บทที่ 2

พ่อเจียงกับแม่เจียงไม่คาดคิดว่าเธอจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้ ทั้งคู่จึงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“คิดดีแล้วจริง ๆ ใช่ไหม? แล้วลูกจะกลับมาเมื่อไหร่? งานแต่งจะให้พวกเราจัดการเลย หรือลูกจะกลับมาเจอคู่แต่งงานก่อนแล้วค่อยปรึกษากันดี?”

เจียงซูถงไม่มีเรี่ยวแรงจะคิดเรื่องพวกนี้แล้ว จึงตอบกลับไปส่ง ๆ

“พ่อกับแม่ตัดสินใจได้เลยค่ะ หนูจัดการธุระทางนี้เสร็จแล้วจะรีบกลับไปทันที”

พ่อเจียงกับแม่เจียงสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าในน้ำเสียงของลูกสาว จึงเอ่ยกำชับอีกสองสามประโยคแล้ววางสายไป

ภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

เจียงซูถงถึงได้พยุงตัวลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

ทว่าตอนผลักประตูออกมาอีกครั้ง เธอก็สบตาเข้ากับต้วนจือสวี่ที่นั่งอยู่บนโซฟาพอดี

“ทำไมถึงกลับมาก่อนโดยไม่บอกกันสักคำล่ะ?”

เจียงซูถงลมหายใจสะดุด เธอก้มหน้าลงเพื่อปิดบังดวงตาที่แดงก่ำ “แบตมือถือหมดก็เลยกลับมา”

เมื่อได้ยินข้ออ้างส่ง ๆ ของเธอ ต้วนจือสวี่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก

เขายื่นมือดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด เพียงแค่กระตุกเบา ๆ ก็ปลดสายรัดชุดคลุมอาบน้ำออกได้อย่างง่ายดาย

แต่เจียงซูถงไม่เปิดโอกาสให้เขา เธอคว้ามือที่กำลังจะล้วงเข้าไปซุกซนเอาไว้แน่น

“ตอนอยู่คลับก็ทำไปตั้งหลายรอบแล้วไม่ใช่เหรอ? เพิ่งผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงเองนะ?”

ต้วนจือสวี่ไม่ทันสังเกตเห็นความต่อต้านในน้ำเสียงของเธอ เขากลับจับมือเธอไว้แล้วประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน

“ตั้งนานแล้วนะ? พี่ไม่รู้เหรอว่าแค่เห็นหน้าพี่ ผมก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้แล้ว? พี่ ผมชอบพี่มากเลยนะ”

พอได้ยินคำหวานที่เขาจงใจหยอดอีกครั้ง เจียงซูถงกลับรู้สึกว่ามันช่างน่าขันสิ้นดี

ชอบเหรอ? ไม่ใช่ว่าแค่เอาไว้ฝึกซ้อมหรอกหรือ?

ห้าปีที่ผ่านมา ทำไปเป็นพันครั้งแล้ว ยังไม่พออีกหรือ?

เธอเบือนหน้าหนีเพื่อหลบริมฝีปากที่กำลังจูบลงมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “งั้นเหรอ? แล้วถ้าต่อไปนายแตะต้องฉันไม่ได้อีกแล้วล่ะ?”

ในที่สุดต้วนจือสวี่ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เขาชะงักไปเล็กน้อย “พี่รักผม ผมก็รักพี่ เราสองคนรักกัน แล้วทำไมผมถึงจะแตะต้องพี่ไม่ได้อีกล่ะ?”

ช่างกล้าพูดคำว่าเราสองคนรักกันออกมาได้

เจียงซูถงไม่ตอบคำถามนั้น เธอกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน

“ก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อย ขากลับตากฝนมา ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย อยากพักผ่อนแล้ว”

เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของเธอ ต้วนจือสวี่ก็ไม่คิดจะฝืนใจอีก

เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ สองสามครั้ง แล้วเตรียมจะอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอน

แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้นกะทันหัน เขาจึงหยิบขึ้นมากดดู

เจียงซูถงเหลือบหางตามอง และเห็นชื่อผู้ติดต่อที่บันทึกไว้ว่าฉู่ฉู่

“รุ่นพี่คะ ฉันกลับมาถึงแล้ว แต่ตอนนี้ข้างนอกฝนตกหนักมากเลย ฉันเรียกแท็กซี่ไม่ได้ ทำยังไงดีคะ?”

หลังจากอ่านข้อความจบ ต้วนจือสวี่ก็วางตัวเจียงซูถงลงบนโซฟา แล้วผุดลุกขึ้นทันที

“พี่ ผมมีธุระด่วนต้องไปจัดการ พี่พักผ่อนไปก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอผม”

พูดยังไม่ทันขาดคำ ประตูก็ถูกปิดกระแทกดังปัง

แววตาของเจียงซูถงไหววูบ เธอเดินกลับเข้าไปในห้องนอนเงียบ ๆ

หลังจากเป่าผมจนแห้ง เธอก็ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วปิดไฟ

แม้จะหลับตาลงแล้ว แต่เธอกลับนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ ภายในหัวมีแต่ภาพความทรงจำตลอดหลายปีที่อยู่กับต้วนจือสวี่ฉายวนซ้ำไปมาไม่หยุดหย่อน

เขาเคยประมูลสร้อยคอราคาหลักห้าสิบล้านมาสวมให้เธอด้วยตัวเอง พร้อมคำสัญญาว่าจะซื้อเพชรให้เธอไปตลอดชีวิต

เขาเคยจุดพลุริมทะเลฉลองวันเกิดให้เธอติดต่อกันถึงสามวันสามคืน ทั้งยังยิ้มแล้วบอกว่าจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตให้เธอโดยไม่เก็บงำสิ่งใดไว้

เขาเคยอธิษฐานขอพรตอนที่ดาวตกซึ่งหาดูได้ยากในรอบห้าร้อยล้านปีร่วงหล่น โดยบอกว่าจะอยู่เคียงข้างเธอจนตราบฟ้าดินสลาย และจะไม่มีวันปล่อยมือ…

คำสาบานเหล่านั้นยังคงดังก้องอยู่ข้างหู ทว่าวันนี้เธอเพิ่งตาสว่าง ว่าคำพูดพวกนั้นก็เป็นเพียงแค่คำโกหกหลอกลวงเท่านั้น

เขาไม่เคยคิดที่จะใช้ชีวิตคู่ร่วมกับเธอไปจนแก่เฒ่าเลย

ท่ามกลางความรู้สึกกึ่งหลับกึ่งตื่น ร่างกายของเธอก็ร้อนระอุราวกับถูกไฟสุม

ทว่าลึกลงไปในกระดูกและผิวหนังกลับหนาวสะท้านจนร่างสั่นเทาไม่หยุด

ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เหงื่อกาฬแตกพลั่กจนเตียงเปียกชุ่มไปหมด

เมื่อต้วนจือสวี่กลับมาเห็นใบหน้าที่แดงก่ำเพราะพิษไข้ของเธอ ความง่วงงุนที่มีก็มลายหายไปในพริบตา

เขาลุกลี้ลุกลนทำอะไรไม่ถูก รีบอุ้มเธอขึ้นมาแล้วพาไปโรงพยาบาลทันที

พอมาถึงโถงทางเดิน เจียงซูถงก็ลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ “ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

“พี่ไข้ขึ้น ผมเลยพามาตรวจ โตป่านนี้แล้ว ทำไมถึงดูแลตัวเองไม่เป็นเลยล่ะ?”

น้ำเสียงของต้วนจือสวี่เจือความร้อนรนและเป็นห่วง เขาประคองเธอให้นั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะหันหลังเดินไปต่อคิว

แต่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็เหลือบไปเห็นหลินฉู่ฉู่

เขาประหลาดใจมาก “ฉู่ฉู่? ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ ฉันเพิ่งไปส่งเธอที่บ้านไม่ใช่เหรอ?”

หญิงสาวสวมชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ เธอดูสดใสน่ารักและบอบบางน่าทะนุถนอม

“พอกลับถึงบ้านก็อยากทำข้าวต้มกินน่ะค่ะ แต่ดันเผลอทำน้ำร้อนลวกมือ ก็เลยมาทำแผลที่โรงพยาบาลสักหน่อย”

เมื่อเห็นหลังมือที่แดงเรื่อของเธอ สีหน้าของต้วนจือสวี่ก็เปลี่ยนไปทันที

เขาลืมเรื่องของเจียงซูถงไปเสียสนิท รีบพาหลินฉู่ฉู่ไปทำประวัติ ตรวจอาการ และรับยา ทิ้งเป้าหมายเดิมของตัวเองไปจนหมดสิ้นภายในเวลาอันรวดเร็ว

เจียงซูถงมองแผ่นหลังของคนทั้งคู่ที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไปเงียบ ๆ เธอรู้ดีว่าเขาคงไม่กลับมาแล้ว จึงได้แต่แค่นยิ้มสมเพชตัวเอง ก่อนจะฝืนพยุงร่างลุกขึ้นไปต่อคิวตามลำพัง

หลังจากพบหมอเสร็จ เธอก็เดินไปที่ห้องฉีดยาเพื่อให้น้ำเกลือ

การต้องนั่งอยู่ที่นี่ถึงสามชั่วโมงทำให้เธอทนไม่ไหวจนเผลอหลับไปกลางคัน

เมื่อไม่มีคนคอยเฝ้า เลือดจึงไหลย้อนสายน้ำเกลือขึ้นไปจนย้อมขวดน้ำเกลือเป็นสีแดงฉาน

พยาบาลรีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาเขย่าตัวปลุกเธอ “ทำไมคุณถึงมาโรงพยาบาลคนเดียวล่ะคะ? ไม่มีใครมาเป็นเพื่อนเลยเหรอ? แล้วครอบครัวกับแฟนไปไหนหมดล่ะคะ?”

เจียงซูถงมองหลังมือของตัวเองที่เริ่มมีรอยช้ำม่วง “ครอบครัวไม่ได้อยู่เมืองนี้ค่ะ ส่วนแฟน... ฉันไม่มีแฟนหรอกค่ะ”

วินาทีต่อมา ต้วนจือสวี่ก็ก้าวยาว ๆ เดินตรงเข้ามาหา

“อาถง!”

พยาบาลที่กำลังเปลี่ยนขวดน้ำเกลือเห็นดังนั้นจึงรีบพูดว่า “คุณเป็นแฟนเธอเหรอคะ? แล้วทำไมถึงไม่มานั่งเฝ้าล่ะ? เมื่อกี้เลือดไหลย้อนสาย เกือบจะเกิดเรื่องแล้วนะคะ”

เมื่อเห็นหลังมือที่บวมเป่งของเธอ ต้วนจือสวี่ก็รีบกุมมันเอาไว้ทันที “ขอโทษนะ พอดีเมื่อกี้บังเอิญเจอเพื่อนก็เลยคุยกันเพลินจนลืมเรื่องสำคัญ พอหันกลับมาพี่ก็หายไปแล้ว ผมต้องเสียเวลาเดินหาตั้งนาน”

เจียงซูถงไม่ได้เปิดโปงคำโกหกของเขา เธอเพียงแค่ส่งเสียงตอบรับเบา ๆ