บทที่ 3

หลังจากให้น้ำเกลือเสร็จ ต้วนจือสวี่ก็ประคองเธอกลับบ้าน

พอมาถึงโรงจอดรถ เจียงซูถงก็มองเห็นหลินฉู่ฉู่ยืนรออยู่ข้างหน้า

วินาทีที่เห็นหลินฉู่ฉู่ ต้วนจือสวี่ก็รีบปล่อยมือจากเธอแทบจะในทันที

“ฉู่ฉู่ ทำไมเธอยังไม่กลับอีกล่ะ?”

หลินฉู่ฉู่เพิ่งจะอ้าปากตอบก็หันมาเห็นเจียงซูถงพอดี เธอชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าพลันจางลง

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับพี่ค่ะ ว่าแต่พี่สาวคนนี้คือ...”

เนื่องจากทั้งสองคนตกลงคบหากันแบบลับ ๆ มาตั้งแต่แรก ในเวลานี้ต้วนจือสวี่จึงไม่ต้องกังวลอะไร เขาแนะนำเธอไปตามปกติว่า “เพื่อนสนิทของพี่สาวฉันเอง เธอป่วย พี่สาวก็เลยวานให้ฉันมาหาหมอเป็นเพื่อน”

เมื่อได้ยินคำตอบของต้วนจือสวี่ เจียงซูถงก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาบีบรัดหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมพวกเขาถึงต้องคบกันแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ

ตอนแรกเธอคิดว่าต้วนจือสวี่กลัวต้วนจือเหยียนพี่สาวของเขาจะรู้เรื่อง ทว่าจนถึงวินาทีนี้ เธอถึงได้เข้าใจว่าที่แอบคบกันมาถึงห้าปีและปิดบังคนตั้งมากมาย แท้จริงแล้วเขามีคนที่อยากจะปิดบังแค่คนเดียวเท่านั้น

เขาแค่ไม่อยากให้หลินฉู่ฉู่รู้เรื่องนี้

เธอฝืนยิ้มที่มุมปาก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “สวัสดี ฉันชื่อเจียงซูถง”

เมื่อได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินฉู่ฉู่ก็กว้างขึ้น เธอแนะนำตัวเองกลับ แล้วถึงค่อยวกเข้าเรื่องสำคัญ

“เพื่อนฉันจัดงานเลี้ยงต้อนรับกลับมาให้ฉันค่ะ รุ่นพี่คะ ฉันอยากเชิญพี่ไปงานด้วยกัน พี่ซูถงก็ไปสนุกด้วยกันสิคะ ถือซะว่าไปทำความรู้จักเพื่อนใหม่”

เจียงซูถงตั้งใจจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ แต่ต้วนจือสวี่กลับชิงตอบตกลงไปเสียก่อน

เมื่อมองดูประตูรถที่เปิดกว้างรอไว้ เธอจึงทำได้เพียงก้มตัวเข้าไปนั่งข้างใน

ตลอดทาง ต้วนจือสวี่คอยสรรหาเรื่องมาคุยและรำลึกความหลังกับหลินฉู่ฉู่ไม่หยุดหย่อน

“รุ่นพี่ บนรถพี่ยังมีลูกอมสตรอว์เบอร์รีติดไว้ตลอดเลยเหรอคะ จำได้ไหมตอนงานเลี้ยงปีใหม่สมัยมัธยมปลาย ฉันต้องขึ้นไปดีดเปียโนบนเวทีแล้วตื่นเต้นมาก พี่ถามฉันว่าทำยังไงถึงจะหายตื่นเต้น ฉันบอกว่าอยากกินลูกอมสตรอว์เบอร์รี พี่ก็ฝ่าฝนตกหนักออกไปซื้อมาให้ หลังจากนั้นพอเจอหน้ากันทีไร พี่ก็ต้องเอาลูกอมสตรอว์เบอร์รีให้ฉันสองเม็ดตลอดเลย”

“เอ๊ะ ตุ๊กตาตั้งหน้ารถตัวนี้คุ้น ๆ นะคะ นี่มันโดราเอมอนตัวที่ฉันเคยทักไปบอกพี่ว่าชอบมากไม่ใช่เหรอ? ไม่คิดเลยว่าพี่จะซื้อมาด้วย”

“รุ่นพี่คะ น้ำหอมบนตัวพี่หอมจังเลย ฉันแค่เคยพูดลอย ๆ ว่าผู้ชายที่ฉีดน้ำหอมกลิ่นนี้ดูมีเสน่ห์มาก พี่ก็ซื้อมาใช้เลยเหรอคะ...”

เจียงซูถงนั่งฟังเงียบ ๆ ถึงได้รู้ว่า ต้วนจือสวี่มักจะทำตัวตามสบายและไม่เคยใส่ใจอะไรเวลาอยู่ต่อหน้าเธอ ทว่าเวลาที่เขาชอบผู้หญิงคนไหนเข้าจริง ๆ เขาก็จะแอบเอาอกเอาใจและพยายามทำในสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นชอบ ไม่ต่างอะไรกับเด็กหนุ่มที่เพิ่งมีความรักครั้งแรกเลย

เธอเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกมองหลัง แล้วก็สังเกตเห็นใบหูของเขาที่แดงก่ำ

เวลาผ่านไปตั้งนานขนาดนี้แล้ว เขายังจะหวั่นไหวอยู่อีกเหรอ?

ก็จริง เพราะถึงยังไงนั่นก็คือรักแรกของเขา

พอไปถึงบาร์ เจียงซูถงก็ปลีกตัวไปนั่งอยู่ที่มุมหนึ่ง

ส่วนต้วนจือสวี่ก็ไปนั่งข้าง ๆ หลินฉู่ฉู่ด้วยความเคยชิน แถมยังถอดเสื้อคลุมออกไปคลุมขาให้เธอด้วย

คนในห้องวีไอพีกลุ่มนั้นเห็นเข้าก็ส่งเสียงโห่แซวกันขึ้นมาทันที

“ไม่เจอกันตั้งห้าปี จือสวี่ยังเป็นสุภาพบุรุษไม่เปลี่ยนเลยนะ? เดี๋ยวถ้าฉู่ฉู่เล่นเกมแพ้ ก็เทเหล้าให้นายกินแทนได้เลยใช่ไหม?”

“เรื่องแค่นี้ต้องถามอีกเหรอ? จือสวี่ก็ยังไม่มีแฟน แถมไม่มีใครคอยตามคุม ขอแค่ฉู่ฉู่เอ่ยปาก ต่อให้วันนี้เขาต้องดื่มจนตายอยู่ตรงนี้ก็คงเต็มใจอยู่แล้ว”

พอได้ยินแบบนั้น ต้วนจือสวี่ก็เหลือบมองเจียงซูถงตามสัญชาตญาณ

เธอเอาแต่ก้มหน้าดูโทรศัพท์ ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจสิ่งที่พวกเขากำลังพูดกัน

ลึก ๆ แล้วเขาก็ยังแอบรู้สึกกังวลใจ สุดท้ายจึงทนไม่ไหวต้องส่งข้อความหาเธอ

“พี่ครับ ทุกคนไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของเรา ก็เลยแซวเล่นไปงั้นแหละ พี่อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ วันนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับฉู่ฉู่ คงไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ไว้คราวหน้าถ้ามีโอกาสผมค่อยเปิดตัวเรื่องของเราให้ทุกคนรู้นะครับ”

คราวหน้าเหรอ?

มันไม่มีคราวหน้าอีกแล้ว

ไม่นานนัก เกมวงเหล้าก็เริ่มต้นขึ้น

ตาแรก เจียงซูถงก็เป็นฝ่ายแพ้ บทลงโทษคือต้องดื่มเหล้าสามแก้ว

ต้วนจือสวี่เอื้อมมือไปกะจะช่วยดื่ม แต่กลับถูกคนอื่นห้ามไว้

“อ๊ะ กฎของเราคือถ้าจะช่วยดื่มต้องให้เจ้าตัวตกลงก่อนนะ! พี่ซูถงน่าจะอายุใกล้สามสิบแล้ว ผ่านสังคมการทำงานมาตั้งหลายปี แค่เหล้าสามแก้วคงไม่ระคายคอหรอกใช่ไหมครับ?”

พอได้ยินว่าอีกฝ่ายจงใจพูดกระทบเรื่องอายุ เจียงซูถงก็รู้สึกเจ็บแปลบในใจ

เธอไม่อยากติดค้างอะไรต้วนจือสวี่อีกก่อนที่จะจากไป จึงตัดสินใจยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มเอง

หลังจากฝืนกลืนเหล้าลงคอจนหมดท่ามกลางความอึดอัด เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ก็ดังเกรียวกราวไปทั่ววง

ตาที่สอง หลินฉู่ฉู่เป็นคนแพ้ เธอหันไปมองต้วนจือสวี่แวบหนึ่ง แล้วทุกคนก็พากันรินเหล้าลงในแก้วของเขาอย่างรู้กัน

เขาเองก็ไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย ยกแก้วขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด

เกมตาหลังจากนั้น หลินฉู่ฉู่ก็แพ้ติด ๆ กัน แก้วของต้วนจือสวี่จึงไม่เคยว่างเปล่าเลย

ผ่านไปไม่นาน เขาก็ดื่มจนเมาแล้วขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

สิบนาทีต่อมา เมื่อยังไม่เห็นเขากลับมา เจียงซูถงจึงเดินออกจากห้องวีไอพีและไปตามหาเขาจนพบที่ตรงบันไดหนีไฟ

พอเห็นหน้าเธอ ต้วนจือสวี่ก็พุ่งเข้ามากอดเธอไว้แน่นพลางพึมพำเสียงเบา

“ฉู่ฉู่ ฉันดีใจมากเลยนะ ในที่สุดฉันก็รอจนเธอกลับมา ชีวิตนี้ฉันอยากอยู่กับเธอแค่คนเดียว ฉันไม่อยากให้เธอต้องเจอเรื่องแย่ ๆ อะไรที่คนอื่นมี ฉู่ฉู่ของฉันก็ต้องมีเหมือนกัน ฉันถึงได้ใช้เวลาเรียนรู้มาตั้งห้าปี ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าต้องง้อแฟนยังไงให้มีความสุข รู้ว่าต้องเตรียมของขวัญแบบไหน รู้ว่าต้องจูบยังไง ฉันจะทำดีกับเธอให้มาก ๆ จะตามใจเธอให้เป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก คบกับฉันนะ? ฉันชอบเธอ ชอบเธอมากจริง ๆ...”

ทุกถ้อยคำกรีดลึกลงกลางใจของเจียงซูถง ราวกับคมมีดที่เชือดเฉือนจนเหวอะหวะ

เธอจ้องมองใบหน้าตรงหน้านิ่งงัน แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและเจ็บปวดรวดร้าวที่ไม่อาจปิดบัง

ฟันขาวขบเม้มริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก เธอถามออกไปอย่างอดไม่ได้ว่า

“ต้วนจือสวี่ ในใจของนาย สรุปแล้วฉันเป็นตัวอะไรกันแน่?”