บทที่ 3

เผยเหยี่ยนก้าวเข้ามาในเรือนข้างในยามพลบค่ำ

ยามนั้น ข้ากำลังใช้มือซ้ายพลิกอ่านตำราแพทย์เล่มหนึ่งอยู่

เขาถอดชุดขุนนางที่มีกลิ่นสุราติดอยู่ เปลี่ยนมาสวมชุดลำลอง ในมือถือขี้ผึ้งบำรุงผิวตลับเล็กที่แคว้นต่างแดนส่งมาถวายเป็นเครื่องบรรณาการ

นี่คือยาวิเศษรักษาบาดแผลจากในวัง ต่อให้มีเงินทองมากมายก็ยากจะหามาได้

“อาฉือ” เขานั่งลงข้างกายข้า สายตาหยุดอยู่ที่มือขวาของข้าซึ่งพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว

“เมื่อกลางวันข้ารีบร้อนเกินไป หว่านหว่านเป็นโรคหัวใจ ตกใจมิได้ ข้าหาได้จงใจเมินเฉยต่อเจ้า”

เขาเปิดตลับขี้ผึ้งบำรุงผิว หมายจะใส่ยาให้ข้าใหม่อีกครั้ง

น้ำเสียงของเขาเจือความรู้สึกผิดและการปลอบประโลมอย่างที่ไม่ค่อยได้ยินจากเขานัก “ยานี้ช่วยสมานเนื้อเยื่อและลบรอยแผลเป็นได้ผลดียิ่ง ข้าจะทาให้เจ้า รับรองว่าจะไม่เหลือร่องรอยแม้แต่น้อย”

หากเป็นเมื่อก่อน เมื่อได้ยินเขาพูดจาอ่อนโยนเช่นนี้ ข้าคงใจอ่อนอย่างสิ้นเชิง กระทั่งหลั่งน้ำตาเพราะความน้อยใจเพียงเล็กน้อยนั้นด้วยซ้ำ

ทว่าบัดนี้ ข้าปักเข็มเล่มที่สองแล้ว

ข้าไม่เห็นว่าการที่เมื่อกลางวันเขาทำให้ข้าบาดเจ็บเพื่อผู้อื่น จะเป็นเรื่องที่ควรเสียใจหรือน้อยใจตรงไหน

ข้าชักมือกลับอย่างสงบ เลี่ยงให้พ้นปลายนิ้วของเขา

“ท่านโหวทำเช่นนี้ ข้ามิบังอาจรับไว้เจ้าค่ะ” ข้าก้มหน้าลง น้ำเสียงอ่อนน้อมแต่ห่างเหิน “คุณหนูผู้เป็นญาติมีค่าดั่งทองพันชั่ง ท่านโหวปกป้องนางย่อมเป็นเรื่องสมควรแล้ว บาดแผลเล็กน้อยเท่านี้ ไม่ต้องรบกวนให้ท่านโหวเป็นธุระเจ้าค่ะ”

มือของเผยเหยี่ยนชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

เขามองข้าอย่างตะลึงงัน ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า

“เจ้าเรียกข้าว่าอันใดนะ?” สีหน้าของเผยเหยี่ยนขรึมลง “อาฉือ ระหว่างเราไยต้องห่างเหินกันถึงเพียงนี้? เมื่อก่อนเจ้ามิได้เรียกข้าเช่นนี้”

“เมื่อก่อนเป็นข้าที่ไม่รู้จักธรรมเนียม” ข้าลุกขึ้น ย่อกายคำนับเขาอย่างนอบน้อม “บัดนี้ข้าเข้ามาอยู่ในจวนโหวแล้ว ฐานะสูงต่ำย่อมมีลำดับ ข้าน้อยมิบังอาจทำเกินฐานะ”

เผยเหยี่ยนจ้องมองข้านิ่งอยู่นาน

เขาดูเหมือนจะพยายามค้นหาแววแม้เพียงน้อยนิดในดวงตาที่สงบนิ่งไร้ระลอกของข้า ว่าข้ากำลังงอนเขาอยู่

“เจ้ารู้ความก็ดีแล้ว”

ท้ายที่สุด เขาวางขี้ผึ้งบำรุงผิวตลับนั้นลงบนโต๊ะ น้ำเสียงกลับมาเรียบเย็นดังเช่นเคย “อีกสองสามวันก็จะถึงงานเลี้ยงต้อนรับของจวนโหว ถึงเวลานั้นบรรดาสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงล้วนจะมาร่วมงาน เจ้าเตรียมตัวให้พร้อม แล้วไปร่วมงานพร้อมกับข้า”

หลังเผยเหยี่ยนจากไป ข้าไม่แม้แต่จะเหลือบมองขี้ผึ้งบำรุงผิวตลับนั้นสักครั้ง แล้วพลิกเปิดตำราแพทย์ต่อ

สามวันต่อมา จวนอู่อันโหวจัดงานเลี้ยง

ศาลาริมน้ำและระเบียงทอดยาวคลาคล่ำไปด้วยเหล่าสตรีแต่งกายงดงาม ประดับผมอย่างประณีต กลิ่นหอมจากอาภรณ์ลอยอบอวล เสียงดนตรีจากเครื่องสายและเครื่องเป่าดังไม่ขาดหู

เผยเหยี่ยนมีเหล่าขุนนางและผู้มีฐานะสูงรายล้อมอยู่ในโถงหลัก ส่วนข้า ในฐานะผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาและเป็นอนุชั้นสูง กลับถูกจัดให้นั่งอยู่ท้ายสุดของที่นั่งสำหรับสตรี

ข้าสวมชุดกระโปรงสีเรียบที่ไม่สะดุดตา แล้วนั่งเงียบๆ อยู่ตรงมุมหนึ่ง

ถึงอย่างนั้น ข้าก็ยังไม่อาจหลีกพ้นสายตาที่จับจ้องสำรวจและดูแคลนจากคนรอบข้าง

“ได้ยินกันมาหรือยัง ท่านผู้นี้ก็คือหมอหญิงที่ติดตามท่านโหวมาจากชนบทนั่นเอง”

“หน้าตาก็มีจริตยั่วยวนราวกับนางจิ้งจอกอยู่หรอก น่าเสียดายที่เป็นเพียงหญิงบ้านนอกหยาบกระด้าง ได้ยินว่าตอนท่านโหวประสบภัย นางหน้าด้านเข้าไปเกาะติดเขา ถึงได้สถานะอนุชั้นสูงมา”

“หึ ไก่ป่าก็ริอาจฝันจะกลายเป็นหงส์ ดูมือคู่นั้นของนางสิ ข้อนิ้วใหญ่โต ไม่เห็นมีเค้าของกุลสตรีจากตระกูลใหญ่แม้แต่น้อย คนชั้นต่ำเช่นนี้ยังคู่ควรจะนั่งร่วมโต๊ะกับพวกเราอีกหรือ?”

เหล่าฮูหยินใช้พัดกลมบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง พลางหัวเราะเยาะอย่างไม่เกรงใจใคร

ถ้อยคำถากถางเหล่านั้นลอยเข้าหูข้าโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

ข้าซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัว

ข้ามองไปยังเผยเหยี่ยนที่นั่งอยู่บนที่นั่งหลักของงาน โดยมีฝูงชนหนาแน่นคั่นอยู่

ที่จริงแล้ว เขาได้ยิน

ด้วยความสามารถในการได้ยินของเขา คำเยาะเย้ยที่ไม่คิดปิดบังเหล่านั้นย่อมไม่มีทางเล็ดลอดหูเขาไปได้

แต่เขากลับเพียงถือจอกสุรา พูดคุยหัวเราะกับเหล่าใต้เท้าข้างกายอย่างออกรส นานๆ ครั้งจึงเหลือบมองผ่านฝูงชนมาทางข้า สายตานั้นบอกให้ข้าอดทนไปก่อน

เขากำลังชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย

การล่วงเกินฮูหยินผู้เป็นใหญ่แห่งตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวง เพียงเพื่ออนุที่มีชาติกำเนิดจากชนบทคนหนึ่งนั้น ไม่คุ้มค่าเลย

หากเป็นเมื่อก่อน คำเยาะเย้ยของฮูหยินเหล่านั้นคงไม่อาจทำให้ข้าเจ็บปวดได้แม้แต่น้อย แต่บัดนี้กลางอกของข้ากลับราวกับถูกใครควักเนื้อออกไปชิ้นหนึ่ง

สิ่งที่ทำให้ข้าเจ็บปวดไม่ใช่การดูแคลนของพวกนาง แต่เป็นการที่เผยเหยี่ยนปล่อยให้พวกนางทำเช่นนั้น

ข้าหลับตาลง ภาพเหตุการณ์เมื่อครั้งอยู่ชนบทในเจียงหนานผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามมิได้ ตอนนั้นเพียงสะใภ้ในบ้านผู้ใหญ่บ้านพูดให้ร้ายข้าลอยๆ ว่า “เป็นสตรีที่มีบุตรมิได้” เผยเหยี่ยนก็โกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที

บุรุษผู้อ่อนโยนเสมอมาคนนั้นกลับดึงข้าไปจนถึงบ้านผู้ใหญ่บ้าน ถีบประตูรั้วครั้งเดียวจนล้มลง ก่อนกล่าวต่อหน้าชาวบ้านทั้งหมู่บ้านโดยเน้นทีละคำว่า

“อาฉือของข้าคือภรรยาเอกที่ดีที่สุดในใต้หล้า หากผู้ใดยังกล้าลบหลู่นางอีก ก็อย่าหาว่าข้าจะไม่ไว้หน้าใคร”

ความมั่นใจที่เขามอบให้ข้าในตอนนั้น ทำให้ข้ารู้สึกว่าตนเป็นสตรีที่สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้า

แต่บัดนี้ ทั้งที่ข้าถูกผู้อื่นเหยียดหยามเช่นเดียวกัน เขากลับนั่งอยู่บนที่นั่งสูงในโถงใหญ่ ปล่อยให้ข้าถูกเหยียบย่ำอยู่ในโคลนตม

ข้าไม่รู้ว่างานเลี้ยงเลิกราไปตั้งแต่เมื่อใด รู้เพียงว่าตนเดินกลับเรือนข้างอย่างมึนงงเลื่อนลอย

ใบหน้าเหยียดหยามของฮูหยินพวกนั้นกับสีหน้าของเผยเหยี่ยนยามปกป้องข้าที่ปากทางเข้าหมู่บ้านในวันนั้น ราวกับเลื่อยสองเล่มที่กำลังชักไปมา เฉือนความคิดของข้าไม่หยุด

ที่แท้ การตกจากฐานะภรรยาเอกลงมาเป็นอนุต่ำต้อย ต้องทนทุกข์ทรมานราวกับถูกถลกหนังและเลาะเส้นเอ็นเช่นนี้เอง

ข้าจุดเทียน แล้วเปิดหีบยาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ข้าหยิบเข็มเงินเล่มที่สามออกมา แล้วค่อยๆ ปักลงบนจุดซื่อเสินชงบริเวณกระหม่อม โดยมีเปลวเทียนไหววูบอยู่ตรงหน้า

ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่คุ้นเคยเกิดขึ้นตามคาด บดขยี้ภาพสะท้อนของภรรยาเอกผู้ภาคภูมิใจคนนั้นในห้วงความคิดของข้าจนแหลกสลาย

เข็มที่สาม ลืมศักดิ์ศรีในฐานะภรรยาเอก

เมื่อถอนเข็มเงินออก ข้าก็ผ่อนลมหายใจยาวๆ ออกมา

ในห้วงความคิด ภาพที่เผยเหยี่ยนปกป้องข้าและให้เกียรติข้าในฐานะภรรยาต่อหน้าชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน กลายเป็นความว่างเปล่าไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อนึกถึงคำเยาะเย้ยของเหล่าฮูหยินในงานเลี้ยงอีกครั้ง ข้ากลับรู้สึกว่าสิ่งที่พวกนางพูดมีเหตุผลอย่างยิ่ง

ข้าก็เป็นเพียงหมอหญิงต่ำต้อยจากชนบท การที่ท่านโหวรับข้าไว้เป็นอนุในเรือนก็นับเป็นบุญวาสนาที่สั่งสมมาหลายภพชาติแล้ว แล้วข้าจะกล้าคาดหวังให้เขาปกป้องและให้เกียรติข้าได้อย่างไร?

ดีเหลือเกิน พอลืมไปว่าครั้งหนึ่งตนเคยเป็นภรรยาของเขา การเป็นอนุก็ทนได้ง่ายขึ้น