บทที่ 4 ฝันร้ายอีกครั้ง

การกลั่นแกล้งและทำร้ายใครสักคน

ไม่ใช่กีฬา ไม่ใช่เกม แต่มันคือการทำลายหนึ่งชีวิต

และคนที่ทำร้ายผู้อื่นด้วยวาจาและการกระทำ ก็ไม่มีวันเป็นผู้ชนะอยู่ดี

-ฮาลาปัญ-

******************

3 ปีผ่านไป

ใจกลางเมืองนิวยอร์ก สาวผมยาวลอนสีน้ำตาลคาราเมลปั่นจักรยานโบกมือทักทายเพื่อนบ้านขณะที่หญิงสาวรีบเดินทางไปรับวุฒิการศึกษาด้วยจักรยานคู่ใจ หลังจากที่พ่อของเธอรักษาตัวร่วมเกือบหกเดือนและหายจนกลับมาแข็งแรงเหมือนคนปกติ เธอก็ส่งพ่อกับพี่เรน ลูกพี่ลูกน้องของเธอกลับไปเมืองไทย และเริ่มต้นชีวิตที่เมืองใหม่ซึ่งเป็นบ้านเกิดของแม่และเธอยาวนานมาร่วมสามปีเต็ม และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้เดินทางกลับไปประเทศที่เติบโตมาเป็นดาเนีย ประมะเมคินทร์

"หนูเนียจะกลับแล้วเหรอจ๊ะ"

"ใช่ค่ะ" ป้าข้างบ้านเอ่ยทักขณะที่หญิงสาวกำลังลากกระเป๋าใบใหญ่ออกมาอย่างถูลู่ถูกัง

"โชคดีนะหนู มีเวลาก็แวะมาเที่ยวที่นี่บ้างนะ"

"ได้เลยค่ะคุณป้า"

"คุณเนียครับรถพร้อมแล้วครับ" บอดี้การ์ดรุ่นลุงของพ่อที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนถูกส่งมาดูแลเธอตลอดสามปีนี้ และเขาก็เป็นทุกอย่างตั้งแต่งานครัว เย็บปักถักร้อย จนเธอแทบจะเป็นง่อยเลยทีเดียวระหว่างที่ใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างประเทศ

เพราะอาการเจ็ทแล็คทำให้ดาเนียที่เดินทางมาถึงประเทศไทยรู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ทำให้หัวที่สั่นงึกงักไหลลงจากเบาะรถและเธอก็นอนหลับไปทั้งแบบนั้น พอรู้ตัวอีกทีก็ตื่นขึ้นมาอยู่ภายในอะพาร์ตเมนท์ของตัวเองที่จากไปถึงสามปี เธอขยี้ตาไปมาเพื่อปรับสายตาที่พร่าเลือนให้คมชัดขึ้น ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจเล็กน้อย

ดาเนียกวาดดวงตาไปรอบ ๆ ห้องและเห็นว่ามีปิ่นโตตั้งอยู่บนโต๊ะกินข้าวพร้อมกับโน้ตที่เขียนว่า 'กินให้อิ่ม' แต่กลับไม่ได้บอกไว้ว่าเป็นฝีมือของใคร "หรือจะเป็นแม่นมปีป หรือคุณอรุณฉาย บอดี้การ์ดพ่อ หรือพี่เรน เฮ้อ..ช่างมันเหอะหิวจะตายอยู่แล้ว ว่าแต่ใครอุ้มเรามานอนที่ห้องกัน"

ขณะที่ดาเนียกำลังเอร็ดอร่อยกับมื้ออาหารในปิ่นโตลึกลับปริศนา โทรศัพท์ของพิรุณก็ดังขึ้น ดาเนียอมยิ้มรีบกดรับแก้มบวมข้างหนึ่งเพราะอมหมูทอดเอาไว้ในปาก

"มียายยยคะพี่เรน" ทักเสียงใสเคี้ยวแง่บ ๆ จนแก้มพองเหมือนอึ่งอ่าง

"กลับมาแล้วเหรอ อยู่ไหนเนี่ย กินข้าวยัง เหนื่อยหรือเปล่าให้พี่กับพี่ลินไปหาไหม" พี่เรนทำไมพูดจาแปลก ๆ ถ้าไม่ใช่เขาอุ้มเธอเข้ามาส่งในห้องและเตรียมของกินอร่อยนี้ให้ แล้วมันเป็นฝีมือใครกัน

"เนียนึกว่าพี่เรนอุ้มเนียมาที่ห้องซะอีก กับปิ่นโตนี่ด้วยไม่ใช่ฝีมือพี่เรนเหรอคะ" ดาเนียย้อนถามอย่างสงสัย

"ใช่พี่ที่ไหนล่ะ คนอื่นล่ะมั้ง" พิรุณยิ้มกริ่มกับปาลิน ทั้งสองส่งซิกกระซิบกระซาบขณะที่ลูกแฝดทั้งสองก็กำลังปีนป่ายหัวพ่อแม่อย่างอยากรู้อยากเห็น

"อาแช้คคคค่าอาแช้ค" เสียงของพราวมนต์แล่บเข้ามาในโทรศัพท์ จนดาเนียตะขิดตะขวงใจกับชื่อที่หลานตัวน้อยเพิ่งเอ่ยเรียก

"ว่าไงนะจ๊ะน้องมนต์ หนูว่าไงน้า"

"ไม่มีไรเนีย พราวมนต์เล่นไฟแช็คอยู่น่ะ อันตรายมากเลยเดี๋ยวพี่ไปดูลูกก่อนนะ บ๊ายบ้าย" พิรุณรีบตัดบทดื้อ ๆ ดาเนียเลิกคิ้วสูงแต่เพราะท้องยังหิวอยู่จึงได้กลับมาสวาปามข้าวหน้าหมูทอดต่อโดยไม่คิดอะไร

***************

หลังกินเสร็จดาเนียคิดว่าจะไปเดินเล่นที่ห้างเสียหน่อยเธอจึงแอบหนีไปโดยไม่ได้บอกคุณอรุณฉาย บอดี้การ์ดของพ่อ เพราะเธอก็อยากใช้เวลาส่วนตัวบ้าง ถ้ามีคนตามประกบแบบนี้เธอก็อึดอัดอยู่เหมือนกัน

สาวในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่แต่งตัวธรรมดา เหมือนวัยรุ่นทั่วไปพุ่งตรงเข้าไปในร้านกระเป๋าหรู และเห็นกลุ่มผู้หญิงกลุ่มนึงที่คุ้นหน้าคุ้นตา คล้ายกับคนกลุ่มนั้น กลุ่มคนที่เคยรังแกเธอสมัยอายุ 17 ปี

ดาเนียกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองเดินสำรวจดูกระเป๋าอย่างเงียบ ๆ ทว่าจังหวะที่เธอจะเอื้อมหยิบกระเป๋าสีดำใบสวย มือกับไปชนเข้ากับมือของผู้หญิงอีกคน และเธอจำได้แม่นว่าผู้หญิงคนนี้ก็คือหัวโจกของกลุ่มที่บูลลี่เธอในตอนนั้น ทว่าภาพในอดีตนั้นมันก็ผุดขึ้นมาทำให้สองขาแข็งทื่อและชาไปหมด

"เอ๊ะ...เธอนี่หน้าคุ้น ๆ หน้าลูกครึ่งแบบนี้ ใช่ยัยดาเนียหรือเปล่า"

"เอ่อ...ใช่ฉันเอง ขอตัวก่อนนะ" ดาเนียรีบตอบและรีบเดินหนีแต่กลับถูกมือของอีกสามสาวจากทางด้านหลังกระชากสายกระเป๋าเข้าไปหา

"มีอะไรกับฉัน" นัยน์ตากลมตวัดมอง เธอยอมมามากแล้วเธอจะไม่ยอมให้นังพวกนี้มารังแกเธอได้อีก

"ก็กระเป๋าของเธอที่สะพายอยู่มันรุ่นลิมิเต็ดนี่ สวยดีก็เลยอยากจับดู" แยม หัวโจกสมัยม.ปลายเอ่ยแล้วบีบคางของเธอแล้วจิกด้วยปลายเล็บแหลม

"ปล่อยฉันนะ พวกเธอไม่กลัวใครเห็นเหรอ ที่นี่มันห้างนะ"

"ปล่อยมันไปก่อน" แยมกระซิบหูเพื่อนในแก็งแล้วปล่อยดาเนีย

"ปล่อยก็ได้" ดาเนียโดนผลักจนเกือบเซล้ม แล้วสับขาออกจากห้าง โดยไม่รู้ว่าโดนพวกมันหลอกให้ตายใจ

ขณะที่ดาเนียลงไปเรียกแท็กซี่ที่ชั้นหนึ่งของห้าง

ผลั่ก!

"โอ้ย อะไรกันเนี่ย ยังจะตามมารังแกกันอีกเหรอ"

ตัวของเธอถูกรั้งให้เดินตามสี่สาวไปอย่างไม่มีทางเลือกเพราะปลายเล็บแหลมของแยมที่จิกลงมาบนข้อมือของเธอมันทำให้เธอสลัดไม่หลุด พอมาถึงระหว่างรถสองคันของเพื่อนในกลุ่ม ร่างกายของดาเนียก็ถูกผลักให้ล้มลงจนหัวโขกเข้ากับกันชนปูนที่จอดรถ

สาวลูกครึ่งรู้สึกได้ว่าหัวของเธอปูดเป็นลูกมะนาว ตอนนี้เธอมึนหัวไปหมด ไหนจะอาการเจ็ทแลคที่ยังไม่หายไป แล้วยังมาเจออริเก่าสี่ตัวนี้อีก

"พวกเธอมันชั่วไม่เปลี่ยน สารเลวไม่เคยหยุดหย่อน ไม่รู้ว่าโตมาเป็นคนได้ยังไง น่าจะไปเป็นสัตว์ในนรกมากกว่า"

เผียะ! เผียะ!

ใบหน้าที่อ่อนแรงหันไปตามแรงฟาดของฝ่ามือ น้ำตาใสรินอาบที่ปลายหาตาด้วยความเจ็บใจ เมื่อก่อนก็แบบนี้ครั้งหนึ่ง เธอก็ยังคงจำช่วงเวลานั้นได้ดี จำได้ทุกวินาทีที่ถูกคนเลวพวกนี้รังแก เธอไม่เคยลืม แต่ก็ไม่คิดว่าฝันร้ายนั้นวนเวียนมาหาเธออีกครั้ง

"ทำไม...ต้องทำกับฉันแบบนี้ ทำไม...โอ๊ย!" ผมสลวยสีน้ำตาลถูกกระชากจากทางด้านหลังใบหน้าบวมแดงจากรอยฝ่ามือเชิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"เพราะแกมันอภิสิทธิ์เยอะกว่าทุกคนไง ทั้งรวยทั้งสวยใคร ๆ ก็รุมจีบกัน เรียนก็เก่ง ดูสิครบเครื่องไปหมด พวกฉันก็อิจฉาน่ะสิแล้วพอพวกฉันไม่มีอย่างเธอ ก็ต้องหาทางกำจัดเธอออกไปให้พ้นลูกกะตา" ตอนนี้เธออยากจะถีบหน้ามันให้หงายแต่พวกมันเล่นหมาหมู่ทั้งล็อคแขนล็อคขาเธอจนแน่นแทบจะขยับเขยื้อนตัวไม่ได้

"ก็พวกเธอมันไม่รู้จักขวนขวายกันเองนี่ ฉันไม่ได้ผิดซะหน่อย"

"ขวนขวายอะไรกัน เธอมันเกิดมาบนกองเงินกองทอง จะไปรู้จักความยากดีมีจนอะไรวะ!!"

เผียะ! เผียะ!

ปากอิ่มถูกตบจนเลือดไหลซิบตอนนี้เธอรู้สึกว่าทั้งเนื้อทั้งตัวมันระบมไปหมด จนแทบจะหมดเรี่ยวแรงลุกขึ้น

"เฮ้ยพวกคุณทำอะไรกัน รังแกคนเหรอ" โชคดีที่รปภ.ห้างเดินมา

"ฉันเอาไปนะกระเป๋าใบนี้" แยมชูกระเป๋าของเธอขึ้นและเป็นกระเป๋าที่เฮียแซ็คออกเงินให้กับเธอ ของในกระเป๋าถูกเทกระจาดจนกระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมด เธอคลานเก็บของขึ้นมาน้ำตาร่วงเผาะ ๆ รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจกับความเฮงซวยของชีวิต ถึงเธอจะกินดีอยู่ดี แต่เพื่อน ๆ ดีสักคนแทบจะหายากดั่งงมเข็มในมหาสมุทร

"คุณครับ เป็นอะไรไหมครับ" รปภ.แก่ประคองเธอขึ้นมา

"โอเคค่ะ" ดาเนียทำสัญลักษณ์นิ้วว่าโอเคส่งให้ "เรียกแท็กซี่ให้หนูหน่อยนะคะ"

"สภาพคุณควรไปโรงพยาบาลนะครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะชินซะแล้ว พอดีเกิดมาในตระกูลแยงกี้ค่ะเจอเรื่องตีรันฟันแทงบ่อย สิว ๆ ค่ะ" ดาเนียแค่นยิ้ม