บทที่ 7

ตอนที่กลับมาอีกครั้ง ทั้งงานก็วุ่นวายไปหมด ทุกคนต่างกรีดร้องและวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น

หนังตาของเธอกระตุก เดินสวนกระแสคนกลับเข้าไปในฮอลล์จัดแสดง ก็เห็นต้วนจือสวี่กำลังซ้อมผู้ชายคนหนึ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย

ผู้ชายคนนั้นถูกต่อยจนหน้าตาปูดบวม แต่ก็ยังแหกปากเถียงไม่หยุด

“นังผู้หญิงที่เพิ่งโทรหานายเมื่อกี้ เมื่อสองปีก่อนตอนอยู่ยุโรปฉันเคยนอนกับเธอตั้งหลายครั้ง! เธอใจกล้าจะตาย มั่วกับนักเรียนนอกตั้งหลายคน! วันนี้ถึงนายจะซ้อมฉันจนตาย มันก็คือความจริง ในมือถือฉันยังมีทั้งรูปทั้งคลิปด้วย!”

พอเห็นมือถือที่ผู้ชายคนนั้นยื่นให้อย่างสั่นเทา ต้วนจือสวี่ก็โกรธจัดจนหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน

เขามือสั่น กำลังจะเอื้อมไปหยิบมือถือ หลินฉู่ฉู่ก็พุ่งพรวดเข้ามาแล้วเรียกชื่อเขา

“รุ่นพี่!”

ต้วนจือสวี่หันกลับไปมองเธอ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

ทั้งความตกตะลึงที่ปิดไม่มิด ความลังเลระหว่างเชื่อกับไม่เชื่อ รวมไปถึงความสับสนและเจ็บปวดที่อธิบายไม่ถูก

ผู้ชายที่นอนอยู่บนพื้นพอเห็นหลินฉู่ฉู่ ก็มีท่าทีตื่นเต้นขึ้นมาทันที

“เธอนี่แหละ! นายกดเข้าไปในอัลบั้มรูปของหลินฉู่ฉู่สิ พิมพ์วันเกิดเธอลงไปก็จะรู้ว่าฉันพูดความจริง บนเตียงเธอร่านจะตาย ไม่ใช่แม่ดอกบัวขาวผู้ใสซื่ออะไรหรอก!”

วินาทีที่เห็นหน้าผู้ชายคนนี้ หลินฉู่ฉู่ก็หน้าซีดเผือด

เธอรีบพุ่งเข้าไปดึงแขนต้วนจือสวี่ไว้ และอธิบายอย่างร้อนรน

“ไม่ใช่นะคะ รุ่นพี่ รูปพวกนั้นฉันถูกบังคับ! ตอนนั้นเขาตามจีบฉันมานาน ฉันก็เลยลองคบดู แต่เขากลับวางยาในเหล้าของฉัน...”

“ถุย ไม่ใช่เธอหรือไงที่เสนอตัวขึ้นเตียงฉันเอง? ลองดูท่าทางเคลิบเคลิ้มของตัวเองในคลิปสิ มีหน้ามาบอกว่าฉันบังคับได้ไง?”

ต้วนจือสวี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป คว้าเก้าอี้กับขวดเหล้าฟาดใส่ผู้ชายคนนั้นไม่ยั้ง

เศษแก้วทิ่มเข้าที่ตาของผู้ชายคนนั้น เลือดสด ๆ ไหลทะลัก เขาเอามือกุมหัวและร้องโอดโอยอยู่บนพื้น

ปฏิกิริยาแรกของต้วนจือสวี่คือดึงหลินฉู่ฉู่เข้ามากอด และเอามือปิดตาเธอไว้

“ไม่เป็นไรนะฉู่ฉู่ ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง เธอไม่ต้องกลัว ฉันไม่มีทางปล่อยให้ของโสมมพวกนี้หลุดรอดออกไปแน่”

จากนั้นเขาก็หยิบมือถือเครื่องนั้นขึ้นมา ทุ่มลงพื้นจนแหลกละเอียด สาดเหล้าใส่ แล้วจุดไฟเผาทันที

เปลวเพลิงลุกโชนรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนหน่วยความจำของมือถือไหม้เกรียม

เจียงซูถงยืนอยู่ไม่ไกล เฝ้ามองต้วนจือสวี่ปลอบโยนหลินฉู่ฉู่อย่างอ่อนโยนด้วยความเงียบงัน

“ฉู่ฉู่ ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะส่งไอ้สารเลวนี่เข้าคุกเอง เธอแค่คิดซะว่าฝันร้ายไปตื่นหนึ่ง ต่อไปฉันจะไม่มีวันยอมให้คนเลว ๆ แบบนี้มาวุ่นวายกับเธออีกเด็ดขาด”

หลินฉู่ฉู่กอดเขาแน่น น้ำตาไหลพรากราวกับเขื่อนแตก

“รุ่นพี่ พี่พูดจริงใช่ไหมคะ? พี่ไม่รังเกียจฉันใช่ไหม?”

ต้วนจือสวี่เช็ดน้ำตาให้เธอเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความสงสารจับใจ

“จะรังเกียจได้ยังไงกัน? ในใจฉัน เธอคือเด็กผู้หญิงที่บริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่เสมอ”

พูดจบ เขาก็ช้อนตัวอุ้มเธอขึ้นมา แล้วพาเดินออกไปจากสถานที่วุ่นวายแห่งนี้

เจียงซูถงยิ้มหยันออกมาเงียบ ๆ เธอเดินกลับไปที่โต๊ะเพื่อหยิบกระเป๋า

พนักงานเสิร์ฟหลายคนที่ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมห้องเห็นเข้า ก็รีบร้องเรียกเธอไว้

“คุณครับ เครื่องประดับที่คุณต้วนประมูลให้ คุณยังไม่ได้เอาไปเลยนะครับ!”

เธอหันข้างไป กำลังจะบอกว่าไม่เอาแล้ว แต่ผู้ชายที่นอนจมกองเลือดอยู่กลับลุกพรวดขึ้นมา

เขาคว้าขวดแชมเปญปาใส่เจียงซูถงเต็มแรง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความโกรธแค้นและเกลียดชังสุดขีด

“บ้าเอ๊ย ทำฉันเกือบตายเพราะกะหรี่คนเดียว! ฉันก็จะฆ่าผู้หญิงของแกเหมือนกัน!”

ปัง! ขวดเหล้าทั้งใบฟาดเข้าที่หลังศีรษะของเจียงซูถงอย่างจัง

เลือดอุ่น ๆ ไหลทะลัก หยดลงมาตามแนวไขสันหลัง จนย้อมชุดเดรสสีขาวด้านหลังให้กลายเป็นสีแดงฉาน

เจียงซูถงล้มพับลงไปกองกับพื้น สมองมึนเบลอไปหมด เหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านนับครั้งไม่ถ้วน

ดวงตาที่เริ่มเลื่อนลอยมองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย เสียงกรีดร้องยังคงดังก้องอยู่ข้างหู

“ช่วยด้วย! มีคนฆ่ากัน!”

“คุณต้วนครับ แฟนคุณเกิดเรื่องแล้ว!”

ท่ามกลางเสียงจอแจ ต้วนจือสวี่กลับอุ้มหลินฉู่ฉู่หายลับเข้าไปในฝูงชน

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเลยสักนิด