บทที่ 4

พอได้ยินประโยคนั้น สติที่กำลังมึนเบลอของต้วนจือสวี่ก็ตื่นตัวขึ้นมาชั่วขณะ

เขาลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือเจียงซูถงซึ่งมีสีหน้าย่ำแย่มาก ในใจกระตุกวูบและสร่างเมาขึ้นมาทันที

เขารู้ตัวว่าเมื่อครู่หลุดพูดจามึนเมาออกไปเยอะ แต่จำไม่ได้ว่าพูดอะไรบ้าง จึงทำได้แค่เอ่ยว่า “พี่ เมื่อกี้ผมเมา ผมพูดอะไรไปพี่อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ”

วินาทีต่อมา มีคนเรียกต้วนจือสวี่จากนอกห้องวีไอพี เขาจูบปลอบใจเธอไปอีกหลายฟอด ถึงได้เดินโซเซกลับไป

หลังจากมองส่งแผ่นหลังของเขาเดินเข้าห้องไปแล้ว เจียงซูถงก็ลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำเงียบ ๆ แล้วยืนอยู่ข้างในนั้นคนเดียวเนิ่นนาน

จนกระทั่งขาทั้งสองข้างชาหนึบ เสียงฝีเท้าจากหน้าประตูถึงได้ทำให้เธอได้สติ

เธอเพิ่งจะขยับตัวผลักประตู ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินชื่อของตัวเอง

“เจียงซูถงคนนั้นไปไหนแล้วล่ะ? ทำไมถึงหนีกลับไปกลางคัน? ฉู่ฉู่ คงไม่ใช่ว่าเห็นรุ่นพี่ช่วยดื่มเหล้าแทนเธอตั้งเยอะ เลยหึงหรอกนะ?”

“ไม่รู้สิ จะไปสนใจเธอทำไมกัน? ฉันรู้จักรุ่นพี่ดี เขาไม่มีทางไปชอบผู้หญิงแก่ ๆ แบบนั้นหรอก”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงดูถูกเหยียดหยามของหลินฉู่ฉู่ เจียงซูถงก็กำมือแน่น

คนข้างนอกไม่รู้ว่าเธออยู่ในนี้ จึงยังคงวิจารณ์กันอย่างไม่เกรงใจ

“ฉันได้ยินมาว่า เธอไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทของพี่สาวรุ่นพี่ แต่ยังเป็นแฟนที่รุ่นพี่คบมาตั้งหลายปีด้วย แต่ฉู่ฉู่ เธอวางใจได้เลย รุ่นพี่คบกับเธอก็แค่อยากหาประสบการณ์ความรัก คบเล่น ๆ เท่านั้นแหละ ป้าวัยเฉียดสามสิบที่ริอ่านจะกินหญ้าอ่อน ช่างหน้าไม่อายจริง ๆ”

“ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ เมื่อก่อนรุ่นพี่เคยถูกพวกนักเลงแทงเพราะปกป้องฉันจนเกือบตาย พอฟื้นขึ้นมาสิ่งแรกที่เขาทำคือปลอบใจฉัน เขารักฉันมาก รักจนไม่เสียดายชีวิต แล้วผู้หญิงแก่คนนั้นจะนับเป็นอะไรได้?”

“แล้วเธอคิดยังไงล่ะ? ฉันได้ยินมาว่าเมื่อวานหลังจากรุ่นพี่ไปส่งเธอ เขาก็อยู่โต้รุ่งปรึกษากับพวกเพื่อน ๆ เรื่องจะจัดงานวันเกิดให้เธอด้วยนะ ถ้าเขาบอกรักเธอในงานวันเกิด เธอจะตกลงไหม?”

หลินฉู่ฉู่ตอบด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง “หึ ก็ต้องรอดูความพยายามของเขาก่อน”

หลังจากเสียงน้ำไหลเงียบลง สองคนที่อยู่ข้างนอกก็หัวเราะหยอกล้อกันพลางเดินห่างออกไป

เจียงซูถงมองรอยเล็บที่จิกฝังลึกบนฝ่ามือของตัวเอง เธอยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มที่ขมขื่นอย่างถึงที่สุดออกมา

หลังจากออกจากบาร์ เจียงซูถงก็โบกรถกลับบ้าน

หลังจากพักผ่อนไปหนึ่งคืน เธอก็ไปยื่นเรื่องลาออกจากบริษัท

หัวหน้าแผนกเห็นเหตุผลในการลาออกก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “กลับบ้านเกิดเหรอ ไหนคุณเคยบอกว่าอนาคตจะตั้งรกรากและแต่งงานกับแฟนที่เมืองเป่ยเฉิงไง ทำไมจู่ ๆ ถึงตัดสินใจกลับบ้านเกิดล่ะ?”

เจียงซูถงหลุบตาลง หาข้ออ้างส่งเดชเพื่อปัดไป ในหัวของเธอสับสนวุ่นวายไปหมด

เธอนึกย้อนไปถึงเรื่องราวต่าง ๆ ในเมืองเป่ยเฉิง ใช้ชีวิตมหาวิทยาลัยสี่ปี ทำงานสามปี และมีความรักอีกห้าปี

ในช่วงเวลานี้ มีหลายต่อหลายครั้งที่เธอมีโอกาสกลับไปฮู่เฉิง

แต่เพื่อที่จะได้อยู่เคียงข้างต้วนจือสวี่ เธอกลับยอมทิ้งโอกาสเหล่านั้นไปจนหมด

มาถึงตอนนี้ ก็ถึงเวลาที่ต้องไปเสียที

ตำแหน่งแฟนสาวนี้ เธอขอส่งคืนกลับสู่เจ้าของที่แท้จริง

ตลอดสามวันหลังจากนั้น ต้วนจือสวี่ก็ราวกับหายเข้ากลีบเมฆ ไม่มีข่าวคราวใด ๆ เลย

แต่จากรูปภาพและวิดีโอที่เพื่อนของเขาแชร์ลงโซเชียล เจียงซูถงก็รู้ว่าเขาอยู่กับหลินฉู่ฉู่

พวกเขาไปแขวนป้ายขอพรให้กันและกันที่วัด หลบเลี่ยงผู้คนไปเดินเล่นเคียงข้างกันบนชายหาด และจับมือประสานกันแน่นบนรถไฟเหาะ…

ในทุก ๆ รูป ทั้งสองคนต่างขยับเข้าใกล้กันอย่างไม่รู้ตัว

แม้จะไม่ได้ใกล้ชิดสนิทสนมเหมือนคู่รัก แต่รอบตัวกลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศคลุมเครือของคนที่มีใจให้กัน

เจียงซูถงเปิดดูทีละรูปจนครบ ก่อนจะล็อกหน้าจอมือถือด้วยใบหน้าเรียบเฉย แล้วหยิบกระเป๋าเดินทางออกมา

หลังจากเก็บของใช้จำเป็นเสร็จเรียบร้อย เธอเพิ่งจะเดินออกจากห้องไปกินมื้อค่ำ สายเรียกเข้าจากเพื่อนของต้วนจือสวี่ก็ดังขึ้น

“พี่ซูถง รีบมาโรงพยาบาลเร็วเข้า จือสวี่เกิดเรื่องแล้ว!”

เจียงซูถงลังเลอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจหยิบกุญแจรถออกไป

ถึงยังไงเขาก็เป็นน้องชายของต้วนจือเหยียน ตอนนี้ต้วนจือเหยียนไปเที่ยวต่างประเทศ เธอจึงปล่อยปละละเลยเขาไม่ได้

เมื่อรีบไปถึงหน้าห้องฉุกเฉิน เธอก็เห็นหลินฉู่ฉู่กับต้วนจือสวี่นอนเลือดอาบอยู่บนเตียงรถเข็น โดยมีหมอกำลังช่วยชีวิตอย่างเร่งด่วน

พวกเพื่อน ๆ ของเขากำลังแตกตื่นจนทำอะไรไม่ถูก พากันอธิบายละล่ำละลัก

“เย็นนี้พวกเราตั้งใจจะไปดูพระอาทิตย์ตกบนเขา ฉู่ฉู่บอกว่าไม่ได้ขับรถนานแล้วเลยอยากลองขับดู จือสวี่ก็เลยให้เธอไปนั่งฝั่งคนขับ ผลคือเธอเหยียบคันเร่งสลับกับเบรก รถก็เลยเสียหลักพุ่งชนภูเขา ทั้งสองคนโดนเหล็กเส้นเสียบร่าง ตอนนี้ต้องผ่าตัดเอาเหล็กออกด่วน!”

“แต่เหล็กเส้นแทงเฉียดหัวใจ ตอนนี้ทั้งเมืองมีหมอแค่คนเดียวที่ผ่าตัดเคสนี้ได้ ต่อให้ทุ่มเงินก็หาหมอคนอื่นมาแทนไม่ได้ จือสวี่ที่นั่งข้างคนขับบาดเจ็บสาหัสมาก ส่วนฉู่ฉู่อาการเบากว่า ตอนนี้ยังไม่อันตรายถึงชีวิต พวกเราพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาเข้าห้องผ่าตัดก่อน แต่เขาก็ไม่ยอมฟังเลย พี่ซูถง พี่ช่วยพูดกับเขาทีเถอะ!”

พอได้ยินแบบนั้น หัวใจของเจียงซูถงก็กระตุกวูบ

เธอเดินเข้าไปหาต้วนจือสวี่ มองใบหน้าซีดเผือดและบาดแผลฉกรรจ์ที่เลือดยังคงไหลซึมออกมา แล้วเอ่ยด้วยริมฝีปากสั่นเทา

“ต้วนจือสวี่ นายเข้าห้องผ่าตัดเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

เขาฝืนลืมตาขึ้น ส่ายหน้าช้า ๆ แล้วเค้นเสียงแหบพร่าแผ่วเบาออกมาจากลำคอ

“ช่วย... ช่วยฉู่ฉู่ก่อน ผมไม่อยาก... ไม่อยากให้เธอเป็นอะไรไป”

เจียงซูถงไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป “นายบ้าไปแล้วเหรอ ตอนนี้ต่อให้เธอยังไม่ผ่าตัดก็ไม่เป็นอะไร แต่นายไม่ผ่าตัดตอนนี้ก็จะต้องตาย! ถ้านายเป็นอะไรไป พ่อแม่นายจะอยู่ยังไง แล้วพี่สาวนายจะทำยังไง?”

“ผม... ไม่สำคัญหรอก ขอแค่ฉู่ฉู่ปลอดภัย... ผมจะทนให้ไหว”

ไฟหน้าห้องฉุกเฉินสว่างขึ้น พยาบาลนำหนังสือยินยอมชะลอการรักษามาให้

เมื่อเห็นว่าเจียงซูถงเอาแต่ยืนนิ่ง ต้วนจือสวี่ก็รวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย หยิบปากกามาเซ็นชื่อของตัวเองลงไป

เพื่อหลินฉู่ฉู่แล้ว เขาถึงขั้นไม่เสียดายแม้กระทั่งชีวิตของตัวเองเลยอย่างนั้นเหรอ?

เจียงซูถงแทบไม่อยากเชื่อสายตา เธอพยายามจะแย่งกระดาษแผ่นนั้นมา ทว่าต้วนจือสวี่กลับใช้มือที่ชุ่มไปด้วยเลือดดึงแขนเสื้อของเธอเอาไว้

“พี่ไม่ใช่... คนในครอบครัวผม... ไม่มีสิทธิ์... ก้าวก่าย... การตัดสินใจ... ของผม”