บทที่ 3/2 เดตแรกและเดตสุดท้าย

หญิงสาวเปลี่ยนชุดออกมาจากห้องลองชุดและเป็นชุดที่คล้ายกับเสื้อผ้ากันหนาว แถมยังมีโค้ทตัวยาวคลุมทับอีกที สุริยะเริ่มสงสัยหนักขึ้นที่ดาเนียทำตัวแปลก ๆ คล้ายกับจะรีบเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง

"จะใส่ไปเลยเหรอ ไม่ร้อนหรือไง"

"ใส่เล่น ๆ เดี๋ยวก็ถอดค่ะ เนียไปจ่ายเงินก่อนนะคะ"

"ไม่เป็นไรฉันจ่ายเอง" สุริยะเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ แต่ดาเนียรีบซอยเท้าวิ่งมาประกบเขาจนหัวกระแทกกับแผ่นหลังกว้าง เขาตวัดตาขุ่นมามอง

"คือขอโทษค่ะ จริง ๆ เฮียแซ็คไม่ต้องออกให้เนียหรอก เนียไม่อยากติดค้างใคร"

"พูดอะไรไร้สาระ" เสียงเข้มบอกแล้วเดินนำออกไปจากร้าน ไหล่เล็กห่อลู่เดินตามตัวลีบ จังหวะที่เดินผ่านร้านเครื่องประดับผู้ชายเธอก็สะดุดเข้ากับสร้อยข้อมือคู่รัก จึงแอบย่องเข้าไปซื้อโดยไม่ให้เขาเห็น เฮียแซ็คที่เดินฉับฉับนำไปที่รถถึงไม่เอะใจว่าเธอหายไปไหน เพราะเธอไม่สำคัญกับเขาเท่าไหร่เขาถึงได้เดินนำไปโดยไม่คิดจะรอเธอ แต่ก็ดีแล้วล่ะอย่ามาผูกพันอะไรกับเธอมากนักเลย อีกไม่กี่ชั่วโมงเธอก็จะไปแล้ว

"ขอโทษนะคะที่เนียมาช้า โฮ่ยยเหนื่อยจัง" ดาเนียกระโดดขึ้นมานั่งข้างคนขับ แล้วทำลับลมคมในยัดถุงกระดาษห่อเล็กใส่ลงไปในกระเป๋าอย่างรีบร้อน

"ไปไหนมาอีก แว่บเก่งเหลือเกิน ต่อไปมีแฟน แฟนคงปวดหัวตาย" ทำไมชอบไล่ให้เธอไปมีคนอื่นจัง เฮียแซ็คคนใจไม้ไส้ระกำ

"เขาอาจจะไม่ปวดหัวก็ได้ค่ะ อาจจะมีความสุขม๊ากมากเลยก็ได้ที่ได้เนียเป็นแฟน เพราะเนียสวยและก็ไม่ได้โง่แบบที่ใครบางคนบอกด้วย" สุริยะเลิกคิ้วสูงหลุดยิ้มกับท่าทางสรรเสริญเยินยอตนเองของดาเนีย

ให้ตายเหอะเขาไม่ได้อยากยิ้มแบบนี้มานานแล้ว แต่ยัยเด็กนี่กลับทำให้เขายิ้มออกมาได้

"และก็ไม่มีวันเป็นฉันด้วย เอาล่ะพร้อมจะกลับบ้านหรือยัง หรือจะให้ไปส่งที่ไหน" ดาเนียมองนาฬิกาดิจิตอลในรถของเขาที่บอกเวลาสองทุ่มครึ่ง ถ้าขับรถไปตอนนี้ก็น่าจะถึงก่อนเวลา

"ไป...ไปสนามบินค่ะ"

สุริยะหันขวับจ้องมองใบหน้าที่อ้างว้าง ดวงตากลมหลุบมองกระจกด้านนอกพยายามหลีกเลี่ยงที่จะถูกเขาซักถาม และเขาก็บ้าขับรถไปส่งเธอที่สนามบินโดยไม่ปริปากหรือถามเหตุผลว่ามาทำอะไร

แล้วทำไมเขาจะต้องถามด้วย ไม่ได้สำคัญอะไร ไม่ได้ข้องเกี่ยวอะไรกัน อยากไปไหนก็ไป เขาไม่สนใจหรอก

"ขอบคุณนะคะ.....เอ่อคือเนียมีของจะให้ด้วยค่ะ" ดาเนียควักกล่องเครื่องประดับออกมาจากถุงใบเล็กที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าแล้วส่งให้กับสุริยะ เขาหลุบมองแล้วเปิดของในมือของเธอออกมาดู สร้อยสีทองห้อยด้วยแม่กุญแจและลูกกุญแจ

"ให้ทำไม" เขาไม่คิดจะรับมันไปจากมือเธอด้วยซ้ำ

"เผื่อว่าวันหนึ่งเฮียแซ็คจะพบใครสักคนที่ดีที่รักเฮียแซ็ค เนียรู้มาว่าเฮียเคยจะแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้แต่ง"

"ไอ้เรนไอ้ปากพล่อย" กร่นด่าอย่างหงุดหงิด

"ช่วยรับไว้หน่อยได้ไหมคะ ถือว่าเป็นของขวัญแลกกับที่เฮียแซ็คจ่ายค่าเสื้อผ้าพวกนี้ให้ ขอร้องเถอะค่ะ"

บ่อน้ำตาของเธอมันจะแตกอยู่แล้วทำไมเขาไม่รีบรับ ๆ ไปให้สิ้นเรื่อง หรือเขารังเกียจเธอมากจนถึงขนาดไม่อยากรับของจากเธอเชียวหรือ เขาเห็นดวงตากลมพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล

"ขอบใจ" เขารีบรับมาแล้วย่นคิ้วติดกันเหมือนโบว์ใหญ่ ดาเนียยิ้มกว้างเห็นเขี้ยวเล็กสองซี่ด้วยความดีใจ

"ขอบคุณนะคะที่วันนี้พาเนียไปเที่ยว ขับรถกลับดี ๆ นะคะ"

"อือ ฉันไปล่ะ" บอกแล้วหันหลังจากไป ทว่าทำไมเขาต้องรู้สึกหวิว ๆ ข้างในใจด้วย ทำไมใจมันหายแปลก ๆ

"เฮียแซ็ค!" ดาเนียตะโกนไล่หลังแล้ววิ่งตามมา พอเขาเอี้ยวตัวหันกลับไปก็ถูกสองมือเล็กตะครุบที่เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำแล้วโน้มลงไปให้รับจุมพิตนุ่มละมุน แถมยังเป็นจูบที่ไม่ตาสีตาสา จูบเด็กน้อยที่ไม่ได้เรื่องเลยสักนิด

แต่มันกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นตูมตาม เต้นจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เป็นไปไม่ได้เขาไม่ได้ตื่นเต้นกับรสจูบอนุบาลของดาเนีย เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ ไม่ได้รู้สึก....

ริมฝีปากอิ่มถอดถอนออก ดวงหน้าสว่างสวยเฉี่ยวแบบเชื้อสาวลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ยิ้มหวานอย่างปลื้มใจ น้ำตาอาบไหลนองแก้มนวลแดง "เนียรักเฮียแซ็คนะคะ และจะรักตลอดไป"

"คุณหนูครับ" เสียงของทนายความกริชตะโกนเรียกดาเนียจากทางด้านหลังพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่ที่ถูกลากเข้ามาหาเธอ พร้อมกับหุ่นสูงโปร่งหน้าตาละม้ายคล้ายพิรุณที่เดินตรงเข้ามาหาเขากับน้องสาวของมัน ขาแว่นสีดำถูกเกี่ยวออกพลางถอนหายใจเฮีอกใหญ่เมื่อเห็นน้องสาวอยู่กับไอ้เพื่อนใจแข็ง

"พี่เรนคะ มาแล้วเหรอ" ดาเนียกระโจนเข้าไปกอดพี่ชาย พิรุณเกลี่ยเช็ดน้ำตาของน้องสาวด้วยสองมืออย่างทนุถนอม จนป่านนี้แล้วเพื่อนซี้ของเขามันก็ยังงมความทุกข์ของตัวเองอยู่เหมือนเดิม โดยไม่รู้เลยว่าใครอีกคนที่มีผลต่อจิตใจกำลังจะจากไปอีกนานแสนนาน

"หน้าตาเลอะเทอะหมด อย่าร้องไห้อีกนะคนเก่งของพี่" หลังมือของลูกพี่ลูกน้องที่เปรียบเสมือนพี่ชายแท้ ๆ และพ่ออีกคนของเธอกระซิบนุ่มนวล "ไปอยู่กับทนายกริชก่อน พี่จะคุยกับไอ้หมาบ้าซะหน่อย"

ดาเนียชายตามองสุริยะอย่างอาลัยแต่ก็ยอมเดินไปหาทนายกริช ทันใดนั้นเพื่อนสนิทที่ระดับความสูงไล่เลี่ยกันเดินมาประจันหน้าด้วยแววตาเย็นชาและโกรธกร้าว

"สมใจมึงแล้วนะไอ้แซ็ค ดาเนียจะไม่อยู่เมืองไทยแล้ว มึงจะได้เป็นอิสระจากน้องกูสักที"

"หมายความว่าไงไอ้เรน" เขาถามแต่ก็ยังชำเลืองมองดาเนียเป็นระยะ

"เมื่อคืนพ่อเนียถูกยิงอาการสาหัสกูเลยจะย้ายลุงไปรักษาตัวที่บ้านเกิดเนีย ถ้าลุงกูหายเมื่อไหร่กูจะบินกลับมา แต่เนียจะไม่กลับจนกว่าจะเรียนจบ"

"แล้วไงกูต้องแคร์ด้วยเหรอวะ" เขาเชิดหน้าขึ้นไม่ได้รู้สึกเสียใจที่ดาเนียจะจากไป

"หึหึ! ไอ้เชี่ยเอ้ย มึงนี่มันจริง ๆ งั้นมึงก็จมอยู่ในโลกมืด ๆ ของมึงไปนะ กูขี้เกียจตื๊อมึงละ อุตส่าห์เชียร์ขนาดนี้ เดี๋ยวกูแม่งไปเชียร์คนอื่นซะเลย"

"ไม่ได้!!!"

ห่าเอ้ย! เขาพูดอะไรออกไปวะ ทำไมถึงพูดไปแบบนั้นวะไอ้แซ็ค

"สรุปมึงจะเอายังไง สามปีนะที่ดาเนียไม่อยู่ มึงไม่กลัวใครจะสวบน้องกูก็ตามใจ"

"ไม่มีใครไม่มีวันได้สวบเนียหรอก เนียต้องเป็นของกูคนเดียว"

"มึงมันชอบคิดได้ตอนที่สายเกินไป สมน้ำหน้าสามปีนี้มึงก็หอนไปนะ" เสียงเข้มแดกดันเพื่อนอย่างหงุดหงิด

สุริยะถอนหายใจเขาเองก็ยังสับสนอยู่ว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นมา ทำไมถึงรู้สึกหึงหวงดาเนียทั้งที่ยังไม่เป็นอะไรกันด้วยซ้ำ หรือเพราะวันทั้งวันนี้เขาได้พบตัวตนที่สดใสของเธอ

ตัวตนของดาเนียที่เปล่งแสงส่งมาถึงสุริยะที่ดำมืดอย่างเขา และพลิกฟื้นคืนดวงอาทิตย์ไร้แสงให้รอดพ้นจากหลุมแห่งความมืดมิดอีกครั้ง ทว่าแสงสุดท้ายที่อบอุ่นนี้กำลังจะจากเขาไปไกล

และเป็นเวลาอีกหลายปีกว่าที่เขาจะได้พบเธออีกครั้ง ทว่าเมื่อวันนั้นมาถึงดาเนียจะหมดรักเขาแล้วหรือยัง

เขาก็แค่จะอยู่รอให้ถึงวันนั้น หากเธอยังมั่นคงต่อความรู้สึกอยู่ล่ะก็ เขาจะพลีกายถวายหัวใจให้เธอเพียงคนเดียว