บทที่ 12

ไอรินมองดูบรรยากาศรอบข้างขณะที่ถูกพวกมันพาตัวออกมาจากบ้านหลังนั้น ถ้าเธอไม่ถูกขังไว้แต่ในห้องก็คงจะเห็นความสวยงามของที่นี่ตอนกลางวันบ้าง เพราะตอนที่ถูกพามามันเป็นกลางคืนเธอเลยมองไม่ค่อยเห็นความงามเท่าไรนัก

นั่งรถมาเป็นชั่วโมงๆ กว่าจะเข้ามาถึงในตัวเมือง แต่เธอไม่มีโอกาสเปิดประตูรถลงได้เลย เพราะถูกพวกมันนั่งกันไว้ทั้งซ้ายและขวา

มองดูดีๆ เป็นคนละจังหวัดกับบ้านเกิดเธอจริงๆ ด้วย แต่จังหวัดนี้ก็เจริญกว่าบ้านเกิดของเธอ เพราะติดอันดับจังหวัดที่น่าท่องเที่ยวมากที่สุดของทางภาคเลยก็ว่าได้

จากตัวเมืองนั่งรถไปอีกไม่ไกลก็ถึงบ้านหลังหนึ่ง พอรถจอดคนที่อยู่ในบ้านก็รีบออกมาเปิดประตูรั้วให้แล้วรถคันที่เธอนั่งมาก็เคลื่อนตัวเข้าไปจอดในตัวบ้าน

"พาฉันมาที่นี่ทำไม" ที่นี่มีคนเฝ้าเยอะกว่าบ้านหลังในป่าอีก เธอตัวแค่นี้ต้องใช้คนเฝ้าเยอะขนาดนี้เลยเหรอ แบบนี้ถึงแม้จะถูกย้ายมาไว้ใกล้ตัวเมืองเธอก็คงหาโอกาสหนีได้ยาก

"พาตัวเข้าไปในห้องก่อน" ธามม์มารอรับที่บ้านหลังนี้ด้วยตัวเอง เธอไม่รู้หรอกว่าใครตำแหน่งใหญ่กว่าใคร รู้แค่ว่าไอ้คนที่เข้าไปค้างกับเธอเป็นเจ้านายของพวกมัน

"แล้วเจ้านายของพวกคุณล่ะ" เธอคิดว่าเขาอาจจะสืบรู้แล้วก็ได้ว่าเธอไม่ใช่คนที่เขาอยากพาตัวมา แต่นี่ยังจะพาเธอมาขังไว้ที่นี่อีกเหรอ

"คืนนี้ไม่แน่ใจว่าเจ้านายจะมาไหม"

"ฝากบอกเขาด้วยว่าฉันอยากจะคุยกับเขา"

"ใจเย็น.. ต้องรอคิวหน่อย"

"อะไรคือรอคิว บ้าไปแล้วเหรอ" หญิงสาวพึมพำเบาๆ

ที่ธามม์บอกว่าให้รอคิวหน่อยเพราะคิดว่าไอรินคงติดใจอยากจะให้เจ้านายมาหาเร็วๆ แต่เจ้านายน่ะสิยังมีสาวเอ๊าะๆ ที่พร้อมจะพลีกายให้อยู่อีกหลายคน

พอเข้ามาในห้องนี้ก็ดีกว่าบ้านหลังในป่าเยอะเลย แต่ของในห้องก็ยังโล่งๆ คงกลัวว่าเธอจะนำมาใช้เป็นอาวุธได้ล่ะสิ

บ้านหลังนี้เป็นบ้านปูนชั้นครึ่ง หลังค่อนข้างใหญ่เลยล่ะ รวมถึงเนื้อที่รอบๆ บ้านก็กว้างขวางด้วย

ห้องที่เธออยู่ถึงแม้จะมีหน้าต่าง แต่หน้าต่างพวกนี้ก็ถูกปิดด้วยแผ่นอะไรสักอย่าง คงกลัวว่าถ้าตอนกลางคืนเปิดไฟในห้องแล้วจะมีคนมองเข้ามาเห็น

เพียงไม่นานข้าวของของเธอที่อยู่บ้านหลังนั้นก็ถูกส่งเข้ามาในห้อง ไอรินเลยเอาของพวกนั้นไปจัดไว้ที่ที่มันควรจะอยู่

พี่ชายเราไม่รู้เลยหรือไงว่าเราถูกลักพาตัวมาเนี่ย คงมัวสวีทกับเมียเด็กอยู่ล่ะสิ คิดแล้วก็นึกโมโห คนที่เธอต้องไปดูแลเหมือนกันถ้ามาแล้วไม่เจอเธอก็ไม่สงสัยอะไรเลยเหรอ

ตอนนี้มีอย่างเดียวคือเธอต้องคุยกับไอ้หัวหน้านั่น แต่พอนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนนี้ ก็ทำให้เธอร้อนวูบวาบขึ้นมาได้ เพราะคำพูดแต่ละคำที่เขาแกล้งพูดออกมาให้คนข้างนอกได้ยินมันชวนให้เสียวมากเลย บ้าแล้วไอรินเธอคิดอะไรอยู่เนี่ย..ลามก

หลังจากที่จัดของเข้าที่แล้ว เธอก็อาบน้ำทำความสะอาดร่างกาย

แกร็ก..แอดดด..

"กรี๊ดดด" เปิดประตูห้องน้ำออกมาไอรินก็ตกใจจนร้องกรี๊ด รีบเอาผ้าเช็ดตัวที่เธอใช้มันเช็ดผมอยู่มาปิดบังร่างกายที่เปลือยเปล่าไว้ "คุณมาตั้งแต่เมื่อไร? คุณเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง!"

สิงขรที่นั่งมองแต่แรกถึงกับเรียกสติตัวเองกลับมายังไม่ได้ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นเธอโป๊เปลือยแต่ทุกครั้งไม่ได้นั่งมองขนาดนี้

"มองอะไร ไม่ได้ยินคนถามหรือไง!"

"ก็นี่มันบ้านฉัน ฉันจะไปจะมาต้องรายงานเธอด้วยเหรอ" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นจากเตียงแล้วก้าวไปหาคนปากเก่ง

"ถอยไปนะไอ้บ้า เมื่อไรแกจะปล่อยฉันไปสักที"

"เผอิญว่าฉันชอบผู้หญิงปากเก่งแบบเธอซะด้วย ถ้าปล่อยไปก็ไม่สนุกน่ะสิ"

"โรคจิตหรือเปล่า" ไอรินรีบเดินไปตู้เสื้อผ้าแล้วเปิดเอาเสื้อผ้าของเธอจะเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ แต่พอตู้เสื้อผ้าเปิดออกร่างของเธอก็ถูกเขาจับดันเข้าไปในตู้

"กรี๊ดด" สะโพกงอนถูกจับยกวางลงตรงชั้นของตู้เสื้อผ้า "ปล่อยนะ!" คิดว่าเขาจะไม่ทำอะไร วันนั้นเขายังดูเป็นคนดีอยู่เลย ถ้ารู้ว่าจะเสียท่าเธอคงเลือกที่จะไปหลบในห้องน้ำก่อนแล้ว

นอกจากจะไม่ปล่อยแล้วเขายัง ดึงผ้าเช็ดตัวที่เธอกอดไว้แน่นออกจากมือ

"กรี๊ดด ไอ้บ้า!" ไอรินยื้อแย่งผ้าเช็ดตัวเข้ามาปิดบังร่างกายไว้

ถึงแม้เธอจะดึงผ้าเช็ดตัวมาปิดหน้าอกไว้ได้สำเร็จ แต่ก็ไม่สามารถที่จะผลักเขาออกไปได้จนคนร่างสูงโน้มตัวลงมาจูบซอกคอ

"ปล่อย.. อย่าทำอะไรฉันเลย วันนั้นคุณก็ดูเป็นคนดีอยู่นี่คะ"

เสียงสั่นเครือดังออกมาเบาๆ โดยไม่มีเสียงกรีดร้องอีกแล้ว เพราะเธอสังเกตว่าเวลาที่เธอใช้เสียงร้องจะถูกเขาลวนลามแบบนี้ตลอดเลย

และมันก็ได้ผลพอได้ยินเสียงพูดปนสะอื้นเขาก็หยุด

"ใส่ผ้าซะ"

"ค่ะ" ไอรินรีบหันไปหยิบเสื้อผ้าที่เธอเพิ่งพับเก็บไว้ในตู้ออกมา..พอได้เสื้อผ้าก็เดินตรงไปทางห้องน้ำ

"จะไปไหน"

"ไปใส่ในห้องน้ำ"

"ใส่ตรงนี้"

"แต่คุณยังอยู่ในนี้"

"ทำไม หรืออยากจะให้ฉันทำมากกว่ามอง"

"ใครจะกล้าใส่ต่อหน้าคุณล่ะ" เธอไม่ได้พูดด้วยท่าทางที่เกรี้ยวกราดเหมือนก่อน เพราะคิดว่าพอจะรู้นิสัยเขาบ้างแล้ว

"ถ้างั้นก็ไม่ต้องใส่ นอนมันแบบนี้แหละ"

"นอน?"

แต่พอเขาพูดจบสิงขรก็เดินไปเอนตัวลงนอนบนเตียง

"เดี๋ยวก่อนนะบ้านหลังนี้ฉันเห็นมีห้องนอนตั้งหลายห้อง ทำไมคุณต้องมานอนในห้องเดียวกับฉันด้วย"

"หรือเธออยากจะให้ไอ้พวกข้างนอกเข้ามานอนแทนฉัน"

"พวกเขาไม่ทำอะไรฉันหรอกถ้าคุณไม่สั่ง"

"เชื่อได้เหรอ"

ไอรินไม่พูดต่อแล้ว เพราะเดี๋ยวถ้าพูดไปจะทำให้เขาโมโหเปล่าๆ หญิงสาวหยิบผ้าถุงที่เธอดัดแปลงออกมาสวมใส่ทับผ้าเช็ดตัวโดยไม่ให้เขามองเห็น

พอใส่ผ้าถุงเสร็จเธอก็เอาเสื้อคอกระเช้าที่ดัดแปลงอีกตัวขึ้นมาใส่ ถึงได้ดึงผ้าเช็ดตัวที่ปกปิดร่างกายอยู่เมื่อสักครู่ออก

สิงขรมองดูตลอดเวลาที่เธอใส่ พอเห็นเสื้อผ้าที่เขาให้ลูกน้องจัดเตรียมไว้ให้มีรูปแบบเปลี่ยนไปมันก็ทำให้เขาแปลกใจ

"เธอทำอะไรกับเสื้อผ้าพวกนี้"

"ก็เสื้อผ้าที่คุณเตรียมไว้ให้มันเชยนี่"

"เธอทำเอง?"

"ก็ต้องฉันทำสิ" ไอรินยังนึกโมโหเลย เธอน่าจะเย็บให้มันปิดมิดชิดหน่อย แต่ตัวนั้นถูกเขาฉีกไปแล้วเหลือแค่ตัวนี้แหละ

"มานอนสิ.. พรุ่งนี้ฉันมีงานไปทำต่อ"

"คุณก็นอนไปก่อนสิ"

"บอกให้มานอนไง"

หญิงสาวไม่กล้าเถียง..พอเขาตะคอกมาเธอก็รีบเดินเข้าไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแล้วดึงผ้าห่มมาปิดคลุมร่างกายไว้

พอนอนลงเท่านั้นแหละคนที่นอนอยู่ข้างๆ ก็ตวัดมือมาโอบร่างเธอ ..ไอรินสะดุ้งเล็กน้อยแต่เธอก็ไม่ได้ปัดมือเขาออกเพราะรู้ดีว่าถ้าทำแบบนั้นมันยิ่งจะเป็นอันตรายต่อตัวเธอ

"คุณไปสืบดูหรือยังคะ" เธอกลั้นใจถามเพราะถ้าไม่ถามตอนนี้ก็คงจะหาโอกาสได้ยาก

"สืบอะไร"

"สืบเรื่องที่คุณจับฉันมาผิดตัวไง"

"ไม่รีบ" เขาตอบได้หน้าตาเฉย จนเธอหันกลับมามอง จังหวะที่หันมาเกือบชนเข้ากับใบหน้าของเขา

"คุณไม่รีบแต่ฉันรีบนี่"

"จะรีบไปทำไม"

"ฉันก็มีชีวิตของฉัน คุณพูดมาได้ยังไง"

ด้วยความที่คิดว่าต้องพูดกับเขาให้รู้เรื่องจนลืมสังเกตปฏิกิริยาของเขา เพราะตอนนี้สิงขรไม่ได้สนใจคำพูดของเธอแล้ว สายตาคมมองริมฝีปากบางที่อยู่ใกล้แทบสัมผัสถึงลมหายใจของอีกฝ่ายได้

กว่าจะมารู้ตัวก็ตอนที่ใบหน้าของเขาขยับเข้ามาใกล้มาก ไอรินรีบหันหน้าหลบแต่ก็ไม่ทันแล้ว..