างละเอียดรอบบริเวณกลับเห็นบุรุษรูปงามสองคนยืนกอดอกคุยกันอยู่

หนิงเหมยถึงกับต้องหรี่ตามมอง เมื่อคืนมีความมืดสลัวอำพรางม่านตาอยู่จึงมิได้เห็นพวกเขาชัดเจนเท่าใดนัก

หากแต่ยามนี้ไร้ความมืดมิดแล้ว แสงตะวันจึงส่องลงมาอาบไล้บนเงาร่างสูงโปร่งคล้ายเปล่งรัศมีเรืองรองของสองชายหนุ่ม

คนหนึ่งอยู่ในชุดสีม่วงเข้ม รูปร่างสูงใหญ่ เครื่องหน้าคมคายฉายแววเย็นชา จมูกโด่งเป็นสัน สีหน้าไร้ความรู้สึก แต่กลับคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มอยู่ในที ท่าทางของเขาโอหังทะนงตนแต่แฝงความสุขุมนุ่มลึก ท่าทางน่าเกรงขามแต่น่าเคารพ

ส่วนชายอีกคนหนึ่งนั้น สวมเสื้อผ้าเนื้อมันวาวสีเงินยวง ใบหน้าได้รูปงดงาม บุคลิกปราดเปรียวเฉลียวฉลาด สูงส่งราวหยกสลัก

ทว่ากลับมีท่าทีกรุ้มกริ่มตลอดเวลา ดวงตาดอกท้อของเขาไม่น่าไว้ใจสักนิด ไม่ควรแม้แต่จะคิดเข้าใกล้

เมื่อพินิจพิจารณาจนพอใจ หญิงสาวจึงเอ่ยออกมา “พวกเขายังไม่ไปกันอีกหรือ?”

แต่เมื่อถามไปแล้วกลับได้รับความเงียบเป็นคำตอบ ไม่เสียงตอบรับใดๆ จากสาวใช้ของตน

หนิงเหมยหันมามองทางประตูของรถม้า จึงพบเพียงความว่างเปล่า ไร้เงาร่างของหนี่ม่านเสียแล้ว

เพียงครู่ หญิงสาวจึงตัดสินใจลุกออกมาจากรถม้า แล้วประคองตนเองลงจากรถม้า มายืนอยู่บนพื้นดินข้างๆ ตัวรถ

“นางวิ่งไปทางชายงามทั้งสองแล้ว” ซูเจินที่ยืนพิงตัวรถม้าอยู่เป็นนานเริ่มเอ่ยเนิบนาบไปทางหนี่ม่าน “วิ่งไปวิ่งมาตั้งแต่ฟ้าสาง”

“...”

หนิงเหมยถึงกับเงียบงัน รู้สึกอึ้งกับสาวใช้ตัวน้อยของตน นางมองเห็นนี่ม่านยืนบิดตัวไปมา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างขัดเขิน ก่อนจะเดินไปรับถ้วยน้ำแกงปลาจากพ่อค้า แล้วถือมาส่งให้ชายทั้งสองอย่างดูแลเอาใจใส่เป็นหนักหนา

“คุณหนูควรมอบเงินให้หนี่ม่านสักหีบ” ซูเจินยังคงเอ่ยคำเรียบเรื่อยพลางบิดตัวอย่างเกียจคร้าน

“ให้เงินหนี่ม่านไปขอหมั้นหมายกับบุรุษหรือ?” หนิงเหมยถามออกมา นัยน์ตายังคงจับจ้องที่เด็กสาวไร้เดียงสานามว่าหนี่ม่าน

“เปล่า...”

“หืม?”

“เอาไปเปิดหอนางโลม แล้วให้หนี่ม่านเป็นปรมาจารย์ด้านมารยาคอยสอนสั่งหญิงคณิกา”

“...!?”

หนิงเหมยถึงกับหัวเราะออกมา “เจ้านี่นะ” นางส่ายหน้าน้อยๆ ให้ซูเจินพร้อมคลี่ยิ้มหวาน เป็นรอยยิ้มที่นับว่าหาได้ยากยิ่งบนใบหน้างาม ตั้งแต่นางเจอกับอาเจิน นางก็เริ่มมีรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว