MasukShare
บทที่6
Tanggal publikasi:
2024-12-14 02:08:12บทที่6
“พี่สาวข้าต้องขอบคุณมากเรือนที่ท่านจัดเอาไว้ให้นั้นดีมากเจ้าค่ะ ข้านอนหลับสบายหลังจากไม่ได้หลับอย่างไม่ต้องกังวลเช่นนี้มานาน” หลีซูเหยาที่เดินมาพร้อมกับผู้นำตระกูลอย่างฟ่านเฉิงเฉิงเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม มือเรียวที่จับคล้องอยู่ที่แขนแข็งแรงของชายหนุ่มทำให้ใบหน้าของหวงอิ่งจื่อเปลี่ยนไป
และสิ่งเหล่านั้นก็อยู่ในสายตาของหลี่ซูเหยา นางเหยียดยิ้มร้ายก่อนหน้านี้นางแสร้งทำเป็นจะล้มจึงได้เดินเกาะแขนท่านพี่เฉิงเดินเข้ามา มินึกว่านี่จะเป็นเรื่องเหมาะเจาะพอดีราวกับสวรรค์จงใจช่วยเหลือนาง
คิดถูกแล้วที่กลับมา
นั่นจึงทำให้หญิงสาวเอ่ยขอบคุณสะใภ้คนเดียวของตระกูลฟ่าน ต่อหน้าทุกคนที่พร้อมหน้าอยู่ที่โต๊ะอาหารเช้า “ท่านพี่ ขอบคุณมากจริง ๆ นะเจ้าคะ หากไม่ได้ท่านป่านนี้ข้าคงจะแย่แล้ว”
ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรกลับคำนั้นเขาเพียงแค่พยักเพยิกไปที่โต๊ะอาหารตรงหน้า
“นั่งเถอะจะได้กินข้าวเช้ากัน” และก็เป็นอีกครั้งที่หลีซูเหยาเบียดสตรีผู้เป็นภรรยาหมิงเหยียนออกไปแล้วนั่ง ข้าง ๆ เขาแทน
หวงอิ่งจื่อพยายามไม่สนใจเหตุการณ์นั้นและคอยดูแลปรนนิบัติท่านย่าเป็นอย่างดี เพราะอายุที่มากขึ้นจึงทำให้จะหยิบจะจับอะไรก็ยากลำบากไปเสียหมด และการกระทำเหล่านั้นของนางก็อยู่ในสายตาของทุกคน
“จะว่าไปเมื่อวานเพราะยุ่ง ๆ ยังไม่ได้ถามเจ้าเลยว่าเรื่องเป็นเช่นไร เหตุใดเจ้าทั้งสองจึงมาอยู่ด้วยกันได้” เมื่อทุกคนนั่งลงประจำที่ฟ่านหลันก็รีบหันไปถามหลีซูเหยา
หวงอิ่งจื่อได้ฟังก็อยากจะหัวเราะกับตนเอง แม่สามีช่างลำเอียงยิ่งนัก
ยามที่นางเดินทางมาที่นี่ครั้งแรกนางถูกถามไม่หยุด ไม่ว่าจะเป็นชาติกำเนิดและสาเหตุที่ต้องติดตามฟ่านเฉิงเฉิงมาที่สกุลฟ่านนี้ กว่าจะได้เข้านอนพักก็ผ่านไปหลายชั่วยาม อีกทั้งที่พักก็ไม่มีให้ จนนางต้องไปพักอยู่กับท่านย่าที่ท่านคงอดสงสารนางไม่ได้
จะว่าไปตอนนี้คนที่รับนางเป็นครอบครัวคนสุดท้ายก็คงเป็นท่านย่า แม้ว่าสามีของนางจะมองเห็นนางเป็นภรรยา มอบตำแหน่งฮูหยินให้ แต่ใครจะรู้ว่าแทนจริงแล้วในความคิดของฟ่านเฉิงเฉิงเป็นเช่นไร แค่เพียงยามนี้สตรีข้างกายเขาผลักนางกระเด็นออกมาเพียงแค่เพราะจะนั่งข้างตัวเอง ชายหนุ่มยังไม่เอ่ยห้ามปรามอะไรออกมาเลยด้วยซ้ำ
“ระหว่างทางกลับมาลูกเจอนางกำลังโดนโจรป่าทำร้าย” สีหน้าตกใจของคนทั้งโต๊ะทำให้หลีซูเหยาต้องร้องไห้ออกมาเสียงดังเพื่อให้ยิ่งดูน่าสงสารเข้าไปอีก
“แล้วบิดามารดาเจ้าเล่า เหตุใดจึงปล่อยให้สตรีเช่นเจ้าออกมาเดินกลางป่ากลางเขา”
ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำสีใสชะงักจนหยาดน้ำตาเหล่านั้นเกือบจะเหือดแห้ง นางมิคิดว่าคนที่นี่จะถามถึงบิดามารดา แม้ว่าทั้งสองจะสบายดีแต่หลีซูเหยาไม่กล้าบอกไปเช่นนั้นหรอก เพราะถ้าทำอย่างนั้น ทุกคนจะต้องหาวิธีส่งนางกลับไปที่บ้านเป็นแน่
เสียงร้องไห้กลับดังขึ้นมากกว่าเดิมจนชายหนุ่มเพียงคนเดียวต้องหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าที่เขาพกติดตัวเอาไว้ออกมาส่งให้นางเพราะท่านแม่บังคับเขาด้วยสายตา
“อย่าร้องเลย” แม้ว่าผ้าเช็ดหน้าที่ฟ่านเฉิงเฉิงหยิบออกมาจากปกเสื้อนั่นจะทำให้หวงอิ่งจื่อใจซื้นขึ้นมาบ้าง แต่ท่าทางอ่อนโยนที่เขาแสดงออกต่อหลีซูเหลา ทำเอานางที่กำลังระแวงว่าอีกคนจะมาเป็นภรรยาอีกคนของสามีก็ทำให้ใบหน้าสวยกลับหมองลงอีกครั้ง
“อึก ท่านแม่ ท่านแม่ของข้าสิ้นแล้วเจ้าค่ะ หลังจากนั้นไม่นานท่านพ่อก็จากไปเพราะตรอมใจ ข้าจึงตัดสินใจกลับมาเมืองหลวง อยู่ที่นั่นจะทำอะไรก็ลำบากเพราะไม่รู้จักใคร อย่างน้อยมาที่นี่อาจจะขายโจ๊ก ขายหมั่นโถวประทังชีวิตต่อไปได้” คำของหญิงสาวทำให้ทุกคนสงสารนางเป็นอย่างยิ่ง
ใครก็รู้ว่าสตรีที่ยังไม่ออกเรือนใช้ชีวิตเพียงลำพังลำบากมากแค่ไหน ไม่อย่างนั้นตระกูลฟ่านคงไม่ได้สะใภ้ที่ไม่อยากต้อนรับอย่างหวงอิ่งจื่อมาหรอก
แม้ว่าบิดาของอีกฝ่ายจะมีความดีที่ช่วยเหลือทายาทของตระกูล แต่เพียงแค่รับมาเป็นสาวใช้ก็เป็นบุญแล้ว นี่คาดหวังถึงตำแหน่งฮูหยินทั้ง ๆ ที่เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาแท้ ๆ จะอย่างไรตระกูลฟ่านก็เป็นขุนนางกันมาทุกรุ่น ถึงจะไม่ยิ่งใหญ่แต่ก็ไม่เรียกว่าต้อยต่ำ
“เช่นนั้นก็อยู่ที่นี่แหละ ไม่ต้องไปลำบากที่ไหนอีกแล้ว ท่านแม่ก็คงไม่ว่าใช่ไหมเจ้าค่ะ” ฟ่านหลันรีบหันไปเอ่ยทำนองขออนุญาตจากแม่สามี
หวงอิ่งจื่อมองแม่สามีที่เอ่ยถามท่านย่าซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ได้ปฏิเสธ อาจจะเพราะรู้สึกเห็นใจ ท่านย่าใจดีมีเมตตาเห็นใจทุกคนไม่ว่าจะเป็นตอนนั้นที่หวงอิ่งจื่อมาที่นี่ หรือหลีซูเหยา เพียงแต่ไม่รู้ทำไมหวงอิ่งจื่อถึงได้รู้สึกกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก
ขณะที่หลีซูเหยาแอบถอนหายใจยาว สิ่งที่ทำวันนี้นางถือว่าเดิมพันครั้งใหญ่เลยทีเดียว เพราะฟ่านเฉิงเฉิงไม่ชอบการโกหก แต่ได้ย้อนกลับมาเจอกับเขาครั้งนี้ นางก็ปล่อยเขาไปไม่ได้แล้วเหมือนกัน น่าเสียดายยิ่งนักที่เมื่อก่อนนางไม่ตบแต่งกับเขาไปเสียให้เรียบร้อย กลับมายามนี้ฟ่านเฉิงเฉิงมีภรรยาไปเสียแล้ว มันก็ทำให้นางรู้สึกเสียดายไม่ใช่น้อย เพราะฟ่านเฉิงเฉิงไม่ได้เป็นเพียงแค่นายกองธรรมดาอีกต่อไป แต่ในตอนนี้เขาเป็นถึงแม่ทัพ
เพียงแต่ท่าทางของท่านแม่ของฟ่านเฉิงเฉิงกับสะใภ้คนเดียวในตระกูลก็บอกได้ชัดแล้วว่าตำแหน่งนี้บางทีมันอาจจะเปลี่ยนแปลงได้ง่ายกว่าที่ใครคิด แต่การที่นางกลับมาครานี้ แม้จะเต็มใจกลับมาด้วยตนเอง แต่คนอย่างหลีซูเหยาไม่ยอมเป็นภรรยารองแน่นอน นางต้องได้เป็นภรรยาเอกเท่านั้น
Bab terbaru
สุดทางยื้อ ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว บทที่30
บทที่30ยามนี้คู่รักเมืองท่าอย่างแม่ทัพฟ่านเฉิงเฉิงและฮูหยินทำให้เหล่าชาวบ้านและทหารอิจฉาไปตาม ๆ กัน แต่เพราะอาหารที่นาน ๆ ที่หญิงสาวที่เคยเปิดร้านอาหารทำแจกคนในเมืองก็ทำให้ทุกคนร่วมยินดีไปกับความรักครั้งนี้ด้วย แม้ว่าจะยังอยากกินอาหารฝีมือหญิงสาวอยู่ก็ตาม“อิ่งจื่อตอนนี้ข้ามีแต่ตัวแล้วนะ เจ้าจะต้องเป็นคนดูแลข้า” ฟ่านเฉิงเฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกเพราะทั้งชื่อบ้านและเงินต่าง ๆ ของเขา รวมถึงตั๋วเงินที่มีล้วนเป็นชื่อของหญิงสาวหมด นั่นก็เพราะเขาทั้งสองอยากเผื่อเอาไว้เพื่ออนาคตของเฉิงหย่ง และที่สำคัญท่านแม่ของเขาจะได้ไม่หวังเงินทองลาภยศอีกที่จริงเท่าที่มีอยู่ที่เมืองหลวงก็ไม่เรียกว่าน้อย ตระกูลฟ่านถือว่าได้ว่าเป็นกูลขุนนางฐานะปานกลาง ไม่รู้เป็นเพราะท่านแม่ละโมบไปหรือเปล่าถึงทำให้เรื่องราวดูวุ่นวายและในที่สุดเมื่อเฉิงหย่งเริ่มโตขึ้นอีกนิดและพูดจารู้เรื่องฟ่านเฉิงเฉิงและอิ่งจื่อก็จะบุตรชายไปหาท่านทวด แม้จะช้าไปแต่ทั้งสองคนก็มีคำอธิบายที่ชัดเจน อย่างไรการพาเด็กเล็กเดินทางทางเรือหากเกิดอะไรขึ้นคงลำบากอากาศชื้นอย่างไรก็ไม่ดีต่อเด็กน้อย“ท่านย่า ท่านแม่ ไม่ได้พบกันเสียนานนะเจ้าคะ” ท่านย่ายัง
สุดทางยื้อ ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว บทที่29
บทที่29หลังจากวันนั้นกลายเป็นหวงอิ่งจื่อที่ยังทำหน้าหนาอยู่ที่บ้านของแม่ทัพต่อไป คำนั้นเป็นเพียงคำที่นางตำหนิตนเองในใจ นางไม่ได้พูดอะไรให้ชัดกับฟ่านเฉิงเฉิงนัก และอีกฝ่ายก็ไม่ได้พูดอะไรกับนางทั้งนางและเขาทำเหมือนกับว่านางและเขาอาศัยอยู่เช่นนี้ด้วยกันมานานแแล้ว หวงอิ่งจื่อเข้ามาช่วยดูเรื่องอาหารและค่าใช้จ่ายในบ้าน เพราะเขาส่งสมุดให้นางจัดการ นางก็ไม่ปฏิเสธบอกให้หาแม่นมมาเลี้ยงดูลูกนางก็ไม่ปฏิเสธ หรือแม้แต่นอนที่ห้องนอนเดียวกับเขา หวงอิ่งจื่อก็ไม่ปฏิเสธ ทั้ง ๆ ที่มันคือทุกอย่างที่ฟ่านเฉิงเฉิงหวังแต่เขากลับรู้สึกไม่ถูกต้องอย่างไรก็ไม่รู้ยามนี้เฉิงหย่งอยู่ในความดูแลของแม่นมถึงสองสามคน เพราะนี่คือสิ่งที่อยู่ในใจของฟ่านเฉิงเฉิงมาโดยตลอด เขาอยากเลี้ยงดูลูกชายให้ดีที่สุด แต่ก่อนหน้านี้กลับทำอะไรไม่ได้สักอย่างและเพราะอย่างนั้นจึงทำให้ฟ่านเฉิงเฉิงและหวงอิ่งจื่อได้มีเวลาของตน พวกเขากลับมานอนร่วมเตียงกันอย่างเงียบ ๆ แม้จะไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่าเอื้อมมือกอดและโอบเอวเอาไว้หลวม ๆ แต่มันก็เกินฝันสำหรับเขาจริง ๆร้านอาหารของแม่นางหวงที่ปิดลงสร้างความวุ่นวายไม่น้อย แต่อาหารที่นางทำเลี้ยงเหล่าทหารหรือ
สุดทางยื้อ ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว บทที่28
บทที่28“พวกท่านว่าอย่างไรนะ” ใบหน้าของเสวี่ยลู่แสดงท่าทางกังวลอย่างเห็นได้ชัด ส่วนทหารเหล่านั้นก็ทำตัวไม่ถูกแล้ว“แม่นางหวง” ทุกคนตกใจ เพราะท่านแม่ทัพย้ำเอาไว้แล้วว่าไม่ว่าครั้งนี้เจ้าตัวจะทำสำเร็จหรือไม่ ก็ต้องไม่ให้ภรรยาได้รู้“เล่ามาให้หมด เล่ามาเดี๋ยวนี้!” ท่าทางสุขุมเงียบนิ่งที่ปกติทุกคนเคยได้เห็นจากแม่นางหวงเปลี่ยนไปในทันที จนทหารตรงนั้นที่เคยแม้กระทั่งพนันกันว่าแม่นางหวงไม่ได้มีใจให้ท่านแม่ทัพต้องเปลี่ยนใจ เพราะยามนี้นางตั้งสติไม่อยู่ด้วยซ้ำเรื่องราวตั้งแต่ต้นยันจบถูกเล่าให้กับหญิงสาวได้ฟังเพราะมีลูกน้องออกเรือไปช่วยชาวประมงที่เรือล่ม แน่นอนว่าช่วยกลับมาได้บ้าง แต่ก็มีบางส่วนที่ช่วยไม่ได้ และคาดว่าจะมีบางส่วนติดอยู่ที่เกาะเล็ก ๆ ด้วย แม่ทัพฟ่านจึงออกเรือไปช่วยค้นหาคนรอด แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่มีข่าวกลับมา นั่นคือสิ่งที่หวงอิ่งจื่อได้ฟัง“ที่จริงมีไต้ก๋งเรือหลายลำบอกให้ทำใจแล้ว แต่พวกเราก็ยังพยายามหากันอยู่“หวงอิ่งจื่อได้ฟังก็ทรุดตัวลง นางเอ่ยถามเสียงเครือ“แล้วทำไมไม่บอกข้า”ทหารทุกนายตรงนั้นปิดปากเงียบ “ท่านแม่ทัพแจ้งเอาไว้ว่าไม่ควรทำให้แม่นางหวงหนักใจ และหากเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ
สุดทางยื้อ ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว บทที่27
บทที่27ฟ่านเฉิงเฉิงคิดว่าตนเองได้พูดสิ่งที่อยากพูดไปหมดแล้วจริง ๆ เป็นอิ่งจื่อต่างหากที่ยังคงไม่ไว้ใจเขาที่เหลือก็คงรอแค่เวลาเท่านั้นแล้ว“อิ่งจื่อ ข้ารู้ว่าทำให้เจ้าเจ็บปวดแต่เจ้าคิดบ้างไหมว่านี่เราก็เจ็บปวดกันทั้งคู่ หากเจ้าบอกว่าไม่คิดอะไรกับข้าเลยข้าไม่เชื่อหรอก” ชายหนุ่มเอ่ยสิ่งที่คิด แต่ก็ใช่มันตรงกับความรู้สึกในใจของหญิงสาว“ข้ากลัว ข้าไม่อยากรู้สึกเช่นนั้นอีกแล้ว” ฟ่านเฉิงเฉิงเข้าใจแต่เขาไม่คิดว่าการทำเช่นนี้หญิงสาวทำอยู่ถูกต้อง “แม้ว่าก่อนหน้านี้ข้าและครอบครัวจะเป็นคนทำผิดกับเจ้าก็จริง แต่เจ้าเคยนึกบ้างไหมว่าเฉิงหย่งเขาไม่ผิด ทำไมถึงต้องรับผลกระทำของเรา ข้ายินดีจะแก้ไขทุกอย่างที่ทำให้เจ้ากังวล เช่นนั้นแล้วไม่ลองคิดดูหน่อยหรือ” และคำตอบของหวงอิ่งจื่อคือการเดินจากไปฟ่านเฉิงเฉิงส่ายหน้าให้กับตนเอง เสื้อที่อีกฝ่ายยัดใส่มือเขาทำให้จิตใจชุ่มชื้นขึ้น แต่มันก็เป็นเพียงแค่นั้นไม่มีอะไรเลย“ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว” ฟ่านเฉิงเฉิงเข้าไปลาอีกฝ่ายเขาคิดว่าตอนนี้เขาไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับหญิงสาวจริง ๆหวงอิ่งจื่อมองคนที่เดินจากไปด้วยจิตใจที่สั่นไหว นางเดินกลับไปดูลูกชาย ที่จริงนางเข้าใจทุกอย่
สุดทางยื้อ ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว บทที่26
บทที่26หวงอิ่งจื่อคอยสังเกตุฟ่านเฉิงเฉิง อีกฝ่ายดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บ แต่กลับไม่ได้แสดงออกมากนัก และก็ยังคอยมาช่วยเหลือนางเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่ดูเจ็บปวดบาดแผลแท้ ๆ“หากเจ็บก็พักบ้างเถอะ” ฟ่านเฉิงเฉิงส่ายหน้า “จะพักได้อย่างไร เจ้าต้องเหนื่อยทั้งทำงานทั้งเลี้ยงลูก ข้าช่วยอะไรได้บ้างก็อยากช่วย” และแม้ฟ่านเฉิงเฉิงอยากจะถามหญิงสาวว่าท่านย่าเขียนมาว่าอย่างไร แต่เขาก็ปิดปากเงียบเอาไว้“เลือดท่านออก” หวงอิ่งจื่อทักอีกฝ่ายเมื่อเห็นเสื้ออีกฝ่ายชุ่มไปด้วยเลือด “เดี๋ยวค่อยกลับไปทำแผลก็ได้”หญิงสาวถอนหายใจ ถึงนางจะไม่อยากให้อีกฝ่ายอยู่ที่นี่ ทั้งเพราะไม่อยากให้ความหวังอีกคนและไม่อยากทำให้ตัวเองใจอ่อน แต่จะไล่คนที่เลือดชุ่มเช่นนั้นกลับไปโดยไม่ทำอะไรเลยคงไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก“ทำแผลที่นี่ก็ได้” แววตาของฟ่านเฉิงเฉิงเปลี่ยนเป็นสดใสจนหวงอิ่งจื่อรู้สึกว่านางเป็นคนโหดร้ายเสียอย่างนั้น“แต่ข้าไม่มีชุดเปลี่ยน” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาเสียงเบา“ข้ามี” ไปอาบน้ำก่อนเถอะ แล้วเดี๋ยวข้าจะทำแผลให้”ฟ่านเฉิงเฉิงอาบน้ำด้วยจิตใจที่ค่อนข้างสับสน เขารู้ว่าหวงอิ่งจื่อหนีเขามาและนางก็ไม่ได้เอาอะไรมามากนัก เพราะขนาดชุดหลายชุ
สุดทางยื้อ ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว บทที่25
บทที่25ไม่นึกเลยว่าเรื่องจะกลายเป็นเช่นนี้ได้ ทั้ง ๆ ที่ควรเป็นนางไม่ใช่หรืออย่างไรที่ร้องไห้คร่ำครวญที่ต้องตกระกำลำบากนานนับปี แต่ทำไมคนที่มีท่าทางเช่นนั้นกลับเป็นฟ่านเฉิงเฉิงไปได้“ฟ่านเฉิงเฉิง” หวงอิ่งจื่อเอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียหนักใจ “ฟังข้าหน่อยเถอะ ถึงจะไม่อยากฟัง หากได้ฟังทั้งหมดแล้วยังไม่ยกโทษให้ก็บอกข้าหน่อยว่าข้าควรทำเช่นไร” เพราะสายตาที่เว้าวอนหวงอิ่งจื่อที่อุ้มลูกอยู่จึงพยักหน้าเบา ๆ“ข้าอาจจะไม่ใช่คนที่พูดจาชัดเจนนัก แต่ก่อนที่จะออกจากบ้านมาข้าได้คุยกับท่านแม่แล้ว ที่จริงข้าเองก็ไม่ได้กลับที่ตระกูลฟ่านเท่า ๆ กับเจ้า” คำนั้นทำให้หวงอิ่งจื่อตกใจ แต่เมื่อนึกว่าอีกฝ่ายอาจจะให้หลีซูเหยาจัดการเรื่องในจวนใบหน้าของหญิงสาวก็แอบบึ้งตึง“แล้วท่านย่าใครจะดูแล”“ท่านแม่เป็นสะใภ้หน้าที่ดูแลท่านย่าก็ควรเป็นของท่านแม่ตั้งแต่ตน ก่อนออกจากบ้านมาข้าคุยกับท่านแม่แล้ว นางเข้าใจผิดหลาย ๆ เรื่องแต่...”“บางเรื่องท่านแม่ก็เลือกที่จะเชื่อเช่นนั้นใช่หรือไม่” หวงอิ่งจื่อถามออกไปตรง ๆ บ้าง เพราะนางรู้ดีว่าที่จากมาส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะแม่ของสามี“อิ่งจื่อ ข้ายอมใช้แซ่เจ้า เป็นหวงก็ได้ หากจะได้อ
สุดทางยื้อ ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว บทที่17
บทที่17“ท่านแม่ วันนี้เราไปเยี่ยมท่านย่ากันดีไหมเจ้าคะ” หลีซูเหยาเอ่ยชวนอีกฝ่าย เพราะหากท่านแม่และนางไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วย ก็จะไม่สามารถทำให้แผนของนางประสบความสำเร็จได้“ก็ดีแม่เองก็ไม่ได้ไปเยี่ยมท่านแม่นานแล้ว แต่เป็นช่วงเย็นได้ไหม” หลีซูเหยาอยากจะบอกออกไปว่าไม่ แต่นางก็ต้องรีบหยุดปากตัวเองเอาไว้ก่อ
สุดทางยื้อ ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว บทที่15
บทที่15“พอ พอได้แล้ว” เสียงของคนมีอายุที่พูดไปก็ไอไปดังขึ้น “ทะเลาะกันดังลั่นไม่อายบ่าวรับใช้หรืออย่างไร” เหล่าฮูหยินมองไปที่ลูกสะใภ้และหลานสะใภ้ตน สายตาตำหนิทั้งสองพอ ๆ กัน และก็ไม่วายส่งสายตาเหยียดหยามที่นางไม่เคยทำเลยก่อนหน้านี้ให้คนที่มาอยู่อาศัยอย่างหลีซูเหยาด้วย“ข้าได้ยินตั้งแต่ต้น เจ้า!” คนชร
สุดทางยื้อ ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว บทที่14
บทที่14“กว่าจะกลับมาได้ สรุปแล้วเป็นอะไรล่ะ” หวงอิ่งจื่อที่กำลังจะเข้าไปจัดการเรื่องต่าง ๆ เหมือนเคยหันมองไปยังแม่สามีที่นั่งอยู่ที่สวนกลางเรือน“เพียงแค่อ่อนเพลียเท่านั้นเจ้าค่ะ”“เพราะอย่างนี้สินะถึงมีลูกไม่ได้ ร่างกายอ่อนแอหรือที่จริงไม่เคยได้ร่วมเตียงกับเฉิงเฉิงก็ไม่รู้” คำของแม่สามีทำให้หวงอิ่งจื
สุดทางยื้อ ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว บทที่11
บทที่11หวงอิ่งจื่อพร้อมกับทุกคนในตระกูลฟ่านกำลังยืนส่งฟ่านเฉิงเฉิง แต่เพียงแค่ม้าของชายหนุ่มลับสายตาไปแม่สามีก็ไล่ส่งนางให้กลับไปทำงานและจัดการเรื่องต่าง ๆ ของตระกูลในทันทีหวงอิ่งจื่อไม่มีปัญหาอะไรกับเรื่องเหล่านั้นอยู่แล้ว เพราะอย่างไรก็เป็นหน้าที่ ที่จริงฟ่านเฉิงเฉิงก็พูดถูกอยู่อย่าง ถึงอย่างไรนาง
Anda juga akan menyukai
พระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง
นางสาวซินหยู่164.8K Dibacaฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม39.6K Dibacaชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน67.4K Dibacaคุณหนูตัวปลอม
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko25.5K Dibacaเลือดกับมังกร
Lee127 Dibacaสามีผู้ลืมเลือน
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน429 Dibacaเกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน
อวิ๋นมาวเฟย252 Dibacaไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า!
แคลร์ออสติน204 Dibaca
