บทที่ 3/1 เดตแรกและเดตสุดท้าย

หญิงสาวที่สูงร้อยหกสิบกว่าเซนยืนแกว่งตัวในชดเดรสสายเดี่ยวลายสก็อตสีดำไปมาอยู่หน้าอพาร์ทเมนต์ ทันใดรถติดฟิลม์สีดำก็แล่นมาจอดเทียบท่า กระจกที่ลดลงมาทำให้เห็นแววตาโกรธเคืองได้อย่างชัดเจน

เฮียแซ็คเคยคิดจะยิ้มกับเขาบ้างไหม หรือชาตินี้เขาทำเป็นอยู่หน้าเดียวเท่านั้น คือหน้าตึง!

"จะขึ้นไม่ขึ้น" เขาถามแต่ไม่มองหน้าเธอ เดาได้เลยว่าเดทแรกนี้ของเธอกับเขานรกดลบันดาลเห็น ๆ

แต่พอเธอก้าวขาขึ้นรถไปได้ไม่ทันไร เสียงโทรศัพท์จากทนายของพ่อก็โทรเข้ามา

"ค่าอากริช อามีอะไรคะ"

"คุณหนูครับ นายท่านถูกยิงอาการสาหัสครับ คุณหนูต้องเดินทางไปอเมริกาพร้อมนายท่านด่วนเลยครับ" หัวใจของดาเนียแทบจะกลายเป็นเถ้าธุลี พอชีวิตเธอจะมีความสุขทีไรไฉนเล่ามันจึงเริ่มเน่าบูดทุกที เจ้ากรรมนายเวรของเธอกะจะไม่ยอมให้เธอได้มีความสุขบ้างเลยใช่ไหม

"ตอนนี้เหรอคะ" เธอไม่อยากกระโตกกระตากให้คนด้านข้างรู้ เธอไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นทั้งนั้น แต่กระนั้นต่อให้เขารู้ก็คงจะไม่ได้รู้สึกเห็นใจเธออยู่ดี

"ผมจองไฟลท์บินให้แล้วครับ เดินทางไปสี่ทุ่มคืนนี้ครับ ทีนี้คุณหนูก็อาศัยช่วงเวลานี้ไปเข้าเรียนสถาบันแฟชั่นที่โน่นเลยดีไหมครับ"

"ในเมื่อเนียอยู่ที่นี่ก็ไม่มีความหมายกับใคร ดังนั้นการไปที่อื่นก็น่าจะดีกว่าค่ะ งั้นเนียจะรีบเตรียมตัวนะคะ อ้อเนียฝากให้แม่นมปีปเตรียมพวกเอกสารในการเดินทางด้วยนะคะ เนียจะไปตามนัดคืนนี้ ขอให้เนียใช้เวลาที่นี่ให้นานที่สุดได้ไหมคะอากริช"

"ยินดีครับคุณเนีย คุณเนียเต็มที่ให้สุดเหวี่ยงไปเลย ก่อนจะต้องไปอยู่ที่โน่นอีกนานแล้วเจอกันครับ"

เมื่อได้ยินว่าเธอจะเตรียมตัวเดินทางไปไหนอะไรสักอย่าง ใบหน้าดุดันจึงปรายตามองอย่างสงสัย และสังเกตเห็นว่าดวงหน้าที่สดใสเมื่อสักครู่อาบเคลือบไปด้วยความโศกเศร้า เป็นใบหน้าแบบเดียวกันในวันนั้นที่เขาเห็นที่โรงแรม

"ถึงแล้ว" เขาบอกแล้วเดินนำเธอไป ดาเนียเดินตามไปไม่พูดอะไร ตอนนี้เธอหวาดหวั่นไปหมดกลัวว่าจะเสียพ่อไป ถ้าเกิดพ่อเป็นอะไรไป ชีวิตนี้เธอจะเหลือใครอีก แล้วใครเล่าจะอยู่ยินดีกับความสำเร็จของเธอ

ดวงหน้าเล็กนั่งกระพริบตาปริบ ๆ ดูหนังสยองขวัญในโรงหนังส่วนตัวที่มีแค่เธอกับเฮียแซ็ค นัยน์ตาที่เต็มด้วยความสับสน กังวล และกลุ้มใจ เสมองใบหน้าหล่อคมคายที่นั่งดูหนังผีตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์

ตึ้ง!!!

เสียงเอฟเฟกต์ในภาพยนตร์ในช่วงเวลาที่ปีศาจโผล่มาทำให้ดาเนียผู้กลัวผีและความมืดเข้าขั้นเหงื่อแตกเต็มใบหน้า มือของเธอชุ่มโชกด้วยเม็ดเหงื่อจนเปียกชื้น และรู้สึกหนาวขึ้นมาจับขั้วหัวใจ พลันเหตุการณ์ที่เธอถูกเพื่อนสมัยม.ปลายหลอกไป แถมยังทุบตีเธอจนสะบักสะบอม และมีรอยแผลเป็นนูนใหญ่ที่ขาอ่อนด้านใน และคนพวกนั้นก็ปล่อยเธอทิ้งไว้ที่ตึกร้างคนเดียวก็แว่บเข้ามาในโสต

"ฮื้อ.." เสียงร้องครางเพราะความกลัวดังขึ้นข้างหูของสุริยะ มือที่ซีดเซียวยกขึ้นปิดหูสองข้างก้มหน้าก้มตาไม่ยอมดูหนังต่อ เอาแต่หลับตาปี๋ไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น

สุริยะตวัดมองคนด้านข้างที่กำลังสั่นระริก และพอเสียงเอฟเฟกต์ที่ชวนหดหู่ดังขึ้นอีกระลอกสองขาเรียวก็ลุกแล้ววิ่งหนีออกไปจากโรง เขาวิ่งตามดาเนียออกไปแล้วเห็นว่าเธอวิ่งเข้าไปในห้องน้ำหญิง เขารอเธออยู่นานจนกระทั่งเธอเดินออกมาด้วยสภาพหน้าตาเปียกชุ่ม นัยน์ตาแดงก่ำ ผิวแก้มใสขาวเปล่งปลั่งระเรื่อเป็นสีอมชมพู

"เอ่อ...คือขอโทษนะคะเนียกลัวผีมากไปหน่อยค่ะ ก็เลยทนดูต่อไม่ไหว"

เขารู้ว่าเธอโกหกเพราะเธอหลบสายตาเขาระหว่างที่กำลังอธิบาย เขาเป็นถึงผู้ได้รับว่าจ้างจากลูกค้าหลายรายให้ตามสืบคดีและธุรกิจสีเทาดำ และบางครั้งก็ได้รับเคสที่จ้างวานให้ปลิดชีพคน แล้วทำไมเขาจะเดาไม่ออกว่าผู้หญิงตรงหน้ากำลังปิดบังซ่อนเร้นบางสิ่งอยู่

"หิวหรือเปล่า" ไหน ๆ ก็มาเดทแล้ว จะพาไปส่งทั้งที่สภาพหน้าตาของยัยเด็กนี่มอมแมมแบบนี้ เดี๋ยวใคร ๆ จะหาว่าเขารังแกเด็ก

สเต็กหมูรสเลิศถูกจิ้มใส่ปากของดาเนียจนแก้มป่อง เมื่อกี้ยังกลัวหนังผีจนหน้าซีดอยู่เลยแต่พอเจอของกินเท่านั้นกลายเป็นคนละคนในพริบตาเดียว

"ม่ายกินเหยอคะ" เพราะเคี้ยวสเต็กจนเต็มปากทำให้คำถามนั้นไม่ได้เป็นรูปประโยคสักเท่าไหร่ สุริยะหั่นสเต็กใส่ปากของตนไม่พูดไม่จาเอาแต่ขบคิดว่าเด็กนี่เป็นอะไร แล้วทำไมเขาต้องรู้สึกเป็นห่วง ทำไมต้องมาจิตตกคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องของดาเนีย "อ้ะ...เนียสั่งให้ค่ะ" ไอศกรีมรสรัมเรซิ่น ซึ่งเป็นรถโปรดของเขาถูกพนักงานเสิรฟ์วางลงตรงหน้า

"รู้ได้ไงว่ากินรสนี้" เอ่ยถามขณะเคี้ยวสเต็กในปาก แล้วชำเลืองมองใบหน้าที่กำลังตักรัมเรซิ่นรสโปรดของเขาใส่ปากอย่างคนอดอยากปากแห้ง แถมไอศกรีมยังเลอะขอบปากจนดูไม่ได้ "ค่อย ๆ กินได้ไหม กินมูมมามอย่างกับหมู" สุริยะบ่นแล้วยื่นนิ้วไปเกลี่ยเช็ดขอบปากที่อวบอิ่มอย่างลืมตัว

ดาเนียผงะ เขาเองก็ชะงักงันไม่รู้ว่าตนนั้นเผลอไผลทำสิ่งที่ขัดแย้งกับคำพูดของตนออกไป ก็มือมันไปก่อนใจคิดนี่หว่า เขาไม่ได้อยากจะเช็ดให้สักหน่อย หญิงสาวอมยิ้มแล้วก้มหน้าก้มตากินต่อคราวนี้เธอค่อย ๆ กินอย่างเรียบร้อย เพราะไม่อยากถูกเฮียแซ็คบ่นอีกครั้ง

"อ้อ...เมื่อกี้ถามว่าเนียรู้ได้ไงว่าเฮียแซ็คชอบ เนียเห็นสัมภาษณ์ในเน็ตของเฮียแซ็คค่ะก็เลยทราบ"

"อืม"

"เฮียแซ็ค...พาเนียไปซื้อของได้ไหมคะ รบกวนหรือเปล่า"

"ตามใจ"

ดาเนียฉีกยิ้มอย่างน้อยนี่ก็เป็นเดทแรกในชีวิตของเธอ และก็จะเป็นครั้งสุดท้ายของเธอเช่นเดียวกัน