บทที่ 4

วันรุ่งขึ้นหลังงานเลี้ยงต้อนรับ เผยเหยี่ยนก็มาที่เรือนข้างของข้าในเวลากลางวัน ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากยิ่ง

ตอนเขามาถึง ข้ากำลังนั่งบดสมุนไพรอยู่ใต้ชายคาระเบียง

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ข้าก็วางสากตำยา ลุกขึ้นยืน พลางประสานมือไว้ข้างเอว แล้วยอบกายคำนับเขาอย่างนอบน้อมเป็นที่สุด

“คารวะท่านโหวเจ้าค่ะ”

ฝีเท้าของเผยเหยี่ยนชะงักลงเล็กน้อย

เขามองท่าทีที่เคร่งครัดตามธรรมเนียมของข้าจนเกินไป คิ้วก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกในเวลาไม่นาน

เขาเดินมาหยุดตรงหน้าข้า หยิบกล่องไม้จื่อถานประดับผ้าแพรอันประณีตใบหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้วยื่นมาตรงหน้าข้า

“เมื่อวานในงานเลี้ยง เจ้าต้องทนรับความคับข้องใจไม่น้อยเลย” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงมาก แฝงความหมายปลอบประโลมอยู่บ้าง “กำไลหยกขาวมันแพะคู่นี้ เป็นของที่ไทเฮาเคยพระราชทานให้ในปีนั้น เนื้อหยกมีความโปร่งใสแวววาวเป็นอย่างยิ่ง ข้าเห็นว่าเมื่อวานข้อมือของเจ้าดูว่างโล่ง หากสวมสิ่งนี้แล้วจะต้องดูดีแน่”

ข้ามิได้ยื่นมือไปรับ แต่กลับถอยหลังไปครึ่งก้าว งอเข่าทั้งสองข้าง แล้วคุกเข่าลงตรงๆ บนแผ่นหินเย็นเฉียบ

“ข้าน้อยขอบพระคุณท่านโหวที่ประทานให้เจ้าค่ะ” ข้ายกมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะ หงายฝ่ามือขึ้น แล้วทำพิธีคำนับขอบพระคุณอย่างถูกต้องตามแบบแผนที่สุด พร้อมแสดงความนอบน้อมต่ำต้อยที่สุด

เหนือศีรษะของข้าเงียบงันอยู่นาน ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา

ข้าก้มหน้าลง จึงมองเห็นเพียงรองเท้าหุ้มแข้งสีดำขลับของเผยเหยี่ยนที่มีลวดลายดิ้นทองละเอียดแฝงอยู่

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เขาจึงยื่นมือออกมาอย่างฉับพลัน คว้าข้อมือข้าไว้แน่น แล้วกระชากข้าขึ้นจากพื้น

เขาออกแรงมาก บีบเสียจนข้ารู้สึกเจ็บอยู่บ้าง

“เสิ่นฉือ เจ้ากำลังทำอันใด?” น้ำเสียงของเผยเหยี่ยนเผยความตกตะลึงปนโกรธเกรี้ยวจนยากจะปิดบัง “ก็แค่กำไลคู่หนึ่ง ไยเจ้าถึงต้องคำนับข้าเป็นการใหญ่ถึงเพียงนี้? ตกลงเจ้ากำลังแง่งอนอะไรข้ากันแน่?”

ข้อมือของข้าแดงจากการถูกเขาบีบ แต่ข้ากลับมิได้ดิ้นขัดขืนแม้แต่น้อย

ข้าเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยแววตานอบน้อม “ท่านโหวกล่าวเช่นนี้ ข้าน้อยมิบังอาจรับไว้เจ้าค่ะ เมื่อผู้เป็นนายประทานสิ่งของให้ อนุย่อมต้องคุกเข่าคำนับขอบพระคุณ นี่เป็นกฎของจวนโหว ทั้งยังเป็นหน้าที่อันพึงกระทำ ข้ามิบังอาจแสดงอาการแง่งอนเจ้าค่ะ”

เผยเหยี่ยนจ้องข้าเขม็ง เขาคงอยากเห็นร่องรอยของความน้อยใจหรือความขุ่นเคืองประชดประชันในแววตาข้าสักนิด แม้แต่ความเคียดแค้นที่อดกลั้นไว้ก็ยังดี

ทว่าเขากลับไม่พบสิ่งใดเลย

ในแววตาของข้ามีเพียงความเคารพยำเกรงและความเชื่อฟังต่อผู้มีฐานะเหนือกว่า โดยไม่มีสิ่งอื่นเจือปน

“อาฉือ เจ้าอย่าทำเช่นนี้เลย” จู่ๆ เขาก็ผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนลง ราวกับกำลังอ้อนวอน “คำพูดของเหล่าฮูหยินผู้มีบรรดาศักดิ์เมื่อวาน เจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจเลย ในใจข้า เจ้ายังคงเป็นผู้ที่ร่วมผูก…”

“ท่านโหวโปรดระวังวาจาด้วย”

ข้าเอ่ยขัดคำพูดของเขาอย่างสงบ ทั้งยังกล่าวเตือนด้วยความหวังดีว่า “คุณหนูผู้เป็นญาติมีชาติกำเนิดสูงส่ง อีกทั้งยังเป็นญาติผู้น้องของท่านโหว ฐานะอันทรงเกียรติของภรรยาร่วมผูกผมผู้เป็นนายหญิงแห่งจวน ย่อมมีเพียงนางเท่านั้นที่คู่ควร ส่วนข้าน้อยเป็นเพียงหมอหญิงบ้านนอกผู้ทึ่มทื่อ ได้ท่านโหวเมตตาให้ข้าวกินสักคำก็นับว่าโชคดียิ่งแล้ว ไหนเลยจะกล้ามีความคิดเกินฐานะแม้แต่น้อย?”

คำพูดนั้นข้ากล่าวจากใจจริง หาได้มีน้ำเสียงประชดประชันแม้แต่น้อย

เพราะหลังจากเข็มที่สามปักลงไป ในความทรงจำของข้ายามนี้ ข้าก็เป็นเพียงหมอบ้านนอกที่เขาพากลับจวนมาด้วยโดยไม่คิดอะไรมาก การได้เป็นอนุนับว่าข้าเอื้อมสูงเกินฐานะของตนจริงๆ

เผยเหยี่ยนซวนเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง กล่องไม้จื่อถานหุ้มแพรที่บรรจุกำไลหยกไว้ตกลงพื้นดัง “ปั้ก” กำไลหยกขาวเนื้อมันแพะชั้นเยี่ยมกลิ้งออกมาเปื้อนดิน

ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

สตรีตรงหน้าที่เอ่ยแทนตัวว่าข้าน้อยไม่ขาดปากผู้นี้ แม้แต่แววตายามมองเขาก็ยังสะท้อนถึงการแบ่งลำดับฐานะอย่างเคร่งครัด มิใช่อาฉือของเขาเลยแม้แต่น้อย

อาฉือของเขานั้น ยามเขาป่วย นางจะแย่งจอกสุราไปจากเขาอย่างเด็ดขาด ยามค่ำคืนที่หิมะตก นางจะโอบกอดเขาเพื่อคลายหนาวด้วยกัน และขอบตาของนางจะแดงเรื่อเพราะคำสาบานเพียงประโยคเดียวของเขา

แต่บัดนี้ สิ่งที่มีชีวิตชีวาเหล่านั้นกลับหายไปจากตัวข้าจนหมดสิ้น

“เจ้า...” ลูกกระเดือกของเผยเหยี่ยนขยับอย่างฝืดฝืนครั้งหนึ่ง น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย “เจ้าเป็นอันใดกันแน่? หรือว่าเจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหน?”

เขายื่นมือออกมา หมายจะแตะหน้าผากข้า

แต่ข้ากลับเบี่ยงศีรษะอย่างนอบน้อมอีกครั้ง เพื่อหลบเลี่ยงการสัมผัสของเขา

“ข้าน้อยสบายดีทุกอย่าง ขอบคุณท่านโหวที่เป็นห่วงเจ้าค่ะ” ข้าก้มลงเก็บกำไลหยกที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา ใช้ผ้าเช็ดหน้าบรรจงเช็ดดินออก ก่อนใส่กลับลงในกล่องแพรแล้วยื่นคืนให้เขา “ของล้ำค่าเช่นนี้ ข้าน้อยมีฐานะต่ำต้อย ไม่คู่ควรจะสวมใส่จริงๆ ท่านโหวโปรดนำไปมอบให้คุณหนูผู้เป็นญาติเถิดเจ้าค่ะ”

เผยเหยี่ยนไม่รับไว้

เขามองข้าที่ก้มหน้าก้มตาอย่างนอบน้อมโดยไม่กล่าวอะไรสักคำ ก่อนจะหันตัวกลับอย่างฉับพลันแล้วเดินออกจากลานเรือนข้างไป แทบไม่ต่างจากคนที่กำลังหนีอย่างลนลาน

ข้ามองแผ่นหลังของเขาที่ดูมีท่าทีลนลานอยู่บ้าง ก่อนละสายตากลับมาอย่างเรียบเฉย วางกล่องแพรลงบนโต๊ะหินตามสะดวก แล้วหยิบสากตำยาขึ้นมาอีกครั้ง

สมุนไพรยังต้องตำให้แหลก ข้าไม่มีเวลามาคาดเดาความคิดของท่านโหว

เพราะถึงอย่างไร สำหรับอนุที่รู้จักเจียมตัวและประพฤติตนอยู่ในกรอบ สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดก็คือการบังอาจคิดจะอ่านใจผู้เป็นนายให้ออก