หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก

หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก

last updateLast Updated : 2026-08-22
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
170Chapters
4.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หยางจื้อซี เด็กกำพร้าจากศตวรรษที่21 ถูกองค์กรมืดเลี้ยงดูจนเติบโตและทำให้เธอกลายเป็นมนุษย์กลายพันธ์ ในระหว่างที่ถูกส่งตัวไปทำภารกิจลับ เธอกลับถูกคนในองค์กรมืดหักหลังและถูกฆ่าโดยเพื่อนสนิทที่เธอไว้ใจมากที่สุด ก่อนสิ้นใจเธอถามเพื่อนสนิทว่าทำไม แต่ไม่ได้รับคำตอบจากปากของอีกฝ่าย สิ่งที่เธอได้รับคือรอยยิ้มที่ดูถูกเหยียดหยามและ คำว่า “โง่” จากปากของอีกฝ่ายเท่านั้น หลังจากที่ตายไปแล้วสิ่งที่เธอคิดไว้ คงจะเป็นนรกหรือที่ไหนสักแห่งที่เป็นโลกหลังความตาย แต่ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนัน เธอตื่นขึ้นมาในร่างของ หยางจื้อซี เด็กหญิงอายุ เพียง 13 ขวบปีในหมู่บ้านป่าหมอก ในดินแดนโบราณล้าหลังที่ไม่มีในประวัติศาสตร์ คล้ายกับว่าเป็นโลกคู่ขนานที่อยู่อีกมิติหนึ่ง เธอตื่นขึ้นมาในบ้านที่ผุพัง ครอบครัวยากจน มีแม่ที่อ่อนแอและเจ็บป่วย มีพี่น้องที่อายุน้อย มีปู่ย่าตายายที่เห็นแก่ตัวและใจร้าย มีลุงที่เห็นแก่ได้ป้าสะใภ้ที่เต็มไปด้วยความละโมบโมบโลภมาก หยางจื้อซี คิดว่านับจากนี้ไปชีวิตจะต้องอยู่ได้ด้วยตัวเอง หากใครมารังแกก็แค่ทุบตี เธอไม่เชื่อว่าด้วยพลังที่ติดตัวเธอมาจากชาติที่แล้วจะไม่สามารถอยู่รอดได้ในโลกล้าหลังแห่งนี้

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 หยางจื้อซีกลายเป็นคนโง่ ?

"Besok kamu menikah."

Alsya yang masih berdiri di sisi meja makan setelah baru saja menyajikan menu sarapan dibuat terkejut dengan ucapan bibinya. Kata-kata itu jelas ditujukan untuknya, meski sang bibi tidak sedang menatap Alsya.

“Menikah, Bi? Tapi–”

“Aku tidak terima penolakan,” tukas Bibi Widia ketus. Ia menatap tajam pada Alsya, tampak tidak suka. “Masih untung ada yang mau sama anak haram kayak kamu. Harusnya kamu bersyukur!”

Alsya menundukkan kepalanya. Dikatai anak haram oleh sang bibi sudah menjadi santapan sehari-harinya. Ia dianggap aib oleh sang bibi, hanya karena ia lahir di luar nikah, dari perempuan yang tidak disukai oleh keluarga Widjaya.

Sudah begitu sejak hari pertama ia dibawa ke rumah ini, sampai hari ini, ketika usia Alsya sudah menginjak 22 tahun.

Meski begitu, bukan berarti Alsya tidak sakit hati. Namun, keberadaannya di sini seperti benalu yang harus dilenyapkan. Terbukti saat sang bibi memaksanya menikah.

"Alsya!"

Teriakan Bibi Widia membuat Alsya mengangkat wajahnya, lalu menatap sang bibi.

“I-iya, Bi–”

"Makanan macam apa ini yang kamu hidangkan hah!" seru bibi Widia, lalu melempar piring berisi nasi goreng ke tubuh Alsya.

Prang!

Piring jatuh dan hancur berkeping-keping di atas lantai. Membuat Alsya langsung memejamkan matanya sekilas karena terkejut.

"Dasar anak haram, bisa apa kamu hah! Masih untung, aku izinkan kamu tinggal disini. Buat Makanan saja tidak becus!" kata Bibi Widia sinis. "Apa kamu mau menyusul papa kamu ke neraka hah?"

"Maaf Bi, tapi aku tadi sudah mencicipi nasi gorengnya. Dan rasanya enak," Alsya memberitahu.

"Enak kamu bilang? Kalau begitu makan!” Bibi Widia menunjuk nasi goreng yang sudah berserakan di lantai.

"Bi–"

"Tunggu apa lagi? Cepat!" perintah bibi Widia, sambil mendorong tubuh Alsya hingga gadis itu jatuh tersungkur ke lantai.

Karena tidak siap, Alsya jatuh tepat di pecahan piring, membuat tangannya terluka.

"Ah!" pekik Alsya.

Jelas bibi Widia melihat darah mengalir dari tangan Alsya, tapi tidak ada rasa iba sedikitpun. Wanita paruh baya itu justru bangkit, dan berjongkok di hadapan Alsya sebelum kemudian menarik rambut Alsya dengan kencang.

“Ah! Bibi–”

"Makan!" Bibi Widia mendorong kepala Alsya mendekat ke tumpahan nasi di lantai. 

Mau tidak mau, dengan tubuh gemetar dan tangan yang berdarah, Alsya akhirnya menuruti perintah itu. Disentuhnya nasi goreng yang tercecer di lantai tersebut menyentuh nasi goreng yang kotor, lalu memasukkannya ke mulutnya.

"Seperti itu anak haram harusnya makan." kata Bibi Widia. Kini ia tampak puas dan berdiri. “Bereskan, dan ingat. Besok kamu akan menikah.”

Alsya menahan agar tangisnya tidak pecah. Ia berlutut, lalu dengan hati-hati membereskan kekacauan di hadapannya meski tangannya gemetar. 

“Non,” panggil salah seorang asisten rumah tangga yang bekerja di kediaman itu. Mbok Sumi, satu satunya penghuni rumah yang masih peduli dengan Alsya di sana. Beliau menghampiri Alsya dan membantunya membersihkan pecahan piring.

Setelah semuanya beres, Alsya kemudian dibawa ke kamar. Mbok Sumi mengeluarkan kotak obat setelahnya.

"Tangan Nona berdarah, Mbok akan memberi obat."

"Terima kasih Mbok." ujar Alsya. Hanya Mbok Sumi yang baik di rumahnya di kediaman ini. Keluarga ayahnya bisa jadi keluarga terpandang, tapi Alsya tidak merasa diperlakukan seperti manusia di rumah ini.

“Mbok,” ucap Alsya pelan. “Katanya besok aku harus menikah.”

“Laki-laki seperti apa yang akan kunikahi?” lanjut Alsya. Dipandanginya asisten rumah tangga yang kini tengah mengobati tangan Alsya dengan hati-hati.

"Maaf, Non. Mbok hanya tahu, pria itu masuk penjara karena kekerasan rumah tangga yang dia lakukannya pada mantan istrinya," ujar Mbok Sumi.

Sepasang mata Alsya bergetar menatap Mbok Sumi. "Mbok pernah melihat pria itu?" tanya Alsya.

Mbok Sumi menggelengkan kepalanya. "Tidak Non."

Alsya menghelas nafas kasar. "Apa pernikahan yang Bibi atur, hanya akan membuat aku semakin menderita Mbok?" tanyanya, wajah kembali murung.

Setelah membalut tangan Alsya dengan perban. Mbok Sumi mengelus pipi Alsya dengan lembut. Ia sudah tahu tujuan Bibi Widia menikahkan Alsya dengan mantan narapidana. 

"Maaf, Non."

"Tidak apa-apa Mbok, terima kasih sudah mengobati lukaku." Ucap Alsya coba untuk tersenyum. 

Gadis itu terdiam sejenak, berpikir. Ia sudah tidak punya keluarga lagi. Ayahnya sudah meninggal setelah membawa Alsya ke sini, meninggalkan dirinya menjadi mangsa keluarga Widjaya. 

Sekarang, ia memang ada kesempatan untuk keluar dari keluarga ini. Namun, jika ia menikah dengan pria yang disodorkan oleh sang bibi, hidupnya pasti tetap akan berada di neraka.

"Mbok, aku ingin minta tolong." Alsya tiba-tiba berucap.

Mbok Sumi urung beranjak dari duduknya, dan menatap pada Alsya. "Minta tolong apa Non?"

"Aku ingin kabur dari sini, Mbok." jawab Alsya. "Apa Mbok mau membantu aku kabur?"

Mbok Sumi terkejut dengan rencana Alsya. Gadis penurut itu akhirnya akan mengambil langkah.

"Nona yakin dengan keputusan Nona?"

"Iya, aku yakin Bi. Aku tidak ingin menikah dengan pria yang tidak aku kenal. Dan aku sudah lama berencana kabur dari rumah ini, karena rumah ini sudah seperti neraka bagiku."

"Baiklah, nanti kita bicarakan lagi. Sekarang Mbok mau mengambil makanan, pasti Nona lapar." Mbok Sumi beranjak dari duduknya, lalu keluar dari dalam kamar yang berukuran dua kali dua meter, dimana Alsya sekarang berada.

Kamar yang ditempati oleh Alsya selama tinggal di rumah tersebut, kamar yang harusnya di tempati oleh pembantu. Bukan Alsya yang memiliki darah dari keluarga Widjaya.

Sesuai dengan keinginan Alsya yang tidak ingin menikah esok hari, malam ini dengan di bantu mbok Sumi. Ia berhasil keluar dari rumah.

"Ambillah," Mbok Sumi memberikan sejumlah uang di tangan Alsya.

"Mbok."

"Mbok tahu, kamu tidak punya uang. Jadi pakailah ini, untuk bekal kamu."

"Mbok, terima kasih." ucap Alsya, lalu memasukkan uang ke dalam kantong celananya. Uang yang sangat berarti untuknya, karena selama ini Alsya tidak pernah di beri uang oleh bibi Widia.

"Cepat pergi, jangan sampai ada yang melihat kamu. Cepat!"

"Baik Mbok." Alsya segera berlari meninggalkan halaman belakang, dan menjauh dari rumah tersebut.

"Ya Tuhan, lindungi anak itu." ucap Mbok Sumi, dan langsung berbalik.

Dan Mbok Sumi terkejut, karena Bibi Widia sudah berdiri tidak jauh dari tempatnya. "Nyo... Nyonya."

"Jadi ada pengkhianatan di rumah ini." kata Bibi Widia menatap sinis pada Mbok sumi.

"Maafkan saya Nyonya."

Plak!

Bibi Widia menampar pipi Mbok Sumi. Lalu menyuruh sekuriti dan penghuni rumah yang berada di pihaknya untuk mengejar Alsya. "Bawa anak haram itu kembali.”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

P JR
P JR
สนุกดีค่ะ ตอนพิเศษก็ดี ติดอยู่เรื่องเดียว ไม่รู้สึกว่านอ. รักพอ.เลย ตั้งแต่เจอครั้งแรก ไม่รู้สึกอะไรเข้าใจได้ แต่จนถึงตอนหมั้น ก็เหมือนรับหมั้นไปอย่างนั้น จนถึงตอนแต่งก็เหมือนแต่งไปตามพิธี ไม่เหมือนพอ. ที่ทุ่มเทมาเป็นแสนปีรอ พอเจอก็อุทิศตัวทำให้ทุกอย่าง ไม่มีโมเม้นที่นอ.จะเริ่มชอบพอ.เลย
2026-09-23 10:43:02
0
1
Wipada Suancharoen
Wipada Suancharoen
อ้ากสนุกมากชอบมากๆค่ะเรื่องนี้เด็กๆแสบมากน่าจะมีตอนพิเศษให้หน่อยนะคะ
2026-09-03 15:35:37
0
0
170 Chapters
ตอนที่ 1 หยางจื้อซีกลายเป็นคนโง่ ?
มันเป็นเพียงรุ่งเช้าของวันหนึ่ง ประตูลานบ้านใหญ่ตระกูลหยางที่ทางเข้าหมู่บ้านก็เปิดออกและปิดอย่างรวดเร็ว หวังซื่อถือตะกร้าในมือ มองไปทางซ้ายทีขวาที เมื่อเห็นว่าไม่มีใครบนถนน จากนั้นจึงรีบเดินไปทางฝั่งตะวันตกของหมู่บ้าน ฉินซื่อแม่ของหวังฉู่หรานเพิ่งลุกขึ้นและกำลังจะไปที่กระท่อมเพื่อปลดทุกข์ เมื่อเห็นหวังซื่อเดินผ่านประตูบ้านไป ฉินซื่อก็เปิดประตูและไล่ตามหวังซื่อไปทันที“นี่ ภรรยาของหยางเอ้อร์ ข้าได้ยินว่าหยางจื้อซีตกจากภูเขาและกลายเป็นคนโง่ เป็นเรื่องจริงหรือไม่” จู่ ๆ ฉินซื่อก็ถามขึ้นทางด้านหลังทำเอาหวังซื่อตกใจแทบตาย หวังซื่อหันกลับมามองและหันกลับไปทันที ด้วยกลัวว่าฉินซื่อจะตามตอแยไม่เลิกรา หวังซื่อทำได้เพียงแค่หันไปตอบด้วยความไม่พอใจ“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ฉินซื่ออย่าได้สนใจเลย ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องไร้สาระเท่านั้น ข้าขอตัวก่อน”“เหอะ กลายเป็นคนโง่ก็แค่ยอมรับว่ากลายเป็นคนโง่สิ จะกลัวอะไรนักหนา มีอันใดต้องปิดบังกัน” ฉินซื่อถุยน้ำลายลงพื้นจากนั้นก็หันหลังกลับบ้านไปทันทีเสียงฝีเท้าที่เข้ามาใกล้ทำให้หยางจื้อซีลืมตาขึ้นมาทันที มองดูกระท่อมที่ผุพังและทรุดโทรมแล้วหันศีรษะไปมองสิ่งต่าง
last updateLast Updated : 2026-08-17
Read more
ตอนที่ 2 หยางอันถูกทุบตี
หยางจื้อซีกลับมาจากตักน้ำที่ลำธารเดินเข้ามาในห้องครัว ในโถข้าวมีข้าวสารอยู่ไม่กี่กำมือ หลังจากสำรวจห้องครัวจนพอใจแล้วและเห็นว่านอกจากข้าวไม่กี่กำมือนั้นแล้วยังมีเกลืออีกนิดหน่อย นอกจากนั้นไม่มีอะไรอีก ถือได้ว่าเป็นห้องครัวที่ว่างเปล่า โจ๊กที่ต้มในแต่ละวันมีน้ำมากกว่าข้าว เมล็ดข้าวแทบจะมองไม่เห็นเสียด้วยซ้ำ “น้องรอง เจ้าดูแลท่านแม่กับน้องชายให้ดี ข้าจะขึ้นเขาเผื่อจะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาบ้าง”“พี่หญิงใหญ่ วันนี้พักผ่อนอยู่ที่บ้านอย่าขึ้นไปบนภูเขาอีกเลย” หยางอันจับมือพี่สาวเอาไว้แน่น ราวกับว่าหยางจื้อซีจะหนีไปหยางเจวี๋ยเองยังรีบเข้าไปกอดหยางจื้อซีแล้วพูดว่า “พี่สาว ข้าไม่อยากกินไข่อีกแล้ว อย่าไปภูเขาอีก มันทำให้ข้ากลัว”ที่บ้านมีแม่ไก่ที่เลี้ยงเอาไว้ เดิมทีหยางจื้อซีเลี้ยงเอาไว้เพื่อให้น้องชายน้องสาวมีไข่กิน และยังมีท่านแม่ที่ป่วยอยู่อีก วันนี้หยางอันเสนอให้ขายไก่เพื่อแลกกับอาหาร หยางจื้อซีคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนที่ได้รับอิทธิพลจากผู้อื่นอย่างง่ายดาย แต่เมื่อเห็นความไว้วางใจและความผูกพันในสายตาของหยางเจวี๋ย และความกังวลในสายตาของหยางอัน ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอบอุ่นในใจหลังจากที่เติบโต
last updateLast Updated : 2026-08-17
Read more
ตอนที่ 3 ทุบตีป้าสะใภ้ใหญ่
“ พวกเจ้าทุกคนคงลืมไปหมดแล้วว่าการที่พวกเจ้าอยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ล้วนแล้วแต่ได้รับความช่วยเหลือจากลุงใหญ่ของพวกเจ้าและคนบ้านใหญ่อย่างพวกเรา แต่เจ้ายังริเป็นหัวขโมยไก่ ส่งไก่ข้าคืนมาเดี๋ยวนี้”ชุ่ยฮวายื่นมือออกไปจับหยางอันเพื่อแย่งไก่ แต่หยางอันหลบจากมือที่อ้วนท้วนเหมือนกีบหมูของชุ่ยฮวาได้อย่างคล่องแคล่ว ทั้งสองไล่ยื้อยุดฉุดกระชากเหมือนเหยี่ยวจับไก่ ชุ่ยฮวาโมโหแทบกระอักเลือด แต่ไม่สามารถแตะได้แม้กระทั่งชายเสื้อของหยางอัน ชุ่ยฮวาที่กำลังโกรธแค้นสุดขีดได้แต่ตะโกนสุดเสียงว่า “พวกเจ้าทุกคนมาดูเจ้าสารเลวตัวน้อยนี่ เจ้าตัวไร้ประโยชน์คนนี้ที่ขโมยไก่จากบ้านของข้า เจ้าตัวที่ไร้ประโยชน์คนนี้ถูกสั่งสอนโดยหลิวซื่อนังผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้น”ทันใดนั้นหยางอันก็ตะโกนสวนกลับมาว่า “ข้าไม่ได้ขโมย นี่เป็นไก่ที่พวกเราพี่น้องเลี้ยงเอาไว้ที่บ้านของพวกเรา มันเป็นไก่ของครอบครัวเรา ข้าไม่ได้ขโมยไก่ของบ้านใหญ่มา เหตุใดท่านต้องใส่ความข้าด้วย แล้วท่านแม่ของข้าก็ไม่ได้เป็นหญิงไร้ยางอายอย่างที่ท่านกล่าวหา หากจะมีใครที่หน้าไม่อายและไร้ยางอายก็จะมีเพียงท่านเท่านั้นป้าสะใภ้ใหญ่ เหตุใดท่านไม่ดูบ้างว่าท่านเป็นคนไร้
last updateLast Updated : 2026-08-17
Read more
ตอนที่ 4 หยางจื้อซีที่เปลี่ยนไปจนน่าตกใจ
ทุกคนรู้สึกขนลุกไปทั้งตัวในตอนนี้ หยางเป่ยซึ่งถูกหยางจื้อซีต่อยเข้าที่คอก็คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด ทุกคนที่เห็นเบิกตากว้างมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า พวกเขาทำได้แค่อ้าปากค้างไม่สามารถพูดอันใดออกมาได้ชั่วขณะ ทันทีที่ได้สติพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ“จื้อซี อย่า” เสียงร้องของชาวบ้านตะโกนห้ามปราม “ใช่แล้ว จื้อซีเจ้าหยุดลงมือเถอะ ถึงอย่างไรหยางเป่ยก็เป็นลุงใหญ่ของเจ้านะ”หยางจื้อซีเมินเฉยต่อใครก็ตามที่บอกให้นางหยุดมือ พวกเขาเพียงแค่แสดงความเมตตาต่อนางและแสร้งทำเป็นคนดีเท่านั้น ดังนั้นนางจึงไม่มองไปที่ชาวบ้านพวกนั้นและพูดอย่างใจเย็น “พวกเขาล้วนแต่เป็นคนเลวที่ต้องการทำร้ายข้ากับครอบครัวของข้า ข้าก็แค่ระบายความโกรธที่เก็บเอาไว้มาเนิ่นนานก็เท่านั้น มีอะไรไม่ดีกัน”หยางเป่ยตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธแค้น “ผายลม! มารดามันเถอะ เจ้าพูดจาไร้สาระอันใดกัน นั่นเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเจ้า และนั่นก็เป็นป้าสะใภ้ของเจ้า”หยางจื้อซีไม่ได้สนใจในสิ่งที่หยางเป่ยพูด ไม่เพียงไม่สนใจเท่านั้น นางยังเดินไปข้างหน้าแล้วจับหยางเป่ยโยนลงไปในแม่น้ำอีกคน “พวกเจ้าบอกว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องและป้าสะใภ้ขอ
last updateLast Updated : 2026-08-17
Read more
ตอนที่ 5 ขึ้นเขาอีกครั้ง
หลังจากทำให้ชาวบ้านตกตะลึงไปแล้ว หยางจื้อซีก็เดินมุ่งหน้ากลับบ้านไปโดยเอามือไพล่หลังอย่างมีความสุข แม้ว่านางจะไม่รังเกียจที่จะฆ่าคน แต่นางหาใช่ฆาตกรใจบาปที่ฆ่าคนโดยไร้เหตุผล มันเป็นเรื่องปกติสำหรับหยางจื้อซีที่จะทำให้สมาชิกในครอบครัวบ้านใหญ่หยางที่ชอบสร้างปัญหาให้กับครอบครัวของนางรู้สึกหวาดกลัว แต่ถ้านางลงมือฆ่าใครสักคนจริง ๆ แล้วล่ะก็มันจะส่งผลกระทบต่อน้อง ๆ ของนางและท่านพ่อท่านแม่ แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่นางไม่อยากให้เกิดขึ้นและไม่อยากให้มีผลกระทบกับชื่อเสียงของน้องชายน้องสาวในอนาคตทุกอย่างเป็นอย่างที่หยางจื้อซีคิด ตอนนี้บ้านใหญ่หยางกำลังพูดคุยกันถึงสิ่งที่พวกเขาพบเจอในวันนี้ และไม่เข้าใจว่าเหตุใดหยางจื้อซีแค่เพียงตกลงมาจากภูเขาถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ บางคนถึงกับคิดว่าหยางจื้อซีเก็บงำความสามารถเอาไว้และตอนนี้นางไม่จำเป็นจะต้องเก็บซ่อนตัวตนของตัวเองเอาไว้อีกแล้ว นี่เป็นสิ่งที่หวังซื่อคิดส่วนชาวบ้านบางคนยังแอบจับกลุ่มคุยกันถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับบ้านใหญ่หยางในวันนี้เช่นเดียวกัน ชาวบ้านบางคนถึงกับสมน้ำหน้าผู้เฒ่าหยางที่ผลักไสครอบครัวของหยางซานหลางออกไป และสูญเสียหลานสาวที่มีความสามารถ
last updateLast Updated : 2026-08-17
Read more
ตอนที่ 6 พบศัตรูบนภูเขา
“ทหารพวกนี้เป็นใครกัน เป็นศัตรูกับแคว้นของเรารึ” หยางจื้อซีหันไปถามตู้หยวน“พวกเขาคือทหารของแคว้นฉีฉู่” ตู้หยวนดึงหยางจื้อซีถอยกลับมาอย่างระมัดระวังและบ่นกับนางด้วยเสียงต่ำ “เจ้าลืมไปหมดแล้วทุกอย่างจริง ๆ ลืมแม้กระทั่งพวกชั่วช้าฉีฉู่หรือ ? เจ้าลืมแม้แต่ศัตรูที่รุกรานแผ่นดินต้าเซี่ยของพวกเรา เจ้าจำมันไม่ได้แล้วรึ”หยางจื้อซีไม่ได้โต้เถียงกับตู้หยวน เพียงแต่พูดออกมาว่า “ตอนนี้ข้าจำได้ว่าพวกฉีฉู่เป็นพวกที่มีหน้าตาน่าเกลียดมาก”ตู้หยวนหันไปมองหยางจื้อซี เขารู้สึกพูดไม่ออกอยู่เล็กน้อย จากนั้นจึงได้พูดกับนางว่า “คนพวกนี้ไม่เพียงแต่น่าเกลียดเท่านั้นแต่ยังน่ารังเกียจมากด้วย ชาวฉีฉู่ยังปล้นอาหารจากชาวบ้านและเข่นฆ่าชาวบ้านที่ไร้หนทางต่อสู้”“ข้าคิดว่าข้าสามารถฆ่าพวกเขาได้” หยางจื้อซีบอกกับตู้หยวนด้วยสีหน้าเรียบเฉยตู้หยวนยังจำได้ถึงการต่อยหินด้วยหมัดเดียวของหยางจื้อซีได้ในตอนเช้าวันนี้ เขาชี้ไปในทิศทางของหุบเขาแล้วพูดด้วยดวงตาที่เปล่งประกายว่า “เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าสามารถฆ่าคนเหล่านั้นได้”หยางจื้อซีพยักหน้าแล้วถามตู้หยวนอีกครั้ง “ข้าต้องฆ่ากี่คน สองคนรึ หรือว่าจะต้องฆ่าพวกเขาทั้งหมด”ตู้หยวนถาม
last updateLast Updated : 2026-08-17
Read more
ตอนที่ 7 ความวุ่นวายในหุบเขา
“อ๊า! จื้อซี พวกทหารฉีฉู่ตามมาแล้ว เร็วเข้าวิ่งเร็วเข้า พวกมันจะตามทันแล้ว จื้อซี พวกมันมาแล้ว” ตู้หยวนร้องโวยวายหลังจากหันไปเห็นว่าพวกเขาไล่ตามมาติด ๆ“เจ้าจะแหกปากเสียงดังไปทำไม หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้” หยางจื้อซีไม่มีเวลาพูดอันใดกับเขาได้อีกต่อไป เมื่อเห็น ทหารของแคว้นฉีฉู่ล้อมรอบพวกเขาจากทุกด้าน นางมองไปทางซ้ายทีทางขวาที และในวินาทีต่อมานางก็คว้าตู้หยวนและลากเขาวิ่งมุ่งหน้าไปยังกรงขังที่ทหารแคว้นต้าเซี่ยถูกขังเอาไว้ จากนั้นก็โยนตู้หยวนเข้าไปในกรงขังเพราะเห็นว่าด้านบนของกรงขังนั้นเปิดเอาไว้ จากนั้นก็ตะโกนบอกให้ทหารต้าเซี่ยช่วยรับตู้หยวนด้วย“พี่ชายทั้งหลายข้าฝากเขาด้วย”ตู้หยวนยังไม่ทันได้รู้ตัวเขาก็ลอยข้ามเสาไม้ที่แหลมคม แล้วตกลงในกรงขังด้วยความตกใจ เขาได้รับการช่วยเหลืออย่างปลอดภัยจากทหารของต้าเซี่ยที่อยู่ด้านในกรงขังนั้นหยางจื้อซีจัดการกับทหารฉีฉู่ที่ใกล้ที่สุดทั้งสี่คนอย่างรวดเร็ว และไม่ลืมที่จะวิ่งไปหาตู้หยวนเพื่อบอกเขาว่า “เจ้ารอข้าที่นี่ นั่งนิ่ง ๆ แล้วอย่าเที่ยววิ่งไปทั่วเข้าใจหรือไม่”ตู้หยวนรู้สึกหวาดกลัวเมื่อเขาเห็นทหารฉีฉู่จำนวนมากชูดาบในมือขึ้น แสงที่ตกลงมากระทบดาบทำให
last updateLast Updated : 2026-08-17
Read more
8
หยางจื้อซีเดินไปด้านข้างและโบกมือให้กองทัพต้าเซี่ยที่ยังไม่ได้ปีนออกมาจากกรงขังส่งสัญญาณให้ทุกคนถอยออกไปให้ห่างจากตรงนั้น ม่อหลิงเจ๋อเข้าใจได้ทันทีและส่งสัญญาณมือให้ทุกคนถอยไปด้านหลัง หยางจื้อซีเห็นทหารถอยไปจนชิดอีกด้านของกรงไม้ นางอยากบอกพวกเขาเหลือเกินว่าไม่จำเป็นต้องถอยไปมากขนาดนั้น ท่ามกลางสายตาที่มองมาอย่างลุ้นระทึกของเหล่าทหารต้าเซี่ย หยางจื้อซีเพียงแค่ยื่นมือออกไปดึงประตูกรงขังออกมาด้วยมือเพียงข้างเดียว“เอาล่ะ พวกท่านออกมาได้แล้วเจ้าค่ะ”ตู้หยวนที่เพิ่งปีนลงมาจากต้นไม้วิ่งเข้ามาหาหยางจื้อซี เขาทั้งร้องไห้และหัวเราะในเวลาเดียวกัน จากนั้นเขาก็วิ่งไปรอบ ๆ ตัวนาง ทั้งยังย้ำถามนางซ้ำไปซ้ำมาว่า “จื้อซีเจ้าไม่เป็นไรแน่นะ เจ้าสบายดีใช่หรือไม่”หยางจื้อซีไม่ได้ตอบคำถามของเขา นางคว้าคอเสื้อทางด้านหลังของเขาแล้วดึงเขากลับมา จากนั้นก็พูดว่า “พวก ทหารฉีฉู่ถูกสังหารไปหมดแล้ว พวกเราสามารถช่วยทหารต้าเซี่ยได้แล้ว ตอนนี้ที่ตรงนี้ไม่มีอันใดที่พวกเราต้องทำ เช่นนั้นพวกเราก็ไปล่าสัตว์กันเถอะ”ตู้หยวนรีบดิ้นเพื่อให้ตัวเองหลุดออกจากมือของหยางจื้อซีที่กำลังจะเดินออกไปจากตรงนี้ เขาถามขึ้นว่า “เจ้าจะบอ
last updateLast Updated : 2026-08-22
Read more
9
ตู้หยวนรอให้ม่อหลิงเจ๋อเดินออกไปแล้วกระซิบกับหยางจื้อซีว่า “จื้อซี เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าสังหารพวกคนถ่อยทั้งหมดกี่คน แล้วถ้าเขาไม่จ่ายเงินรางวัลค่าหัวให้เจ้าล่ะ เงินรางวัลพวกนี้ไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ”หยางจื้อซีที่กำลังทอดสายตามองดูภูเขา เมื่อได้ยินสิ่งที่ตู้หยวนพูดออกมา นางก็พูดโต้กลับโดยไม่หันมามองตู้หยวนแม้แต่น้อย “เจ้าก็แค่รอดูจนกว่าจะถึงเวลา หากว่าพวกเขาเบี้ยวเงินข้า พวกเราก็แค่ตามไปทวงเงินถึงที่เท่านี้ก็สิ้นเรื่อง มีอันใดน่าห่วงกัน เจ้าเองก็เลิกคิดเรื่องไร้สาระได้แล้ว”“ตกลง ข้าเชื่อเจ้า”หยางจื้อซีกำลังคิดว่าจะไปล่าสัตว์ที่ไหนดี ตอนนี้นางต้องการใช้เงินมากเพราะอาหารที่บ้านหมดลงแล้ว หากวันนี้ไม่มีเงินเท่ากับว่าท่านแม่กับน้อง ๆ ต้องอดมื้อกินมื้อรวมถึงตัวนางเองด้วย ก่อนอื่นต้องปรับปรุงอาหารในบ้านก่อน ต่อไปนี้นางจะให้คนทั้งบ้านกินอาหารวันละสามมื้อแทนวันละสองมื้อ การเพิ่มมื้ออาหารสำหรับนางคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ อาการเจ็บป่วยของท่านแม่ต้องได้รับการรักษาที่ดีและเหมาะสม หลังจากคิดถึงเรื่องนี้แล้วนางก็หันหลังกลับและเดินไปที่กรงไม้ที่นางเพิ่งทำมันพังเพื่อช่วยพวกทหารที่ถูกขังออกมาหลัง
last updateLast Updated : 2026-08-22
Read more
10
“แน่นอนว่าเสือสามารถนำไปขายได้ราคาดีและมันแพงมาก จื้อซีเจ้าคิดจะทำอันใดอีก” ตู้หยวนคิดว่าหยางจื้อซีจำอะไรไม่ได้จึงอธิบายต่อไปว่า “ถ้าเจ้าสามารถฆ่าเสือได้โดยที่ไม่ทำให้ขนของมันเสียหายรับรองได้เลยว่าแม่ของเจ้าจะไม่ต้องกังวลเรื่องเงินค่ายาไปอีกถึงสิบปีข้างหน้าเลยล่ะ”“ตู้หยวน เจ้าพูดเรื่องจริงหรือไม่ เจ้าไม่ได้โกหกข้าแน่นะ ขอบอกเอาไว้เลยแม้ว่าข้าจะจำอันใดไม่ได้ แต่ว่าข้าไม่ได้โง่นะ หากเจ้ากล้าโกหกข้าแล้วล่ะก็ รับรองได้เลยว่าข้าจะต้องจัดการกับเจ้าแน่นอน” หยางจื้อซีชูกำปั้นขึ้น ทำเอาตู้หยวนถึงกับขนลุกขนชัน“ข้าพูดความจริง ข้าหาได้โป้ปดเจ้า”“เช่นนั้นก็ดี เจ้าซ่อนตัวให้ดี เรื่องที่เหลือข้าจัดการเอง”“เจ้า…เจ้าจะทำอันใด จื้อซีเจ้าอย่าทำบ้า ๆ นะ เจ้าจะเอาชีวิตไปเสี่ยงโดยการหาเงินกับเสือ ข้าคิดว่ามันไม่คุ้มนะ นั่นมันคือเสือนะ เจ้าอย่าวู่วาม เจ้าคิดดี ๆ”“เจ้าจะตะโกนเสียงดังอีกนานหรือไม่ เสียงของเจ้ามันจะดึงดูดเสือให้เข้ามาหาพวกเรา” เดิมทีหยางจื้อซีไม่อยากจะสนใจตู้หยวนอีก แต่เจ้าบ้าคนนี้กลับส่งเสียงดังจริง ๆ เมื่อเห็นม่อหลิงเจ๋อวิ่งมาทางที่นางอยู่ หยางจื้อซีก็โบกมือให้เขาแล้วพูดว่า“มีสัตว์ป่าเ
last updateLast Updated : 2026-08-22
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status