กำเนิดลีลา

ร่างโปรงไม่อรชรเหมือนสตรีแต่ใบหน้ากลับงดงามกว่ามากกำลังนั่งละเมียดละไมมื้อเช้าที่ในวันนี้เหล่านางเล็กๆและนางห้องเครื่องนำมาถวายเป็นอาหารจานโปรดที่เจ้าตัวเสวยได้ไม่เคยเบื่อ 

"ดอกกุหลาบอีกแล้วรือเจ้า" ธารธาราสวามีของพระองค์เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่านเสวยแต่ของเดิมๆ

ชาวสุคันธชาตินั้นเป็นยักษ์ที่ทานดอกไม้เป็นอาหารเป็นยักษ์ที่มีจิตใจดีจึงไม่เป็นที่รังเกียจของมนุษย์ แต่ก็ไม่ค่อยมีมนุษย์​บุกรุกรานมาบ่อยนักด้วยว่าเมืองนี้หลบลี้อยู่ในป่าลึกห่างไกลเมืองมนุษย์มากโขนัก

"น้องชอบท่านพี่ก็รู้" ลีลาส่งยิ้มให้อีกฝ่าย

"ตัวเจ้าถึงได้หอมกลิ่นกุหลาบเช่นนี้ไงเล่า" ปลายจมูกโด่งบดหอมลงบนลาดไหล่เนียนโดยไม่เหนียมอายเหล่าทหารกล้าแลนางน้อยๆที่ปรนนิบัติ​พัดวีอยู่ใกล้ 

"พวกเจ้านำอาหารไปถวายน้องชงโคของข้าหรือยัง" คนหน้างามหันไปถามเหล่านางรับใช้ที่ก็ได้คำตอบว่าถวายแล้วแต่ยังไม่เสวยเพราะยังไม่ตื่นบรรทม

"น้องต้องขอตัวก่อนนะเจ้าคะท่านพี่น้องยังต้องไปอ่านฏีกาที่ชาวเมืองส่งมากองเท่าภูเขาช่วงนี้นอกเมืองโจรชุกชุมเหลือเกิน" 

เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้าตอบร่างโปร่งก็ถือโอกาศรีบจ้ำอ้าวไปยังหอทรงงานโดยไม่ได้นึกสงสัยในความสัมพันธ์​ของสามีตนแลน้องสาวแม้แต่น้อย เมื่อพ้นร่างผู้เป็นพี่ชายน้องสาวก็มานั่งแทนยังที่นั่งของกษัตริย์​ที่เธอเองหมายปองอยากได้บัลลังค์​นั้นแต่ดันเกิดมาทีหลังจึงทำได้เพียงแอบนั่งทับที่ยามอีกฝ่ายไม่อยู่เท่านั้น

"ท่านพี่ไม่มาหาน้องบ้างเลย" เธอเข้าไปออดอ้อนสวามีของพี่ชายซึ่งตอนนี้เองก็เป็นสวามีของเธอเช่นกัน ชงโคจะแย่งให้หมดไม่ว่าลีลาวดีมีอะไรตนจะแย่งไม่ให้เหลือสักอย่าง 

เหล่านางน้อยๆที่ได้แต่ก้มหน้ากระอักกระอ่วนใจไม่กล้าบอกท่านเจ้าเมืองว่าถูกน้องสาวแทงข้างหลังด้วยคำขู่ที่ว่าถ้าหากใครริอาจแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปจะถูกตัดลิ้นทุบกระดูกโยนให้เสือกิน

"เรื่องระดมพลไปถึงไหนแล้วเพคะ" ชงโคออดอ้อนเอ่ยถามอีกฝ่ายที่ตบแต่งเข้ามาเพราะเชื่อมสัมพันธ์​ระหว่างแค้นธาราที่เป็นเจ้าแห่งน้ำและเมืองสุคันธชาติที่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์​พืชผล ตนนั้นพบรักกับชงโคน้องสาวของเจ้าเมืองแห่งนี้แต่ต้องตบแต่งกับผู้เป็นพี่เพราะตำแหน่งศักดิ์​เดียวกันไม่อาจตบแต่งกับผู้น้องได้

ลีลาวดีนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามื้อนี้จะเป็นมื้อสุดท้ายของชีวิตและไม่อาจล่วงรู้ถึงแผนการอันร้ายกาจหมายปองเอาชีวิตของตนด้วยเช่นกันเพราะใจนั้นรักน้องสาวมากเป็นที่หนึ่งและรักสวามีมากจนไม่เคยระแคะระคายเวลาสวามีของตนหายไปยามค่ำคืน

ลีลาวดียังอ่านฎีกา​ที่ชาวเมืองส่งมายังไม่ถึงครึ่งก็ต้องหยุดชะงักเมื่อจู่ๆทหารที่แต่งกายลายชุดสายน้ำไหลเข้าประชิตตัวหวังประหัดประหารกัน 

"พวกเจ้าต้องการสิ่งใดเป็นกบฏ​งั้นหรือ" คนที่ตามไม่ทันสถานการณ์​ยังคงมึนงงว่าเหตุใดทหารของเมืองสวามีถึงห้อมล้อมตนเช่นนี้

"ต้องการชีวิตเจ้าไง" เมื่อร่างอรชรปรากฏ​ต่อสายตาลีลาวดีก็ยิ่งงงงัน 

"น้องเป็นอะไร" 

"ข้าก็จะเป็นใหญ่แทนเจ้าไงเล่าไอ้พี่โง่ไหนๆวันนี้เจ้าจะต้องตายข้าจะบอกให้เอาบุญว่าข้าไม่เคยอยากเป็นน้องเจ้า แลข้ากับผัวของเจ้าเรารักกันเมื่อเจ้าตกตายข้าจะขึ้นเป็นก​ษัตริย์​แทนไงเล่า เจ้าไม่นึกสงสัยหน่อยรือท่านพี่เหตุใดสามีของเจ้าชอบหายไปกลางดึกก็เพราะท่านพี่ธาราทนความคิดถึงข้าไม่ไหวจึงได้ย่องมาขี่ม้าข้าถึงหอนอน" เธอกล่าวาจาน่ารังเกียจหาได้นึกเหนียมอายไม่และเมื่อสามีของตนปรากฏ​กายมาตามหลังก็ยิ่งแน่ชัดว่าที่ชงโคพูดคือความจริง

"หนีเถิดเจ้าค่ะ" เป็นคุณแม่นมที่เรียกดึงสติกันแต่พอเมื่อจะหันกายหนีลูกธนูลูกหนึ่งก็โพยพุ่งทะลุอกของแม่นมสิ้นชีพคาที่

ลีลาวดีน้ำตานองหน้าด้วยเจ็บแค้นใจและเสียใจยิ่งนักที่ผัวรักแลน้องชั่วทำกันได้ลงคอ

"ไม่เคยรักข้าเลยหรือท่าน" เขาเอ่ยถามสะอึกสะอื้นอีกฝ่ายมีแววตาสำนึกผิดแต่ก็เพียงวูบเดียวเท่านั้น

"ข้าขอโทษไปดีเถิดอย่าโกรธอย่าเคืองกันเลย" เมื่ออีกฝ่ายพูดจบลูกธนูนับร้อยก็พุ่งตรงเข้ามาแต่เขาก็หลบหลีกทันทำให้โดนเฉี่ยวที่แขนเพียงเท่านั้น 

เมื่อตั้งหลักได้ก็รีบยันกายลุกขึ้นกระโดดออกนอกหน้าต่างหอทรงงานแล้วรีบวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างไม่รู้ทิศทาง 

หนทางโล่งโปร่งไร้ทหารยามควบคุมดูแลแสดงว่าทั้งคู่วางแผนมาเป็นอย่างดีและคงวางแผนมานานแล้ว ระหว่างทางมีทหารไล่หลังบ้างก็ขว้างหอกบ้างก็ยิงศรธนู

คนงามที่ตอนนี้ร่างกายบอบช้ำสะบักสะบอมแขนซ้ายเลือดอาบเพราะธนูเฉี่ยวขาขวาฉาหนึบเพราะถูกศรธนูปักเข้าเต็มๆแต่ไม่อาจะดึงออกได้ทำได้เพียงแค่หักหัวธนูออกเท่านั้น

ร่างบางวิ่งมาไม่รู้ทิศทางจนหลุดเข้ามายังสวนต้องห้ามโกสุมมาลีเมื่อใดก็ไม่ทราบได้ร่างโปร่งที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงแวะแอบซ่อนตัวใต้ตนกุหลาบยักษ์เพราะไปต่อไม่ไหว 

พักหายใจหายคอได้ไม่นานก็ต้องเตรียมตัวเตรียมใจเมื่อเหล่าทหารห้อมล้อมทุกทิศตามมาด้วยทั้งสองร่างที่ขี่ม้าเคียงกายมาด้วยกัน ธารธาราถือดาบประจำเมืองตรงลิ่วมาหากันโดยมีชงโคยิ้มเยาะอยู่ข้างหลัง

"วันนี้จะเป็นวันตายของมึง" เธอประกาศลั่น

"ท่านเคยคิดรักข้าบ้างหรือไม่" เมื่อดาบสีเงินยวงคมกริบชี้ตรงอกซ้ายมือนุ่มจับดึงมันไว้กำแน่นจนเลือดสีสดไหลออกจากมือคู่นั้นแต่แผลกายหาได้เจ็บเท่าแผลใจไม่

"ข้าขอโทษ" 

"ขอโทษให้ได้อะไรขึ้นมาไม่รักข้าใยต้องเสแสร้งแกล้งทำว่ารัก" เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นผู้เป็นเมียโมโหตะโกนก้องลั่นป่าด้วยปกติอีกฝ่ายมีนิสัยพูดจาไพเราะไม่ว่าจะเจอเหตุการณ์​ใดก็ไม่เคยใช้อารมณ์​นำ

"ข้าไม่ได้ตั้งใจ" เขาอาจจะเผลอไผลไปกับน้องสาวอีกฝ่ายยามใดก็ไม่ทราบได้รู้อีกทีก็ถลำลึกแล้ว

"ให้อภัยพี่เถิดลีลา" 

เขาโผลกอดร่างโปร่งในอาภรณ์​สูงศักดิ์​เป็นครั้งสุดท้ายไม่มีเสียงสะอึกสะอื้นปานจะขาดใจดังออกมาอีกแล้วน้ำตาอีกฝ่ายก็เหือดแห้งแล้วเช่นกัน

"เอาเถิดข้าพร้อมแล้ว" ตนหนีจนไร้ทางสู้ได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม พระหัตถ์​ซ้ายของธารธารารวบกอดเขาไว้แน่นส่วนหัตถ์​ขวาก็ออกแรงทิ่มแทงดาบประจำเมืองทะลุทรวงอกตัดขั้วหัวใจเพราะเป็นจุดตายเดียวที่จะหมายปองเอาชีวิตกันได้

น้ำตาหยดสุดท้ายรินไหลในตาคู่นั้นมีภาพน้องสาวสุดที่รักยืนยิ้มหัวเราะอย่างสะใจเมื่อร่างเขาล้มลงก็ปรากฏ​ภาพอดีตสามีที่ก้มหน้าร้องไห้อย่างรู้สึกผิดแต่ก็สายไปแล้ว

ด้วยลมหายใจสุดท้ายของชีวิตหากชาติหน้ามีจริงวอนเทพเทวาอย่าให้ข้าต้องเจอพวกมันอีกแลได้โปรดประทานรักแท้ให้ข้าด้วยเถิดอย่าให้มีใครมาหลอกได้อีก 

ก่อนดวงตาจะดับวูบช่อกุหลาบน้อยใหญ่ก็เกิดแสงสีชมพูสว่างวาบปรากฏ​เป็นเทพยดาน้อยใหญ่และบนสุดของต้นได้มีท่านมหาเทพปรากฏกายขึ้นมายื่นมือลงมาหากันแต่ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาถูกมัจจุราชช่วงชิงสิ้นลมหายใจสุดท้ายตรงนั้นพอดี 

พระศพของอดีตมหาราชลีลาวดีถูกจับห้อยแขวนคอหน้าประตูเมืองพร้อมกับน้องสาวที่ขึ้นเถลิงราชวันเดียวกันกับวันตายของผู้เป็นพี่โดยไร้สำนึกชั่วดีไม่จัดงานอภิเษกสมรสแต่งตั้งตนเองภายหลังการตายของลีลาวดีเพียงสามวัน

"ลีลาวดีตายแล้วต่อแต่นี้ไปข้าเป็นใหญ่ในแผ่นดิน" เสียงประกาศกร้าวตามมาด้วยเสียงร้องไห้คราคร่ำทั่วเมืองชาวบ้านร้านตลาดต่างแต่งชุดดำไวอาลัยแด่มหาราชผู้เป็นที่รักซึ่งจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ภายในพระราชวังตกแต่งสวยหรูด้วยดอกไม้นานาพันธุ์พร้อมทั้งมหรสพตลอดทั้งวันทั้งคืน

หากแต่พระสวามีผู้ซึ่งผ่านการอภิเษกรอบที่สองหาได้มีความสุขด้วยไม่ ธารธาราหน้าอมทุกข์ภายหลังการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของภรรยาที่รักแลเถิดทูลเขาที่สุดเขาจึงพึงรู้ว่าตนได้กระทำสิ่งที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตเข้าให้แล้วยิ่งศพของลีลาวดีถูกนำไปห้อยเป็นเหยื่อให้นกแร้งกินอย่างหยามพระเกียรติยศก็ยิ่งทุกข์ระทมในใจ

"เศร้าไปใยท่านคิดถึงมันมากรือ" หญิงสาวที่เคยหว่านเสน่ห์ออดอ้อนวาจาอ่อนหวานไพเราะบัดนี้ได้เปลี่ยนเป็นปีศาจร้ายกาจที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้

"ใช่พี่คิดถึงลีลา" ธารธาราตะคอกกลับอย่างเหลืออด

"งั้นก็ตกตายตามมันไปสิตอนนี้ร่างมันคงถูกแร้งทึ้งเหลือเพียงซากกระดูกแล้วกระมัง" 

'เพี๊ยะ'

เสียงฝ่ามือกระทบหนันเนื้อปรางแก้มดั่งลั่นเหล่านางน้อยแลทหารกล้ารีบกุลีกุจอหลีกหนีกันจ้าละหวั่น

ใบหน้าหล่อเข้มนิ่งงันยามเปิดดูรายได้จากแอปพลิเคชันต่างๆที่ลงงานเขียนเอาไว้นี่เป็นครั้งแรกที่ผลงานของธัญแมสขึ้นเทรนเอ็กส์ร่วมสัปดาห์ ยอดสั่งซื้อทั้งรูปเล่มและอีบุ๊คถล่มทลาย

ไหนจะยอดโดเนทและยอดซื้อเหรียญนิยายแต่ละตอนเป็นครั้งแรกที่ได้จับเงินแสนจากการทำงานแค่เดือนเดียว ชายหนุ่มยิ้มด้วยความภาคภูมิใจที่ผลงานที่เขาบรรจงสร้างสรรค์​ขึ้นมาเหตุจากฝันเห็นชายรูปงามแต่ไม่เห็นหน้าชัด

เขาบรรจงเขียนผลงานนิยายตามจินตนาการ​โดยมีภาพชายคนนั้นที่ติดอยู่ในหัวเป็นตัวละครหลักที่สุดท้ายก็ตกตายเพราะคนรักและน้องสาว

ก้านนิ้วยาวรีบพิมพ์แชทหาเพื่อนสนิทนักวาดคอมมิชชั่น​ที่เป็นผู้สรรสร้างลีลาวดีขึ้นมาด้วยมือของมันโดยมีภาพอันเรือนรางในหัวของธัญเป็นต้นแบบ

ธัญ: รีบมากูซื้อหมูมารอละ

มอส: เดี๋ยวไปไอ้สัส

ธัญรีบจัดแจงเนื้อหมูและอาหารทะเลพร้อมทั้งตั้งเตารอเพื่อนรักมาร่วมวงปาร์ตี้ฉลองยอดนิยายทะลุเป้าแบบไม่คาดคิดคาดฝัน

"ชุดใหญ่เลยหรอวะ" เสียงเรียกจากเพื่อนรักดังมาจากหน้าบ้านพร้อมชูถุงของในมือที่ภายในบรรจุน้ำเมาอยู่หลายขวด

"ในมือมึงก็ใหญ่เหมือนกัน" ธัญว่ายิ้มๆ

สองเพื่อนรักผลัดกันย่างหมูโดยไม่ลืมที่จะแยกตะเกียบดิบกับตะเกียบสุกป้องกันโรคไข้หูดับที่กำลังระบาดในช่วงนี้ 

"ชิ้นนั้นของกูกูเล็งอยู่" มอสรีบใช้ตะเกียบตีมือหนาที่ทำท่าจะแย่งเนื้อหมูสามชั้นที่สุกเกรียมน่าทาน

"ให้กูแดกบ้างใจคอจะให้ยกแก้วอย่างเดียวรึไง" 

พวกเขาก็แบบนี้รักกันดีตีกันตายแต่ก็เป็นเพื่อนรักที่รู้ใจกันสุดๆ

"ว่าก็ว่าเถอะกูยังคิดมากเรื่องคำทำนายอยู่ไม่หาย" ธัญเคี้ยวตุ้ยๆแต่ก็อดยกหัวข้อสนทนานี้นี้ขึ้นมาไม่ได้

"ที่ว่ามึงจะเจอเนื้อคู่อะนะ" 

"เออดิวะกูอุดส่าห์ดีใจที่จะได้เมียสวยแต่ไหงกลายเป็นสวยจนผู้หญิงอิจฉาได้วะ กูคบผู้หญิงมาตลอดไม่เคยคิดจะชอบตัวผู้เหมือนกันด้วยแค่คิดก็ขนลุก" ธัญลูบแขนป้อยๆเพราะขนลุกจริง

"มึงรังเกียจรึไงคนเราหนีชะตาไม่พ้นหรอกว่ะเกลียดอะไรก็ได้แบบนั้น"

"จะบ้าหรอกูไม่เคยรังเกียจเพศที่สามมึงก็รู้ไม่งั้นกูคงไม่มาแต่งนิยายวายหรอก กูก็แค่ไม่เคยนึกชอบในเพศเดียวกันแล้วกูจะลงเอยกับเนื้อคู่กูได้ยังไง" ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เพศขอแค่มีรูเขาก็เอาได้หมดแต่ปัญหาอยู่ที่ไม่เคยพิศวาสผู้ชายด้วยกันเอง

"เถอะน่าให้มันเป็นเรื่องของอนาคตตอนนี้ชนแก้วกับกูก่อน เอ้าชน!!!" 

หลังจากชนแก้วเกร้งกร้างให้เพื่อนบ้านหนวกหูเล่นๆแต่ก็ไม่ได้สังสรรค์​กันดึกมากจนเป็นการรบกวนเพื่อนบ้านที่น่ารักขนาดนั้นสองหนุ่มโสดก็รีบสลายตัวด้วยว่าตาเริ่มลายมือก็เริ่มจะคีบหมูไม่ถูกเป็นสัญญาณ​บ่งบอกว่าน้ำมีดีกรีเริ่มออกฤทธิ์​

มอสเองรีบขอตัวกลับเพราะกลัวจะขับรถกลับไม่ได้ส่วนเจ้าบ้านเองก็จัดการเก็บกวาดถ้วยชามเสร็จสรรพไม่ลืมแวะรดน้ำต้นกุหลาบหน้าบ้านที่พร้อมใจกับบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจิตใจให้ผ่อนคลายยามสูดดม

ร่างสูงใหญ่อย่างคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำเดินโซเซไปยังห้องน้ำถึงจะเมาแค่ไหนบ้านก็ต้องสะอาดตัวก็ต้องสะอาดด้วยเพราะธัญเองที่รักสะอาดยิ่งกว่าใคร

เมื่อสายธารชำระล้างสิ่งสกปรกออกจากกายหนั่นแน่นที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่ได้สัดส่วนสวยงามราวกับพระเจ้าปั้นก็กระโจนขึ้นเตียงโดยไร้อาภรณ์​

ร่างหนาเคลิ้มหลับไปอย่างง่ายดายเพราะฤทธิ์​แอลกอฮอล์​แต่เข้าสู่ห้วงนิทราไปได้ไม่นานก็ราวกับฝันไปในดินแดนมหัศจรรย์​อย่างคนที่มีจินตนาการ​สูงเขาเห็นแสงสีชมพูสว่างวาบสิ้นแสงนั้นพลันปรากฏร่างหญิงสาวร่างโปร่งแสงดูมีออร่าหน้าสวยงามหาใครเปรียบไม่ได้

ในอ้อมแขนของเธอมีร่างๆหนึ่งไร้สติกายโชกเลือดสีแดงสดไปทั่วทั้งตัวผิวกายขาวซีดราวกับร่างนั้นจะไร้วิญญาณ​ไปแล้ว

"ฝากด้วยนะ" เสียงนั้นหวานจับใจก้องกังวาลในหูพร้อมกับร่างไร้สตินั้นที่ค่อยลอยล่องมานอนอยู่เคียงข้างกัน

เมื่อคืนธัญฝันประหลาด​เขาฝันถึงชายปริศนาที่นำมาสร้างนิยายแต่คราวนี้คนๆนั้นอาการน่าเป็นห่วงทั่วทั้งตัวมีแต่เลือด คนที่ชื่นชอบนอนเปิดแอร์เย็นฉ่ำรีบซุกเข้าหาไออุ่นเขากอดก่ายอีกร่างหนึ่งที่ยังนอนไร้สติธัญกอดอีกร่างแน่นไอ้เจ้ามือไม่รักดีก็ไม่อยู่นิ่งยิ่งสัมผัสได้ถึงผิวเนื้ออุ่นเนียนนุ่มก็ยิ่งอยากลูบ

แต่เดี๋ยวนะเขาอยู่บ้านคนเดียวนี่นา

ร่างหนารีบดีดตัวลุกพรึ่บจนผ้าห่มกระเด็นไปอยู่ปลายเตียงเมื่อมองด้านข้างก็ตกใจตาแทบถลนเขาไม่ได้ฝันไปยิ่งตบหน้าตัวเองแล้วรู้สึกเจ็บก็ยิ่งไม่ใช่ฝันแน่ๆ

คนตรงหน้ามีใบหน้าที่สวยงามราวตุ๊กตาปูนปั้นมีผมที่ยาวสลวยสีบลอนด์​งดงามหากแต่ตอนนี้ดูมอมแมมเพราะคราบเลือดที่แห้งกรังติดตัว ธัญจำได้เขาจำได้ดีเพราะเขาเป็นคนสร้างคนๆนี้ขึ้นมา

"ลีลา" 

สิ้นเสียงแหบกร้านเพราะคอแห้งดวงตาสุกใสคู่นั้นก็เปิดขึ้นมองกันตาแป๋ว 

ให้ตายเถอะตัวละครในนิยายของเขามีชีวิตขึ้นมาจริงๆ ไม่ทันได้ถกถามไต่ความว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงมีชีวิตมาอยู่กับเขาได้ธัญก็รู้สึกโลกหนักอึ้งในตามืดมนเป็นลมล้มทับอกลีลาไปเสียอย่างนั้น