ตอนที่ 7 ภาพบาดใจ

หลังจากที่สัมภาษณ์งานเสร็จเรียบร้อยแล้ว รินรดาก็รีบเดินออกมาจากบริษัททันที ใครจะไปคิดล่ะว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ ถ้าไม่ได้เจอกันก่อนหน้านี้ และเธอก็ไม่ทำตัวยั่วยวนเขาแบบนั้นไปก่อนตอนนี้จะไม่รู้สึกอายเลย

“คุณหนูจะไปไหนต่อครับ จะกลับเลยไหม” คนขับรถที่ยืนรออยู่ด้านนอกเอ่ยถาม เมื่อเห็นเจ้านายเดินกลับมา

“ฉันอยากไปเดินห้าง ยังไม่อยากกลับตอนนี้” ในใจคิดว่าอัคนีจะต้องรออยู่ที่บ้านแน่ๆ เธอก็เลยยังไม่อยากกลับตอนนี้ นานๆ ได้ออกมาข้างนอกทั้งที เที่ยวให้สบายใจจะดีกว่า

.

.

ห้างใหญ่กลางเมือง

“ตามสบายนะ อยู่กับฉันชิลๆ เดินช็อปจนเบื่อแล้วเดี๋ยวจะโทรหา”

“ครับคุณหนู”

ห้างใหญ่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย แต่พอขึ้นไปสูงขึ้นเรื่อยๆ คนก็เริ่มน้อยลง ด้านบนจะเป็นโซนสำหรับขายของแบรนด์เนมต่างๆ ทั้งเสื้อผ้า รองเท้าและกระเป๋า รวมทั้งเสื้อผ้าสำหรับเด็กด้วย

รินรดาเดินเข้าร้านนู้นออกร้านนี้ไปเรื่อย เพราะไม่รู้จะทำอะไร และก็ไม่รู้จะซื้อของพวกนี้มาทำไมด้วย ถึงมันจะสวย หรูหราก็เถอะ

และขณะที่กำลังเดินเล่นอยู่เงียบๆ คนเดียวนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นใครบางคนด้วยความบังเอิญ

‘อัคนี’ กำลังเดินอยู่กับผู้หญิงคนนึง และมากกว่านั้นเขากำลังจูงแขนเด็กผู้ชายคนนึงด้วย

นี่หรือเปล่านะเด็กที่เขาต้องการจะรับมาเป็นลูก

อัคนีหันมาสบตากับภรรยาที่อยู่อีกฟากหนึ่งพอดี เขาทำสีหน้าเหมือนคนที่กำลังตกใจ ในขณะที่รินรดามองกลับด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง

“เฮอะ!” รินรดาสบถออกมาเบาๆ พร้อมกับเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ ไม่รู้ว่าจะต้องมาเจออะไรกันตอนนี้ โลกมันจะกลมอะไรนักหนา

เธอไม่ได้อยากเจอเขากับผู้หญิงของเขาเลยด้วยซ้ำ ตอนแรกยังอยู่ที่บ้านอยู่เลยนี่ออกมาตั้งแต่ตอนไหน

.

.

#สักพักต่อมา

ครืด ครืด ครืด .... สายเรียกเข้า >>

ถึงแม้จะเป็นเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกชื่อเอาไว้แต่รินรดาก็รู้ดีว่านี่เป็นเบอร์ของใคร

“ค่ะ”

( เธออยู่ไหน ฉันกำลังจะกลับแล้ว มากลับด้วยกัน )

“ฉันมาของฉันเอง ฉันก็กลับของฉันเองได้ ไปดูแลผู้หญิงของคุณเถอะไม่ต้องมายุ่งกับฉัน”

( นี่... )

ตู๊ด !!!

เธอกดวางสายก่อนที่เขาจะพูดอะไรจบซะอีก เบื่อจะคุย เป็นผู้ชายที่อารมณ์ต่างขั้วสุดๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เหมือนกับคนบ้า!

หมับ..!

“อ๊ะ?”

“เธอจะไปไหน?”

เพิ่งจะกดวางสายไปเมื่อกี้เองแท้ๆ แต่ตอนนี้เขากลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว แถมไม่มีผู้หญิงคนนั้นกับลูกแล้วด้วย

“ปล่อยฉันนะ!” รินรดาสะบัดแขนออกอย่างแรงจนมือของเขาหลุดไป

“ไปไหนมา?”

“จะมาถามเซ้าซี้ทำไมเนี่ย บอกแล้วไงว่ามันเรื่องของฉัน”

“ฉันก็ไม่ได้อยากถามหรอกนะ แต่กลัวเธอจะไปทำอะไรไม่ดี แล้วมันเสื่อมเสียมาถึงตระกูลของฉัน บอกแล้วไงจะทำอะไรก็หย่าให้ก่อน”

“ไม่หย่า!”

รินรดาตอกกลับอย่างหนักแน่น เธอมองหน้าของเขานิ่งๆ ไม่พูดอะไร แต่กำลังทำสงครามกับเขาจากสายตาแข็งกร้าว ให้เขาได้รู้ว่าเธอไม่ได้อ่อนแอ และก็ไม่ได้ยอม

“กลับบ้าน”

“อย่ามาจับ! มากับใครก็ไปกับคนนั้น ฉันมาของฉัน ฉันก็กลับของฉันเองได้!”

“อย่าดื้อรินรดา ฉันไม่ได้ใจดี”

“แล้วเคยใจดีด้วยหรอ?”

“เธอนี่มัน เถียงเก่งอะไรขนาดนี้!”

“.....”

“เรย์คะ มาทางนี้หน่อยค่ะ” เสียงใสๆ ของผู้หญิงดังขึ้น ทำให้อัคนีรีบหันกลับไปมอง และรินรดาก็ใช้โอกาสนี้เดินหนีออกมาจากสถานการณ์ตรงนี้เหมือนกัน

เขาหันกลับมาอีกทีก็ไม่เจอภรรยาแล้ว เธอเดินหายออกไปไหนก็ไม่รู้ มองไม่เห็นไปแล้ว

“มีอะไรหรือเปล่า?”

“พอออก้าอยากเล่นเกมกับคุณน่ะค่ะ คุณยังว่างหรือเปล่าคะ ต้องตามเธอไปไหม?” หมายถึงรินรดาที่เพิ่งจะเดินหนีออกไป เธอเห็นและรู้ทุกอย่าง

“ไม่หรอก ออก้าครับอยากเล่นเกมอะไร”

“อยากเล่นเกมคีบตุ๊กตาครับ ออก้าอยากได้ตุ๊กตา เอาตัวใหญ่ๆ เลย”

“ฮ่ะฮ่ะ โอเคครับ เดี๋ยวลุงเล่นให้นะ”

“เย้ๆๆ เอาตัวใหญ่ๆ เลยนะครับ ออก้าชอบตุ๊กตามากเลย”

“ได้เลยครับผม ออก้าคอยดูนะ เดี๋ยวลุงจะคีบตัวใหญ่ๆ ขึ้นมาให้ดู”

“ครับคุณลุง”

*********

รินรดาไม่ได้เดินออกไปไหนไกล เธอหลบอยู่ตรงมุมตามร้านนั่นแหละ และตอนนี้ก็กำลังมองภาพคนทั้งสามคนที่กำลังมีความสุขอยู่ด้วยกัน

รอยยิ้มแบบนั้น สายตาที่มองแบบอ่อนโยน เธอไม่เคยได้สัมผัสมันเลย จะบอกว่าตอนนี้ไม่รู้สึกอะไรแล้ว ก็คงเป็นไปไม่ได้หรอก เวลารักมันก็รักง่ายและเธอก็รักเขามาเนิ่นนาน จะให้เลิกรักหักดิบเลยคงทำยาก เห็นภาพแบบนี้แล้วแน่นอนว่ามันก็ทำให้ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างเธอรู้สึกเจ็บปวดอยู่แล้ว

กับคนอื่นเขาแสดงออกอย่างอ่อนโยน แต่กับเธอที่เป็นคนใกล้ตัว กลับทำเหมือนกับว่าเธอคือศัตรูตัวฉกาจอย่างนั้น

ถ้ารู้ว่ามันจะเป็นอย่างนี้ตั้งแต่แรก เธอจะไม่เปิดใจรักเขาเลย จะไม่ให้ความรักเข้ามาแทรกแซงระหว่างความสัมพันธ์แบบนี้เลย

“ดูอะไรอยู่ครับ”