บทที่ 4

เซี่ยอวี่จือยืนฟังอยู่ไม่ไกลเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

สวี่ชิงเหยาเดินเข้ามาด้วยท่าทางพอใจแล้วมองเธอด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

“งานเลี้ยงที่เธอจัดก็ทำได้ไม่เลวหรอกนะ แต่ก็ยังมีปัญหาเล็กน้อย ตรงโถงกลางไม่มีพรมปูไว้ กระโปรงของฉันเลอะหมดแล้ว เพื่อเป็นการชดเชยความผิดพลาดนี้ เธอมาช่วยถือชายกระโปรงให้ฉันหน่อย”

เซี่ยอวี่จือโค้งศีรษะลง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ต่ำต้อยแต่ก็ไม่อวดดี

“กรุณารอสักครู่ค่ะ หลังเวทียังมีพรมหลงเหลืออยู่ ฉันจะรีบสั่งให้คนนำมาปูเดี๋ยวนี้ค่ะ”

เมื่อเห็นว่าเธอยังกล้าปฏิเสธ ใบหน้าของสวี่ชิงเหยาก็เคร่งขรึมและบึ้งตึงขึ้นมาทันที

พอดีกับที่ฉีโม่หานเดินเข้ามา เมื่อเห็นว่าเธอไม่พอใจ เขาก็รีบปรี่เข้ามาหาทันที

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ฉีโม่หานคะ ฉันไม่อยากให้กระโปรงเปื้อน เลยบอกให้เลขาของคุณช่วยถือชายกระโปรงให้หน่อย แต่เธอก็ไม่ยอมรับคำขอ นี่เธอยังโกรธฉันเรื่องคราวที่แล้วอยู่ใช่ไหมคะ?”

เมื่อเห็นท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจของสวี่ชิงเหยา ฉีโม่หานก็รีบดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก แล้วมองไปยังเซี่ยอวี่จือด้วยสายตาที่เย็นชา

“แค่ถือกระโปรงเอง นี่มันเป็นหน้าที่ตามปกติของคุณอยู่แล้ว และคุณก็ไม่ได้เพิ่งมาเป็นเลขาวันแรกเสียหน่อย เรื่องเล็กน้อยแค่นี้จัดการไม่ได้งั้นเหรอ?”

แขกรอบข้างต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์และพูดจาจิกกัด

“เป็นแค่เลขาแต่ยังกล้าชักสีหน้าใส่คุณหนูสวี่อีกเหรอ? ไม่ดูสารรูปตัวเองเลยว่ามีค่าแค่ไหน!”

“คนเราเกิดมาวาสนาไม่เท่ากัน คุณหนูเขาเกิดมาเพื่อให้คนทะนุถนอมตามใจ การที่เขาให้เธอช่วยถือกระโปรงในงานเลี้ยงน่ะ ถือว่าเป็นการให้เกียรติแล้วนะ อย่าทำเป็นได้ใจไปหน่อยเลย”

เมื่อได้ยินคำพูดถากถางเลวร้ายเหล่านี้ แววตาของเซี่ยอวี่จือก็หม่นลง

เธอกดข่มอารมณ์ที่ขมขื่นเหล่านั้นเอาไว้ โน้มตัวลงไปหยิบชายกระโปรงขึ้นมา

สวี่ชิงเหยาลากฉีโม่หานเดินเล่นไปทั่วทั้งชั้นบนและชั้นล่าง จงใจทรมานเธอ

ที่ชายกระโปรงประดับไปด้วยไข่มุกมากมาย เซี่ยอวี่จือถือจนแขนสั่นและชาหนึบไปหมด แต่ทำได้เพียงต้องอดทนไว้

สวี่ชิงเหยายังไม่ยอมหยุดแค่นั้น เธอสั่งให้คนรินเหล้ามาเพิ่มมากมาย แล้วกวักนิ้วเรียกเซี่ยอวี่จือ

“วันนี้ฉันไม่อยากดื่มเหล้า แต่ในเมื่อเพื่อนๆ อุตส่าห์ให้เกียรติมาร่วมงานเลี้ยง จะปฏิเสธก็คงไม่ดี เธอดื่มเหล้าพวกนี้แทนฉันให้หมดสิ”

“ฉันแพ้แอลกอฮอล์ค่ะ...”

“ฉีโม่หานคะ ดูเธอสิ!”

เซี่ยอวี่จือเพิ่งจะเริ่มอธิบาย สวี่ชิงเหยาก็เริ่มออดอ้อนใส่ทันที

ฉีโม่หานเองก็รู้ว่าเธอแพ้แอลกอฮอล์ แต่เพื่อให้สวี่ชิงเหยามีความสุข เขาจึงทำได้เพียงตอบรับ

“คุณไม่ได้พกยาแก้แพ้ติดตัวไว้ตลอดเหรอ? กินยาแล้วค่อยดื่ม คงไม่เป็นอะไรหรอก”

น้ำเสียงที่เด็ดขาดและไม่ยอมให้ปฏิเสธนี้ ทำให้หัวใจของเซี่ยอวี่จือหล่นวูบลงสู่ก้นบึ้ง

ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงไปอีกระดับ เธอหยิบยาออกมาเงียบๆ และกลืนลงไปไม่กี่เม็ด

ไม่นานนัก กลุ่มคนก็ถือแก้วเหล้าเข้ามาทักทายอย่างเป็นกันเอง และเธอก็ต้องยกเหล้าเหล่านั้นกรอกลงคอ

แก้วแล้วแก้วเล่า จนในกระเพาะของเธอรู้สึกปั่นป่วนจนอยากจะอาเจียนออกมาไม่หยุด

ในหัวสมองพร่ามัวเหมือนถูกเติมด้วยกาวจนมึนงงไปหมด ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือนจนมองไม่ออก

ท่ามกลางอาการวิงเวียนจนโลกหมุน เซี่ยอวี่จือได้ยินเสียงสวี่ชิงเหยากรีดร้องขึ้นมา

“ฉีโม่หาน สร้อยคอที่คุณให้ฉันหายไปแล้ว! เมื่อกี้มีแค่เลขาคนนี้คนเดียวที่เข้าใกล้ฉัน ต้องเป็นเพราะเธอที่มือไวขโมยมันไปแน่ๆ!”

เมื่อได้ยินการใส่ร้ายที่ไม่มีหลักฐานนี้ เซี่ยอวี่จือก็กลับมารู้สึกตัวตื่นขึ้นเพียงชั่วครู่

“ท่านประธานฉีคะ ไม่ใช่ฉันค่ะ”

ฉีโม่หานมองไปยังดวงตาที่เริ่มแดงของสวี่ชิงเหยา แล้วหันกลับมามองเซี่ยอวี่จือที่เมามายจนไม่ได้สติ สีหน้าของเขาจึงเคร่งขรึมและหนักใจมากขึ้น

“เมื่อกี้คนเยอะพลุกพล่าน บางทีมันอาจจะแค่หล่นหาย ลองหาดูให้ทั่วก่อนดีไหม?”

แต่สวี่ชิงเหยากลับไม่ยอมหยุด เธอสะบัดมือเขาออกอย่างแรง “จะไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใครอีกล่ะ? เพราะมันเป็นสร้อยคอที่คุณให้ ฉันถึงได้ร้อนใจขนาดนี้ แต่คุณกลับยังจะปกป้องเธออีก ในเมื่อคุณไม่ยอมค้นตัวเธอ งั้นวันหลังก็ไม่ต้องมาหาฉันอีกเลย!”

พูดจบเธอก็ทำท่าจะเดินหนีไปด้วยความโกรธ ฉีโม่หานจึงรีบดึงเธอไว้ และสั่งเรียกรปภ.ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

วินาทีถัดมา รปภ.ไม่กี่คนก็กดร่างเซี่ยอวี่จือลงกับพื้น และเริ่มฉุดกระชากเสื้อผ้าของเธอ

เสียงในหัวของเธอดังสนั่นหวั่นไหว เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ไม่สามารถต้านทานแรงมหาศาลของคนเหล่านั้นได้เลย

เสื้อเชิ้ตถูกฉีกกระชากจนกลายเป็นเศษผ้า กระโปรงก็ถูกทึ้งจนขาดวิ่น ผิวหนังถูกขูดขีดจนเป็นรอยเขียวช้ำแดงก่ำและมีรอยเลือดซึม

ความรู้สึกน่าละอายใจพุ่งพล่านขึ้นมาในใจ จนเธออดไม่ได้ที่จะร้องตะโกนขอความช่วยเหลือด้วยน้ำตา

“ฉันไม่ได้เอาไปจริงๆ นะคะ ไม่ใช่ฉันจริงๆ!”

แต่เสียงโหยหวนของเธอกลับได้รับเพียงการกระทำที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม

รปภ.กระชากไปถึงเสื้อชั้นในของเธอ และกำลังจะดึงมันออกมา

ฉีโม่หานทนดูไม่ได้และกำลังจะสั่งให้หยุด แต่พอดีกับที่มีพนักงานเสิร์ฟไม่กี่คนวิ่งเข้ามา

“เจอแล้วครับ สร้อยคอหล่นอยู่ที่บันได!”

ชั่วพริบตาเดียว สายตาของคนทั้งโถงจัดเลี้ยงก็ไปตกอยู่ที่สร้อยเพชรอันสวยงามระยิบระยับในมือของพวกเขา

คิ้วที่ขมวดแน่นของฉีโม่หานคลายลงเล็กน้อย เขาโบกมือให้รปภ.ถอยออกไป

จากนั้นเขาก็หยิบสร้อยคอเส้นนั้นขึ้นมา และบรรจงสวมลงที่ลำคอของสวี่ชิงเหยาด้วยตัวเอง พร้อมน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง

“เจอสร้อยแล้วนะ เลิกโกรธได้แล้ว ตกลงไหม?”

สวี่ชิงเหยาถึงได้เปลี่ยนจากน้ำตาเป็นรอยยิ้ม

เธอมองไปยังเซี่ยอวี่จือที่นอนอยู่อย่างน่าเวทนาบนพื้น ที่กอดแขนเขาแล้วเริ่มออดอ้อนอีกครั้ง

“โชคดีจริงๆ ที่หาเจอ ไม่อย่างนั้นฉันคงเสียใจไปอีกนานเลย แต่ว่าเลขาของคุณต้องมาเจอเรื่องที่น่าลำบากใจขนาดนี้เพราะเรื่องนี้ ฉันควรจะไปขอโทษเธอดีไหมคะ?”

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนในงานก็จ้องมองไปยังเซี่ยอวี่จือที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เป็นชิ้นดี

เมื่อเผชิญกับสายตาที่ประสงค์ร้ายเหล่านั้น เธอทำได้เพียงขดตัวเข้าหากัน และกอดตัวเองไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

ท่ามกลางความเจ็บปวดที่ไร้ที่สิ้นสุด เธอได้ยินน้ำเสียงที่เย็นชาของฉีโม่หานดังขึ้น

“ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก เธอเป็นแค่เลขา เจอความยากลำบากใจนิดหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”