บทที่ 6-7 ฮองเฮาที่ถูกทิ้ง

เช้าวันนี้ หลังจากอันซูเซี่ยรับประทานอาหารเสร็จ กงกงจากกรมพิธีการก็มาขอเข้าเฝ้าพร้อมกับแจ้งให้นางทราบว่า ในวันพรุ่งนี้นางต้องเตรียมตัวเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับฝ่าบาท และเตรียมเข้าพิธีสถาปนาแต่งตั้งขึ้นเป็นฮองเฮาอย่างเป็นทางการ

“ไยจึงรวดเร็วเพียงนี้ มิสนใจคำทำนายแล้วหรือ” อันซูเซี่ยอุทานด้วยความตกใจยิ่งนัก

แม่นมเผิงกลับเอ่ยขึ้นว่า “คำทำนายก็เป็นเพียงแค่ลมปากของโหรหลวงผู้หนึ่งเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ พวกเราต่างรอคอยมานานเพียงนี้ จะว่ารวดเร็วได้อย่างไร องค์หญิงรอกระทั่งบัดนี้เวลาล่วงผ่านมาเกือบจะครึ่งปีแล้วนะเพคะ ชุดเข้าพิธีที่ตัดเย็บมาเนิ่นนานจนเก่าเต็มทน อีกทั้งท่านยังผ่ายผอมลงไปมาก เห็นทีคงต้องได้วัดขนาดตัวกันใหม่เสียแล้ว”

“จะเก่าได้อย่างไร ข้าเห็นท่านดูแลชุดนั้นเป็นอย่างดีทุกวัน” เมื่อองค์หญิงน้อยแย้งออกมาเช่นนั้น แม่นมก็ส่งเสียงจิ๊ในลำคอด้วยความขัดใจ

อันซูเซี่ยจึงก้มหน้าหุบปากเสียสนิท อันที่จริงนางอาศัยอยู่ในตำหนักนี้ก็คิดว่าตนเองมีชีวิตที่ไม่เลวนัก ถึงจะคิดถึงบิดามารดาอยู่มาก แต่สถานที่แห่งนี้ก็เหมาะสมน่าอยู่ยิ่ง นางยังได้ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ และเล่นน้ำตกอย่างที่ใจต้องการโดยไม่มีผู้ใดมาห้ามปราม... ข้างนอกนั่นเห็นหรือไม่ ไก่ของนางออกไข่ให้นางเก็บแล้ว

เพราะความรวดเร็วของพิธีการที่จะจัดขึ้น บัดนี้ภายในตำหนักเล็กของนางจึงคราคร่ำไปด้วยนางกำนัลชั้นสูงระดับกูกูที่มาคอยปรนนิบัติ

“ก่อนอื่นต้องชำระพระวรกายก่อนเพคะ”

อันซูเซี่ยมองสตรีที่รายล้อมรอบกายนางพลันใบหน้าก็แดงซ่าน “คนมากเพียงนี้เชียวหรือ ให้แม่นมเพียงคนเดียวมิได้หรือ”

แม่นมเผิงส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ได้เพคะคนพวกนี้ล้วนเป็นคนของกรมพิธีการ การชำระกายเพื่อรับตำแหน่งฮองเฮาและสวมใส่อาภรณ์ถือเป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์ของแคว้นเหมิง ไม่อาจทำแบบขอไปทีได้พ่ะย่ะค่ะ”

อันซูเซี่ยรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างยุ่งยากเกินไปแล้ว แต่นางก็ต้องข่มความอายยอมให้เหล่ากูกูสูงวัยรุมล้อมเพื่อชำระกายให้นาง และนี่ถือเป็นครั้งแรกที่องค์หญิงได้เผยโฉมหน้าของตนเองให้ผู้อื่นได้ยล

ที่แท้องค์หญิงผู้นี้มิใช่สตรีอัปลักษณ์ตามคำล่ำลือ แต่นับเป็นยอดโฉมงามที่ไม่อาจหาสตรีใดในใต้หล้าเทียบเคียงได้ แม้แต่ซูเฟยผู้เป็นพระสนมเอกคนโปรดของฝ่าบาทที่ขึ้นชื่อว่างดงามที่สุดในวังหลังก็ตาม

อันซูเซี่ยถูกจับแช่อยู่ในน้ำอุ่นมาเกือบชั่วยามจนรู้สึกว่าผิวพรรณเริ่มซีดไปหมด กระทั่งเล็บของนางที่ไว้ยาวเล็กน้อยก็ยังถูกตัดจนสั้นสะอาด จากนั้นจึงทาเคลือบด้วยน้ำมันดอกไม้สีชมพูสด

“องค์หญิงบริสุทธิ์ผุดผ่อง ผิวพรรณของนางช่างเนียนนุ่มยิ่งนักเพคะ” เหล่ากูกูที่เคยอาบน้ำให้บรรดาพระสนมมานับไม่ถ้วนยังอดที่จะเอ่ยปากชมไม่หยุด “หากจะว่ากันตามตรง แม้แต่พระสนมซูเมิ่งผู้งดงามก็ยังมิอาจเทียบเคียงได้เลยเพคะ”

คนที่เป็นผู้กล่าววาจานี้คือกูกูที่มีตำแหน่งอาวุโสที่สุด เพียงนางเอ่ยขึ้นกูกูผู้อื่นก็พลันหุบปากเสียสนิท จะมีผู้ใดกล้าเอ่ยถึงพระสนมผู้เป็นใหญ่ในวังหลังผู้นั้นกันเล่า หากมิใช่กูกูที่เคยเป็นข้ารับใช้คนโปรดของไทเฮาผู้นี้

แม่นมเผิงอดที่จะเอ่ยถามมิได้ เนื่องจากนางเองก็ถูกกักตัวอยู่ที่นี่พร้อมอันซูเซี่ยมาหลายเดือนแล้วเช่นกัน “พระสนมซูเมิ่งที่ท่านกล่าวถึง คงเป็นสนมคนโปรดของฝ่าบาทใช่หรือไม่”

“ย่อมใช่ พระนางดำรงตำแหน่งอ้ายเฟยซึ่งคือตำแหน่งพระสนมอันดับหนึ่ง หากมิใช่ว่าแคว้นเหมิงมีสัญญาหมั้นหมายผูกมัดไว้ ฝ่าบาทคงได้แต่งตั้งพระสนมซูเมิ่งเป็นฮองเฮาไปเนิ่นนานแล้ว”

อันซูเซี่ยกลับไม่ได้รู้สึกริษยาผู้ใด ตรงกันข้ามนางยิ่งรู้สึกโล่งอกที่ฮ่องเต้มีสตรีในดวงใจ เพราะหลังแต่งงานไปเขาจะได้ไม่ต้องมาวุ่นวายกับนางให้มากความ ถึงจะอยู่ที่นี่มานานแล้ว ทว่าอันซูเซี่ยก็ยุ่งอยู่กับการปลูกผักเลี้ยงไก่ แม้นางมิได้ลงมือด้วยตนเองทั้งหมดทว่าผู้สั่งการก็คือนาง นางจึงไม่ได้ศึกษาเลยว่าฝ่าบาทพระองค์นี้มีสนมข้างกายจำนวนเท่าใด

หลังจากชำระร่างกายเสร็จสิ้นเพียงยามโหย่ว[1] นางก็ถูกสั่งให้เข้านอนทันที โดยวันรุ่งขึ้นอันซูเซี่ยต้องถูกปลุกให้มาเตรียมตัวตั้งแต่ยามอิ๋น[2] แม้เรื่องนี้จะเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่อันซูเซี่ยถูกแม่นมเผิงเคี่ยวเข็ญและให้นางทำใจเตรียมความพร้อมเพื่อเป็นฮองเฮามานานหลายเดือนแล้ว ถึงหัวใจภายในจะเต้นระรัวเพราะในที่สุดจะได้พบพระพักตร์ฝ่าบาทเสียที แต่นางก็ยังสามารถสงบใจกระทั่งนอนหลับสนิทได้

อันซูเซี่ยแม้จะไร้เดียงสา แต่นางก็รู้ดีว่าฮ่องเต้ผู้นี้มิได้มีความเต็มใจที่จะแต่งงานกับนางเลย หากมิใช่เพราะไม่อาจขัดพระประสงค์ของอดีตฮ่องเต้ได้ นางก็คงไม่มีวันถูกส่งตัวมาที่นี่

ในที่สุดพิธีอภิเษกสมรสก็จบสิ้นลง ช่างว่องไวรวดเร็วจนอันซูเซี่ยรู้สึกดียิ่ง ทว่าคนที่ใบหน้าอึมครึมกลับกลายเป็นแม่นมเผิง แม้ว่าบัดนี้นางจะย้ายมาอยู่ที่ตำหนักชุ่ยกงซึ่งเป็นตำหนักใหม่ที่ใหญ่โตโอ่อ่าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว กระนั้นแม่นมเผิงก็ยังคิดว่าไม่เพียงพอ เพราะตำหนักที่อันซูเซี่ยควรได้รับจริงๆ ก็คือตำหนักซิงกงอันเป็นตำหนักใหญ่ที่สุดต่างหาก

“นี่เรียกว่าพิธีอภิเษกฮองเฮาได้อย่างไรเพคะ กระทั่งงานของชาวบ้านทั่วไปยังใหญ่โตกว่านี้เสียอีก”

“ฝ่าบาทรับสั่งว่าต้องเรียบง่ายที่สุด เนื่องจากแดนสู่ของเราเป็นแดนสมถะ ไยต้องสิ้นเปลืองด้วยเล่าแม่นม ยามนี้ข้าก็ได้แต่งตั้งเป็นฮองเฮาตามพระราชโองการแล้ว แม่นมน่าจะพอใจมิใช่หรือ”