ต้องอาบน้ำก่อน

ไม่รู้ว่าสลบไสลไปนานเท่าไหร่แต่ก็น่าจะนานพอที่ทำให้คนที่ถูกร่างหนาบึกบึนทับชาหนึบไปบางส่วนครั้นจะขยับกายหนีก็ไม่กล้าเกรงว่าคนบนร่างจะได้รับอันตรายเพราะไม่รู้ถึงสาเหตุว่าทำไมถึงได้เป็นลมล้มพับลงมาแบบนี้

"อื้อ" ร่างหนาครางเครือในลำคอไม่พอยังกระชับกอดร่างโปรงใต้ร่างให้แน่นขึ้นซ้ำยังตวัดขากอดเกี่ยวเอวบางเข้าไว้ให้แน่นยิ่งขึ้นอีกด้วยทำเอาลีลาวดีนอนตัวแข็งทื่อตาค้างกันเลยทีเดียว

เดจาวูชัดๆ 

คิดได้อย่างนั้นธัญก็รีบดีดตัวขึ้นเหมือนเมื่อเช้าเป้ะๆเขาไม่ได้ฝันนี่มันความจริง ลีลานอนอยู่ตรงนี้บนเตียงของเขาซ้ำทั่วร่างยังเประเปื้อนไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังที่ลุกลามไปถึงเตียงของเขาด้วย ถ้าเรียกไอ้มอสมาตอนนี้มันจะตกใจคิดว่าเกิดเหตุฆาตกรรมขึ้นในห้องของเขาไหมนะ 

"เธอไม่เจ็บหรอ" ก้านนิ้วเรียวยาวชี้ไปยังร่างชีเปลือยที่เต็มไปด้วยรอยบอบช้ำแต่พอเพ่งพินิจดูดีๆกลับไม่พบร่องรอยบาดเจ็บมีเพียงริ้วรอยจางๆหลงเหลืออยู่เพียงเท่านั้น 

"ข้ามิรู้เหตุใดข้าจึงมิตายที่นี่คือที่ใดสรวงสวรรค์ชั้นไหนหรือท่าน" ลีลาตอบกลับตาแป๋วมองสำรวจไปรอบๆยังสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยและไม่คุ้นตากับของใช้บางอย่างที่หน้าตาประหลาด เจ้าเครื่องเหลี่ยมๆแบนๆที่สว่างวาบและแผดเสียงร้องลั่นนั้นก็ด้วยแต่ชายรูปงามผู้นั้นที่ซึ่งยังคงงุนงงไม่ต่างกันได้ไขความฉงนด้วยการบอกเพียงว่ามันคือนาฬิกาปลุก

"ไว้ค่อยมาคุยเรื่องของเราแต่ตอนนี้ต้องอาบน้ำก่อน" ธัญที่สวมเพียงกางเกงบ๊อกเซอร์รีบกุลีกุจอหาผ้าผ่อนมาให้อีกฝ่ายเมื่อคว้าได้ผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ก็ยื่นไปให้อีกฝ่ายและหันหน้าหนีเมื่ออีกคนเปิดผ้าห่มออกทำท่าจะเดินโทงๆไปหาสถานที่อาบน้ำ

"เอาผ้าพันไว้สิ" ธัญหลับตาปี๋ดึงผ้าขนหนูในมืออีกฝ่ายมาพันกายบางนั้นไว้ลวกๆ

ชายผู้นี้มีความเป็นสุภาพบุรุษยิ่งนักหรือคำอฐิฐานสุดท้ายของลีลาจะเป็นจริงเขาอาจจะเป็นรักแท้ทีเฝ้าตามหามาตลอดชีวิต

"อันนี้ฝักบัวนะเปิดแบบนี้ปิดแบบนี้" ลีลาหวั่นใจนิดหน่อยที่นี่ไม่เหมือนเมืองสุคันธชาติแม้แต่น้อยไม่มีห้องสรงน้ำไม่มีนางน้อยๆคอยขัดสีฉวีวรรณ มีเพียงสิ่งของแปลกตาที่พอแตะมือลงไปก็มีน้ำออกมาช่างน่าประหลาดใจยิ่งนักสิ่งนี้เสกน้ำได้ถ้าเมืองของตนมีเครื่องนี้ก็คงจะดีคงมิต้องไปหวังพึ่งสายน้ำจากเมืองธารา

"จะไปไหนหรือ" เมื่อสั่งสอนเสร็จสรรพธัญก็ขอตัวออกไปรอข้างนอกระหว่างรอจะได้เก็บกวาดเตียงที่เต็มไปด้วยเลือดนั่นด้วยแต่จะซักออกไหมนะชุดเครื่องนอนเขาดันเป็นสีขาวซะด้วย แต่แล้วเรียวแขนยาวก็ฉุดดึงกายเขาไว้ก่อนพร้อมมองรอบๆห้องน้ำอย่างหวั่นๆ

"ถ้าจะอยู่กับฉันเธอต้องปรับตัวให้ได้ฉันเป็นแค่สามัญชนคนธรรมดาเธอต้องอาบน้ำเองที่นี่ไม่มีนางน้อยๆคอยปรนนิบัติพัดวีหรอกนะลีลา" คนงามพยักหน้าอย่างเข้าใจได้ก็น่าจะเป็นจริงดั่งชายผู้นั้นว่าที่นี่ไม่เหมือนปราสาทราชวังที่เขาเคยอาศัยอยู่เหมือนบ้านหลังนี้จะมีเพียงชายผู้นั้นอาศัยอยู่เพียงผู้เดียวเท่านั้นถ้าไม่นับเขา

"ท่านชื่ออะไร"

"ธัญ ธัญราช" 

ธัญเดินจากไปแล้วเขาทำเพียงแค่แง้มประตูห้องน้ำไว้ไม่ได้ปิดสนิทเพราะกลัวว่าถ้าอีกฝ่ายพบปัญหาจะเปิดประตูเข้าไปหาไม่ทัน ลีลาตื่นตาตื่นใจกับของใช้ที่โลกนี้ยกใหญ่ไหนจะเจ้าฝักบัวที่เสกน้ำได้ยังมีแชมพูที่เอาไว้สระผมซึ่งมันทำให้ผมลีลาหอมอย่างที่ไม่เคยหอมมาก่อนไหนจะของเหลวที่ธัญบอกกันว่าเป็นครีมอาบน้ำนั่นอีกมันมีรูปดอกกุหลาบติดอยู่และส่งกลิ่นหอมเย้ายวนหน้าดู

ร่างมอมแมมถูกฉะล้างจนเผยโฉมหน้าที่แท้จริงลีลาสวยกว่าที่ธัญคิดไว้มากไม่ได้สวยอย่างอิสตรีทั่วไปแต่สวยอย่างชายงามที่มีใบหน้าทั้งหล่อเหลาและงดงามหาใครมาเทียบได้ยาก 

ลีลาเดินพันผ้าขนหนูออกมาอย่างเก้ๆกังๆผมยาวสีบลอนด์ที่ก่อนหน้านี้ย้อมแดงไปด้วยคราบโลหิตกลับมาเปร่งประกายสวยพริ้วดังเดิม ธัญอดไม่ได้ที่จะจับตุ๊กตาตัวน้อยมานั่งทำผมเพราะทนเห็นน้ำหยดติ๋งๆลงทั่วพื้นห้องไม่ได้ ลีลามีท่าทีหวาดกลัวนิดหน่อยเมื่อเขาเปิดไดร์เป่าผมแต่ก็หายขยาดกลัวไปได้เมื่อเขาค่อยๆอธิบายค่อยๆใช้มันกับผมนุ่มนิ่มนั่นให้เจ้าตัวที่ไม่คุ้นเคยกับเทคโนโลยีโลกปัจจุบันได้รับรู้ว่ามันไม่อันตรายเลยสักนิดซ้ำยังช่วยเบาแรงประหยัดเวลาได้มากอีกด้วย

ริ้วผมยาวสลวยแห้งสนิทธัญนึกสนุกขึ้นมาได้เขานั้นใฝ่ฝันอยากมีน้องสาวสักคนเพราะอยากจับมาแต่งตัวสวยๆแต่ก็ผิดหวังเพราะได้น้องชายซ้ำแม่ยังทำหมันปิดอู่อีกด้วยไม่มีความหวังให้หลงเหลืออยู่เลย เมื่อเติบโตขึ้นมีแฟนเขาก็มักจะจับแฟนแต่งตัวแต่งหน้าแต่ผู้หญิงพวกนั้นก็ใช่ว่าจะเข้าใจเขาเสมอไปสุดท้ายก็เลิกรากันไปเพราะพวกเธอระแวงคิดว่าเขาเป็นเกย์มาหลอกผู้หญิง

ธัญรีบหยิบเอาเจ้าเครื่องลอนผมมาจัดแจงทรงผมให้กับคนงามที่นั่งห่อตัวเพราะหนาวแอร์ ไม่นานนักผมลอนคลายลอนใหญ่แบบสาวเกาหลีที่คนสมัยนี้กำลังนิยมทำกันก็เสร็จสิ้น 

"ไปแต่งตัวกัน" 

แต่ก็น่าเศร้าใจตรงที่เขาไม่มีเสื้อผ้าสวยๆเหลืออยู่เลยผู้หญิงพวกนั้นพอเลิกกันไปก็มักจะขนของใช้น่ารักๆที่เขาประเคนซื้อให้ไปด้วยเสมอดีที่คนล่าสุดที่ก็เลิกรากันมานับสามปีเห็นจะได้ยังเหลือเครื่องลอนผมที่หล่อนคงจะลืมไว้ให้เขาอยู่เครื่องหนึ่ง 

"ใส่เสื้อผ้าของฉันไปก่อนนะ" 

ธัญเกาหัวแกรกๆอมยิ้มเล็กน้อยยามเห็นอีกฝ่ายมือหนึ่งก็ดึงเอวกางเกงไว้เพราะหลวมจนปล่อยมือปุ๊บลงไปกองที่พื้นปั๊บอีกมือก็ดึงคอเสื้อขึ้นเพราะพอดึงข้างหนึ่งอีกข้างก็ตกไหล่จนเกิดเป็นภาพยุกยิกๆที่ก็สร้างความน่ารักให้กับคนมองไปอีกแบบหนึ่ง 

"เห้อออกไปข้างนอกกันเถอะ" มันก็น่ารักดีแต่ธัญยอมรับสภาพลีลาวดีแบบนั้นไม่ได้จริงๆเราไปหาซื้อเสื้อผ้าใหม่กันเถอะธัญจัดการใช้หนังยางรัดเอวกางเกงไว้จนมันพอใส่ได้ส่วนเสื้อก็พยายามค้นหาตัวที่เล็กที่สุดมาให้สวมใส่แต่มันก็ยังโป๊อยู่ดีโป๊โป๊โป๊คนๆนี้ใส่อะไรก็ดูโป๊ไปหมดไม่รู้ว่าเพราะก้นงอนๆนั่นที่พอสวมใส่กางเกงไปแล้วก็นูนหรากลมกลึงหรือเป็นเพราะไหล่สวยๆที่ใส่เสื้อตัวไหนก็เปิดเปลือยโชว์ไหล่ขาวๆ

ทั้งสองเคียงคู่เดิมชมนู่นชมนี่พาอีกคนเรียนรู้วิธีการเป็นคนในโลกปัจจุบันที่ไม่ว่าเห็นอะไรก็ตื่นตาตื่นใจไปหมด ไม่ว่าจะเป็นประตูหน้าห้างบันไดเลื่อนลิฟต์หรือแม้กระทั่งช้อปร้านต่างๆที่ในเมืองสุคันธชาติไม่มีถ้าที่นั่นมีสถานที่ขายของมากมายเช่นนี้ลีลาคงหาเวลาไปเที่ยวเล่นสักเดือนละครั้งก็เป็นไปได้ 

ธัญรีบฉุดร่างโปร่งให้รีบตามเข้ามายังร้านขายเสื้อผ้าระดับกลางไม่เป็นแบรนด์ไฮเอ็นแต่ก็เป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่นหรือพนักงานออฟฟิศทั่วไป เขาจับอีกฝ่ายเทียบสีเสื้อผ้าไปเรื่อยให้ตรงกับเพอเซอนอลคัลเลอร์เพื่อที่เวลาสวมใส่จะได้ยิ่งขับให้คนที่มีใบหน้าดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งดูดีขึ้นไปอีก 

เข้าร้านนู้นออกร้านนี้จนได้เสื้อผ้ามาเต็มมือความสุขของธัญคือได้จับคนสวยแต่งตัวและวันนี้ตัวเขาเองก็สนุกมากถึงแม้จะหมดเงินไปเยอะแต่ใครสนเขาหาใหม่ได้อยู่แล้วเดินทอดน่องกันจนกล้ามแทบขึ้นธัญก็จับพิรุธคนข้างกายได้มือเรียวลูบท้องเป็นระยะๆ

"หิวหรอ" เขาเอ่ยถามอีกฝ่าย

"นิดหน่อย" ลีลาส่งยิ้มเจื่อนพร้อมกับเสียงท้องที่ร้องออกมาอย่างน่าขายหน้า ก็ตั้งแต่มาโลกนี้เขายังไม่ได้กินอะไรเลยนนี่นาแถมก่อนมายังวิ่งหนีตายจนหมดแรงอีก

ธัญรีบพาลีลาแวะร้านสลัดร้านดังเพราะตนรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ทานเนื้อสัตว์แต่ที่นี่ก็ไม่มีดอกไม้ให้ทานเหมือนกันเพราะงั้นสลัดผักน่าจะพอรองท้องอีกคนได้

"ทนกินไปก่อนนะไว้จะหาดอกไม้มาให้กิน" 

"ท่านรู้ได้เยี่ยงไรว่าข้าทานดอกไม้เป็นอาหารไหนจะคราแรกที่ปะหน้ากันก็ขานชื่อข้าได้อย่างแม่นยำ" เมื่อฉุกคิดขึ้นได้คนงามก็รีบพรั่งพรูคำถามออกไป

"ไว้ค่อยเล่าได้ไหม"

จะบอกยังไงดีละว่าเขาเป็นคนเขียนชีวิตลีลาขึ้นมากับมือแล้วอีกฝ่ายจะโกรธเขาไหมนะที่แต่งนิยายให้ลีลามีจุดจบที่น่าสังเวชเช่นนั้น ลีลาพยักหน้ารับแล้วก้มหน้าก้มตาทานสลัดที่ใส่เพียงน้ำมันมะกอกเกลือและตบท้ายด้วยการโรยชีสเล็กน้อย 

"สิ่งนี้คืออะไรหอมๆมันๆ" คนที่ไม่เคยทานชีสรีบถามเพื่อไขข้อสงสัย

"ชีสมันทำมาจากนมวัวมีหลายรูปแบบมีแบบยืดๆด้วยนะวันหลังจะทำให้กิน"

 ลีลาพยักหน้ารับยิ้มร่าอย่างมีความสุขที่เมืองนี้มีอะไรมากมายที่ดีกว่าเมืองของเขามีของกินที่แสนอร่อยกว่าดอกไม้นานาพันธุ์เป็นไหนๆเจ้าน้ำซุปสีเหลืองที่ธัญบอกว่ามันคือซุปข้าวโพดก็หอมหวานละมุนลิ้นเหลือเกิน

"ลองทานนี่สิมันเรียกว่าไอศครีมมีหลายรสชาติสีขาวรสวนิลาสีดำรสช็อกโกแลต" 

เมื่อเรียวลิ้นสีชาตได้ลิ้มรสกับของหวานนุ่มละมุ่นลิ้นแต่ให้ความรู้สึกเย็นสดชื่นก็ตาโตด้วยความแปลกใจในรสสัมผัสที่แปลกใหม่และนี่จะขึ้นแท่นของโปรดแทนดอกกุหลาบที่ลีลาวดีชอบทานเป็นหนักหนา 

"ข้าชอบ" ลีลาว่าอย่างนั้นเมื่อทานไอศครีมหมดไปสามถ้วยและมีทีท่าว่าจะขอกินอีกจนธัญต้องรีบปรามไว้ก่อนเพราะกลัวว่าจะเป็นเบาหวานกันเสียก่อน

"พอแล้ววันนี้กินไปเยอะแล้วเก็บท้องไว้กินอย่างอื่นบ้างบนโลกใบนี้ยังมีของอร่อยให้กินอีกเยอะ" เมื่อเช็คบิลเสร็จธัญก็รีบเสิร์จหาร้านดอกไม้ออแกนิคที่สุดแสนจะหายากเหลือเกินเพราะดอกไม้ทั่วไปก็ต้องมีการใส่สารกันบ้างเพื่อคงความสดของมันให้คงอยู่

ในที่สุดก็หาเจอถึงแม้จะห่างจากบ้านเกือบหกสิบกิโลเมตรก็ต้องไปเพราะถ้าจะให้ทานอาหารอย่างมนุษย์เลยธัญก็กลัวว่ากระเพาะที่ไม่เคยรับอาหารที่ผ่านการปรุงมาก่อนจะรับไม่ไหวปวดท้องหรือท้องเสียกันซะเปล่าๆ แต่ก่อนจะออกเดินทางก็ไม่วายซื้อผลไม้เคลือบน้ำตาลให้ลีลาได้ลิ้มรสไปอีกหนึ่งไม้

"ถังหู่ลู่สีแดงอันนี้เรียกว่าสตอเบอร์ลี่สีม่วงคือองุ่น" ซึ่งก็เป็นดังคาดการณ์ไว้ลีลาดูท่าจะชอบกินขนมหวานมากก็แหงละที่เมืองสุคันธชาติมีแต่ดอกไม้ให้ทานนี่นา

เมื่อกลับมาถึงห้องธัญรีบจัดแจงเก็บดอกไม้ใส่ทัพเพอร์แวร์แล้วนำไปแช่ตู้เย็นไม่วายแวะมาสอนลีลาใช้เครื่องซักผ้าอัตโนมัติเพื่อซักผ้าที่พึ่งออกไปช้อปกันมาดีที่บ้านเขามีเครื่องอบลมร้อนจึงไม่ต้องตากผ้ารอให้ผ้าแห้งให้ยุ่งยาก 

"เจ้าเครื่องซักผ้านี่น่าอัศจรรย์สุดๆที่เมืองนี้คงมีเรื่องแปลกใหม่ให้ข้าเรียนรู้อีกเยอะเป็นแน่"

"ไม่ต้องห่วงหรอกค่อยๆเรียนรู้กันไปธัญจะสอนลีลาเอง" เขาส่งยิ้มหร้อมยื่นมือไปลูบหัวอีกฝ่ายอย่างลืมตัว

"ท่านอายุเท่าไหร่ดูท่าว่าจะแกกว่าข้าใช่หรือไม่" ลีลาตอบกลับพลางขยับหัวให้อีกฝ่ายลูบได้ถนัดมือมากยิ่งขึ้น

"สามสิบห้าส่วนเธอก็ยี่สิบสอง" ธัญตอบ

"ท่านดูรู้เรื่องของข้าไปซะทุกอย่าง" ลีลาไม่ได้ตอบกลับแนวประชดประชันแต่เป็นน้ำเสียงที่สงสัยใคร่รู้ซะมากกว่า

"เพราะฉันเป็นคนสร้างเธอขึ้นมาไงละ" ว่าจบธัญก็หยิบหนังสือนิยายที่มีหน้าปกเป็นเจ้าเมืองสุคันธชาติทรงชุดกษัตริย์ส่งยิ้มในตาเศร้าพร้อมฉากหลังเป็นธารธาราและชงโค มือเรียวลูบไล้ไปบนหน้ากระดาษนั่นมีหยดน้ำใสไหลรินหนึ่งหยอดจากดวงตาเศร้า 

ธัญไม่ได้โกหกในรูปวาดนั่นคือเขาจริงๆลีลาสัมผัสได้ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวถึงเป็นเช่นนี้หากเขาเป็นเพียงตัวละครในนิยายที่ธัญแต่งทำไมถึงมีชีวิตขึ้นมาอยู่ยังโลกนี้ได้หรืออาจจะเป็นเพราะแรงอธิฐานก่อนตาย

"โกรธกันไหมที่ฉันเขียนให้ชีวิตเธอรันทดแบบนั้น" ธัญถามลองเชิงอีกฝ่าย 

"ไม่โกรธหรอกอย่างน้อยในห้วงสุดท้ายของชีวิตข้าก็ได้พรให้ได้พบรักแท้แล้วข้าก็ได้มาเจอท่าน" ลีลายื่นมือไปจับมือหนาอย่างแผ่วเบาพร้อมช้อนใบหน้าส่งยิ้มให้อีกฝ่ายที่ก็ไม่ได้สบัดมือหนีหนำซ้ำยังกระชับมืออีกฝ่ายอย่างตอบรับอีกด้วย 

"แล้วเหตุการณ์หลังจากข้าตายเป็นเช่นไร" 

"ธารธาราได้เห็นธาตุแท้ของชงโคก็สำนึกได้ด้วยความรู้สึกผิดจึงปลิดชีพตัวเองใต้ต้นกุหลาบศักสิทธิ์ที่เดียวกับที่เธอตายนั่นแหละ ส่วนชงโคก็บริหารบ้านเมืองไม่เป็นประชาชนอดอยากแร้นแค้นออกเดินทางไปตั้งรกรากกันที่อื่นเมืองแทบจะกลายเป็นเมืองร้าง พอไม่มีคนก็ไม่มีเงินไม่มีผลิตผลส่งเข้าวังคนในวังก็เริ่มอดอยากเช่นกันเหล่าทหารและนางน้อยๆก็แอบหนีที่ละคนสองคนจนในวังแทบไม่มีสาวใช้และทหารคอยดูแลในที่สุดราชวงศ์ก็ล่มสลายเพราะความอดอยากชงโคกลายเป็นคนเร่ร่อนขอข้าวกินตามบ้านอดบ้างอิ่มบ้าง" 

เมื่อเห็นคนตรงหน้านิ่งไปก็อดไม่ได้ที่จะถามต่อ

"เสียใจไหมที่ธารธาราสามีเธอตาย" อีกฝ่ายส่ายหน้า

"เขาฆ่าข้าการตายของเขาก็สมควรแล้วและเขาไม่ใช่สามีของข้าตั้งแต่ที่ปลายดาบเล่มนั้นแทงทะลุหัวใจของข้าแล้ว ต่อไปนี้ข้าจะมีเพียงท่านรังเกียจหรือไม่ที่ข้าเคยผ่านชายอื่นมาก่อน" ลีลาแนบแก้มไปกับมือหนาพร้อมช้อนสายตาออดอ้อนทำเอาธัญใจสั่นไม่เบาหรือลีลาจะเป็นเนื้อคู่ที่หมอดูเคยบอกไว้จริงๆ สวยจนผู้หญิงอิจฉาเป็นคนมียศมีเกียรติ

"ที่โลกของฉันเขาไม่รังเกียจเรื่องแบบนี้กันหรอกอีกทั้งการอยู่ก่อนแต่งก็กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว คนเราควรเลือกสิ่งที่ดีให้กับตัวเองถ้ามันไม่ดีก็แค่หาใหม่ฉันเองก็เคยมีแฟนเอ่อคู่ครองมาหลายคนเหมือนกัน" ธัญรีบบอกเมื่ออีกฝ่ายทำหน้างงว่าแฟนคืออะไร

"ที่นี่ดีจังถ้าเป็นเมืองสุคันธชาติถ้าหย่าร้างแล้วก็ต้องอยู่เดียวดายไปตลอดชีวิตเพราะถือว่ามีมลทินติดตัวเสียแล้วยิ่งถ้ามีลูกก็ยิ่งแล้วใหญ่" 

"ที่นี่ไม่เป็นแบบนั้นหรอกคุณพ่อคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวเยอะแยะไป ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะเลือกสิ่งดีๆให้ตัวเอง" 

"แล้วเราคือแฟนธัญหรือยัง" ลีลาเอียงคอถาม

"มันยังเร็วไปเราต้องดูใจกันก่อนต้องใช้เวลาจะเลือกคู่ชีวิตต้องพิถีพิถันจะใจร้อนไม่ได้เธออาจจะไม่ชอบผู้ชายแบบฉันก็ได้เดี๋ยวฉันต้องทำงานแล้วขออยู่เงียบๆนะฉันต้องใช้สมาธิในการเขียนนิยาย" 

ธัญไปทำงานแล้วอีกฝ่ายนั่งกดอะไรบางอย่างที่บอกกันว่ามันคือแป้นพิมพ์เอาไว้พิมพ์งานง่ายกว่าการมานั่งเขียนเยอะ ลีลานอนมองอีกฝ่ายเงียบๆอย่างที่อีกฝ่ายขอร้องกันไว้อย่างชื่นชมในใจ ธัญเป็นชายหนุ่มรูปงามรูปร่างกำยำพิวพรรณดีถึงจะไม่ขาวผ่องแต่ก็ถือว่าผิวสวยในระดับหนึ่ง 

"ง่วงก็นอนก่อนไม่ต้องรอเรานอนดึก" ธัญที่เหลือบตาเห็นอีกฝ่ายนอนเท้าคางสับปะหงกเฝ้าเขาก็รีบเอ่ยบอกให้รีบนอนเพราะดูท่าแล้วคงง่วงน่าดู แต่ก็นั่นแหละคนดื้อก็คือคนดื้อลีลาที่ถูกจับได้ว่าง่วงก็รีบดีดตัวนั่งเอนกายบนเตียงเปลี่ยนท่าเผื่อตาจะตื่นขึ้นมาบ้างแต่สุดท้ายแล้วก็เผลอนั่งหลับไปซะอย่างนั้น จนธัญที่ทนเห็นอีกฝ่ายนอนคอพับแบบนั้นไม่ได้เป็นห่วงว่าจะปวดคอเอาก็รีบจัดแจงท่านอนให้ใหม่ไม่วายเขียผมที่ปรกหน้าออกส่งจุ๊บที่หน้าผากขาวไปหนึ่งที

ก็บอกแล้วธัญแพ้ของน่ารัก