บทที่ 8

ห้าวันสุดท้ายในเป่ยเฉิง เจียงซูถงใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาล

ตลอดช่วงเวลานั้น ต้วนจือสวี่ไม่ได้ส่งข้อความหาเธอเลยแม้แต่ข้อความเดียว

จนกระทั่งวันออกจากโรงพยาบาล ไม่รู้ว่าเขารู้เรื่องที่เธอเข้าโรงพยาบาลมาจากไหน ถึงได้รีบร้อนตามมา

พอเห็นผ้าพันแผลบนหัวของเธอ สีหน้าของเขาก็เผยความรู้สึกผิดและเป็นห่วงออกมา พร้อมกับรีบอธิบายทันที

“พี่ครับ ตอนนั้นผมรีบไปหน่อย เลยไม่รู้ว่าพี่เข้าโรงพยาบาล พี่ไปโดนอะไรมาเหรอครับ?”

เจียงซูถงไม่อยากอธิบายอะไรมาก จึงเล่าคร่าว ๆ ไปว่า “โดนคนจงใจดักทำร้าย เอาขวดเหล้าฟาด”

ต้วนจือสวี่ชะงักไป แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “ใครกล้าทำร้ายพี่? ผมจะไปฆ่าเขา!”

เจียงซูถงหลุบตาลง กำลังจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากเขาจากไปวันนั้น หลินฉู่ฉู่ก็ผลักประตูเข้ามาพอดี

“พี่ซูถง ได้ยินว่าพี่ป่วยอีกแล้ว เป็นอะไรมากไหมคะ?”

พอเห็นเธอ เจียงซูถงก็กลืนคำพูดที่ยังพูดไม่จบลงคอไป น้ำเสียงราบเรียบ

“แผลเล็กน้อย กำลังจะออกจากโรงพยาบาลแล้วล่ะ”

ถามไถ่กันอีกสองสามประโยค พยาบาลก็เข้ามาเตือนพอดี ต้วนจือสวี่จึงออกไปจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลก่อน

เจียงซูถงเก็บของเสร็จ ก็เห็นว่าหลินฉู่ฉู่หุบยิ้มไปแล้ว แถมยังมองมาด้วยใบหน้าเย็นชา

“เอาล่ะ ตอนนี้รุ่นพี่ไม่อยู่แล้ว พี่ก็เลิกใช้แผนมารยาเรียกร้องความสนใจได้แล้ว วันนี้ที่ฉันมาก็แค่อยากจะบอกพี่ว่า รุ่นพี่ชอบฉันมาหลายปีแล้ว ชอบมาตั้งแต่มัธยมปลายแล้ว ชาตินี้พี่สู้ฉันไม่ได้หรอก เลิกทำเรื่องเปล่าประโยชน์เถอะ!”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายฉีกหน้ากากจอมปลอมทิ้งและเผยธาตุแท้ออกมา เจียงซูถงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา

น้ำเสียงของเธอราบเรียบดั่งน้ำนิ่ง “เรื่องที่เธอพูด ฉันรู้หมดแล้ว และฉันก็ไม่เคยคิดจะแย่งกับเธอด้วย”

“ไม่เคยคิดเหรอ? แล้วพี่จะยังหน้าด้านหน้าทนไม่ยอมไปอีกทำไม? อย่าบอกนะว่าคิดว่ารุ่นพี่จะหวั่นไหวกับพี่จริง ๆ ? ผู้หญิงหน้าเงินที่อาศัยหน้าตายั่ว ๆ ปีนขึ้นเตียงผู้ชายแบบพี่ฉันเห็นมาเยอะแล้ว! เขาคงนอนกับพี่จนพรุนไปหมดแล้ว ป่านนี้คงเบื่อไปนานแล้วล่ะ!”

เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพ่นคำด่าทอแสนร้ายกาจพวกนี้ออกมา เจียงซูถงก็อดขมวดคิ้วไม่ได้และสวนกลับไปว่า

“แล้วคนแบบเธอที่มั่วผู้ชายอยู่ยุโรป แต่พอกลับประเทศก็มาทำตัวใสซื่อ จะเรียกว่า“ดอกบัวขาว”หรือ“ชาเขียว”ดีล่ะ?”

พอได้ยินเธอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของหลินฉู่ฉู่ก็เปลี่ยนไปทันที “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ด้วย?”

“ตกลงว่าเป็นเรื่องจริงสินะ?”

หลินฉู่ฉู่ทนไม่ไหวอีกต่อไป เงื้อมือขึ้นตบหน้าเธอฉาดใหญ่ “จริงแล้วจะทำไม ฉันบอกแล้วไงว่ามันไม่เกี่ยวกับพี่ ผู้หญิงแก่ ๆ อย่างพี่รีบไปหาผู้ชายซื่อ ๆ สักคนแต่งงานให้ไวเถอะ ระวังหมดประจำเดือนจนมีลูกไม่ได้ แล้วต้องอยู่คนเดียวไปจนตายนะ!”

ความเจ็บแสบที่แล่นปลาบอยู่บนใบหน้า ทำให้เจียงซูถงสูดปากเบา ๆ

เธอจับแก้มที่บวมเป่งขึ้นมาเล็กน้อย แล้วขยับนิ้วมือทั้งห้าของตัวเอง

จากนั้นก็รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ตบหน้าสวนคืนไปฉาดใหญ่

หลินฉู่ฉู่ทนรับความอัปยศนี้ไม่ได้ กำลังจะพุ่งเข้าไปกระชากผมเจียงซูถง แต่ประตูที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกมากะทันหัน

วินาทีที่เห็นต้วนจือสวี่โผล่มา เธอก็บีบน้ำตาออกมาสองสามหยด แล้วโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาทันที

“รุ่นพี่คะ หลังจากที่พี่ออกไป พี่ซูถงก็บอกฉันว่าพวกพี่สองคนคบกันอยู่ ฉันไม่เชื่อเลยอยากจะไปถามพี่ให้แน่ใจ พอเธอได้ยินก็โมโห แล้วก็ตบหน้าฉันค่ะ!”

เมื่อเห็นรอยนิ้วมือทั้งห้าเด่นชัดบนใบหน้าของเธอ ต้วนจือสวี่ก็รู้สึกเลือดขึ้นหน้าทันที

เขาปกป้องเธอไว้ในอ้อมแขน มองไปที่เจียงซูถงด้วยใบหน้าทะมึนทึง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“เจียงซูถง พี่เลิกทำตัวงี่เง่าไร้เหตุผลสักทีได้ไหม!”

ตลอดเวลาห้าปีที่คบกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงซูถงเห็นต้วนจือสวี่โมโหใส่ตัวเอง

แถมยังเป็นเพราะหลินฉู่ฉู่

อาจเป็นเพราะเคยเห็นภาพที่เขายอมทำทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนนี้มามากเกินไป เจียงซูถงจึงไม่รู้สึกผิดหวัง เจ็บปวด หรือโกรธแค้นอีกแล้ว

เธอเพียงแค่ตอบเขากลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ความรู้สึกใด ๆ

“ฉันตบเธอจริง แต่เธอก็ตบฉันเหมือนกัน ก็แค่เจ๊ากันไป ทำไมนายไม่ลองถามดูล่ะว่าจริง ๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ต้วนจือสวี่ถึงเพิ่งสังเกตเห็นพวงแก้มที่แดงเถือกของเธอ

เขาเองก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ กำลังจะเอ่ยปากถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่หลินฉู่ฉู่ในอ้อมกอดกลับสลบไปเสียก่อน

เขาลุกลี้ลุกลนขึ้นมาทันที รีบอุ้มเธอวิ่งพุ่งไปที่ห้องตรวจ

ก่อนไป เขาทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว

“พี่กลับไปก่อน เรื่องพวกนี้ไว้ผมกลับไปแล้วค่อยคุยกัน”

“ไม่มีคำว่าวันหลังอีกแล้ว”

เมื่อมองตามแผ่นหลังที่จากไปของเขา เจียงซูถงก็แค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ

เธอกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ แล้วส่งกุญแจคืนให้กับนายหน้า

“รบกวนคุณช่วยแพ็คของที่เหลือในห้องส่งไปที่วิลล่าซีซานหมายเลข 4015 ด้วยนะคะ เก็บเงินปลายทางได้เลย”

นายหน้าเห็นเธอหอบหิ้วกระเป๋าเดินทางมาตั้งหลายใบ จึงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

“คุณเจียง คุณจะไปจากเป่ยเฉิงแล้วเหรอครับ? จะไม่กลับมาแล้วเหรอ?”

“อืม ไม่กลับมาแล้วค่ะ”

ที่นี่ ไม่มีสิ่งใดหลงเหลือให้เจียงซูถงต้องอาลัยอาวรณ์อีกต่อไปแล้ว

เธอทอดสายตามองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินลงไปข้างล่าง โบกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังสนามบิน

ก่อนเครื่องบินจะเทคออฟ แอร์โฮสเตสก็ได้เดินเตือนผู้โดยสารให้ปิดโทรศัพท์มือถือ

เจียงซูถงกดเปิดวีแชตของต้วนจือสวี่ แล้วส่งข้อความหาเขาไปหนึ่งข้อความ

[ต้วนจือสวี่ ความจริงประโยคพวกนั้นในคลับวันก่อน ฉันได้ยินหมดแล้วนะ มีรักถึงมีแค้น ตอนนี้ฉันเหมือนจะไม่ได้เกลียดนายขนาดนั้นแล้ว คงเป็นเพราะว่า ฉันไม่ได้รักนายแล้วเหมือนกัน ข้อดีของการคบกับคนเป็นพี่ก็คือ พี่กล้ารักก็กล้าปล่อย ขอให้นายตามจีบคนในดวงใจสำเร็จนะ เราเลิกกันเถอะ]

สุดท้าย เธอก็ลบช่องทางการติดต่อของเขาทิ้งทั้งหมด

ในวินาทีที่กดปิดเครื่อง เครื่องบินก็ค่อย ๆ ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า