บทที่ 5

เพียงประโยคสั้นๆ ง่ายๆ กลับเหมือนคมมีดที่กรีดแทงลงในอกของเซี่ยอวี่จือจนเหวอะหวะ

หัวใจที่เต็มไปด้วยบาดแผลดวงนั้น ราวกับจะถูกฉีกกระชากออกจากกัน มันทำให้เธอเจ็บปวดจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่

ในหัวส่งเสียงวิ้งๆ ในดวงตาเหลือเพียงความว่างเปล่าที่ไร้ความรู้สึก

ผู้คนในโถงจัดเลี้ยงจากไปหมดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เหลือเพียงแสงไฟที่สว่างจ้าจนบาดตา ส่องให้เห็นรอยแผลตามตัวเธออย่างชัดเจน

เธอฝืนความเจ็บปวดคลานลุกขึ้นมา หยิบเสื้อนอกที่พนักงานเสิร์ฟผู้ใจดีทิ้งไว้ข้างๆ มาคลุมร่างกาย แล้วเดินโซซัดโซเซจากที่นั่นไป

ข้างนอกฝนกำลังตกหนักเหมือนฟ้ารั่ว เธอก้าวเข้าสู่ม่านฝนอย่างคนไร้สติ

หยาดฝนที่เย็นเยียบกระทบลงบนใบหน้า แล้วค่อยๆ ไหลรินลงมาทีละหยด ดูราวกับหยาดน้ำตา

แต่ตอนนี้ เธอไม่มีน้ำตาเหลือให้ไหลออกมาอีกแล้ว

เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะไปที่ไหน ได้แต่เดินเร่ร่อนไปตามท้องถนนอย่างไร้จุดหมาย

ไม่นานนัก รถคันหนึ่งก็มาจอดข้างกายเธอ

กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าที่เย็นชาแต่หล่อเหลาของฉีโม่หาน

“ขึ้นรถ”

เซี่ยอวี่จือทำเหมือนไม่ได้ยิน เธอฝืนลากร่างกายที่หนักอึ้งเดินฝ่าสายฝนต่อไปอย่างยากลำบาก

ฉีโม่หานขมวดคิ้ว น้ำเสียงขรึมขึ้นอีกระดับ “ขึ้นรถ”

เซี่ยอวี่จือชะงักฝีเท้า เงยใบหน้าที่ซีดเผือดจนไร้สีเลือดขึ้นมองเขา

“ไม่ต้องลำบากท่านประธานฉีมาสนใจหรอกค่ะ ฉันก็เป็นแค่เลขาคนหนึ่งเท่านั้นเอง”

น้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งนี้ทำให้หัวใจของฉีโม่หานสั่นสะท้านอย่างแรง

เขาสะบัดประตูรถออกแล้วเดินฝ่าฝนมาหาเธอ คว้ามือเธอไว้แน่น

“เรื่องคืนนี้ เป็นเพราะผมทำได้ไม่ดีพอ แต่ผมเคยเสียสวี่ชิงเหยาไปแล้วครั้งหนึ่ง จะยอมเสียเธอไปเป็นครั้งที่สองไม่ได้ ความอับอายที่คุณได้รับ ผมจะหาทางชดเชยให้คุณเอง อย่าเอาเรื่องนี้มาประชดประชันใส่ผมเลยนะ”

แต่ครั้งนี้ เซี่ยอวี่จือไม่ยอมอ่อนข้อให้อีกต่อไป

เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายสะบัดออกจากการเกาะกุมของเขา ถอยหลังไปสองสามก้าว และพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับน้ำนิ่ง

“ท่านประธานฉีพูดเล่นแล้วล่ะค่ะ คนธรรมดาอย่างฉัน จะไปกล้าประชดประชันท่านประธานกับคุณหนูสวี่ได้ยังไง เมื่อก่อนเป็นเพราะฉันใสซื่อและน่าขำ ถึงได้มองฐานะตัวเองไม่ออก ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ฉันจะจดจำไว้เสมอว่าฉันเป็นแค่เลขา จะไม่เข้าไปรบกวนชีวิตของคุณอีก ท่านประธานพอใจหรือยังคะ? ปล่อยฉันไปได้หรือยัง?”

ยิ่งเธอพูดแบบนั้น ฉีโม่หานก็ยิ่งโมโห

สีหน้าของเขาเย็นชาลง อารมณ์เริ่มคุมไม่อยู่เสียแล้ว

“คุณก็รู้ดีว่าผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น! ผมไม่เคยดูถูกคุณเลย ที่พูดออกไปแบบนั้นก็แค่เพื่อปลอบใจสวี่ชิงเหยาเท่านั้น ในใจของผม คุณกับฉีอี่เนี่ยน...”

หลังจากนั้นเขาพูดอะไรต่อ เซี่ยอวี่จือก็ไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียวแล้ว

ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือนลงเรื่อยๆ เปลือกตาหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยเหล็ก

เรี่ยวแรงทั้งร่างหายไปจนหมด ร่างของเธอโอนเอนแล้วหมดสติไปในทันที...

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เซี่ยอวี่จือพบว่าตัวเองอยู่ที่โรงพยาบาล

เสื้อผ้าที่เปียกชื้นถูกเปลี่ยนออกแล้ว บาดแผลตามตัวถูกจัดการพันแผลไว้เรียบร้อย ที่หัวเตียงยังมีทั้งยาและน้ำอุ่นวางเตรียมไว้

พยาบาลกำลังปรับสายน้ำเกลือ เมื่อเห็นเธอฟื้นแล้วก็ส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้

“ฟื้นแล้วเหรอคะ? เมื่อคืนแฟนคุณเฝ้าคุณทั้งคืนเลยนะ เพิ่งจะออกไปเมื่อกี้นี้เอง”

เซี่ยอวี่จือเผยอริมฝีปากที่แห้งผาก และพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“เขาไม่ใช่แฟนฉันหรอกค่ะ ไม่เคยเป็นเลยสักครั้ง”

เธอกับฉีโม่หาน เริ่มต้นมาจากอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

นอกจากฐานะเลขาแล้ว เขาไม่เคยยอมรับความสัมพันธ์อื่นใดระหว่างพวกเขาเลย

เมื่อก่อนเธอหลอกตัวเอง ยังคงเพ้อฝันถึงอนาคต

แต่ตอนนี้ เธอแค่อยากจะตบหน้าตัวเองให้ตื่น

แล้วจากที่นี่ไปตลอดกาล และไม่หวนกลับมาอีก