บทที่ 8-9 ชุดที่ทำให้เขินอาย

แม่นมเผิงแทบจะลมจับ ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้ยิ่งโกรธแค้น “ตำแหน่งฮองเฮาที่ไร้อำนาจเช่นนี้ยังต้องการอีกหรือเพคะ ฝ่าบาทมิเสด็จมาไหว้ฟ้าดินร่วมกับองค์หญิงด้วยซ้ำ!”

“อย่าถือสาเลย ไหว้หรือไม่ไหว้คนใต้หล้าก็รับรู้แล้วว่าข้าคือฮองเฮา ในเมื่อเป้าหมายสำเร็จแล้วพวกเราจะเคร่งเครียดไปไย”

แม่นมเผิงอยากจะพุ่งศีรษะลงพื้นดินเสียจริง นางเสียใจนักที่ไยจึงได้เลี้ยงดูสตรีผู้นี้ให้เป็นคนดีจนเกินไป หากรู้ว่าองค์หญิงน้อยจะเติบโตขึ้นมาจนปล่อยวางทางโลกได้เพียงนี้ แม่นมจะเคี่ยวเข็ญวิชาเห็นแก่ตัวให้ตั้งแต่อยู่ในผ้าอ้อมเลยทีเดียว

เดิมทีคิดว่าอย่างไรฝ่าบาทก็คงไม่เสด็จมาแล้ว ทว่าคนจากกรมพิธีการกลับเข้ามาอีกครั้งเพื่อแจ้งข่าวดีแก่แม่นมเผิง หรือจะกล่าวให้ถูกคือเป็นข่าวดีของฮองเฮาต่างหาก

“ฝ่าบาทจะเสด็จมาร่วมหอในคืนนี้เพคะ ฮองเฮาต้องชำระกายอย่างสะอาดอีกครั้ง”

“อาบน้ำอีกแล้วหรือ” อันซูเซี่ยถอนหายใจยาวพลางบ่นอุบ “ไยต้องอาบน้ำบ่อยถึงเพียงนี้”

“ฝ่าบาทเป็นโอรสสวรรค์ที่รักสะอาดมากเพคะ ก่อนจะบรรทมร่วมกับพระสนมทุกคนรวมทั้งฮองเฮา จำต้องมีกรมพิธีการมาคอยตรวจสอบพระวรกายก่อนเสมอ”

อันซูเซี่ยทำหน้าไม่ถูกแล้ว... นี่คนผู้นั้นเห็นนางเป็นคนสกปรกหรืออย่างไร

แม่นมเผิงตื่นเต้นราวกับว่าวันนี้ตนเองเป็นผู้ที่จะต้องถวายตัวเสียความบริสุทธิ์ จึงเร่งถอดอาภรณ์ให้อันซูเซี่ยจากนั้นก็ประคองนางลงในถังน้ำใหญ่ที่เต็มไปด้วยกลีบดอกไม้ร่ำน้ำอบหอมกรุ่น ร่างเล็กทว่ามีหน้าอกอวบใหญ่ถูกขัดถูจนนางรู้สึกว่าผิวหนังกำลังจะถลอก ในยามที่ผ้าของกูกูสัมผัสส่วนอ่อนไหว อันซูเซี่ยสังเกตตนเองว่ามิได้มีความรู้สึกเสียวซ่านเหมือนในวันนั้นที่นางสัมผัสตนเองที่น้ำตกเลยแม้แต่น้อย

“ฮองเฮา หม่อมฉันรู้มาว่าที่แดนสู่ของพระองค์ เรื่องระหว่างชายหญิงเป็นเรื่องน่าอับอายและต้องสงวนไว้เป็นความลับของสามีภรรยาใช่หรือไม่เพคะ” อันซูเซี่ยผงกหัวรับ “เป็นเช่นนั้น”

“ถ้าเช่นนั้น พระองค์ก็มิเคยเรียนรู้วิธีปรนนิบัติสามีก่อนออกเรือนมาเลยใช่หรือไม่”

“อืม...” อันซูเซี่ยเคยถูกสอนมาบ้าง แต่คำสอนนั้นคือให้นางนอนเฉยๆ ส่วนที่เหลือให้สามีเป็นผู้กระทำ แต่จะกระทำสิ่งใดนั้นนางยังคงสงสัยมาจนถึงยามนี้ แน่นอนว่านางมิเคยออกปากถามผู้ใด เพราะเรื่องนี้ถูกห้ามมิให้กล่าวถึงในแดนสู่ที่อยู่ใกล้ดินแดนเซียน

กูกูผู้นั้นยกมุมปากขึ้นคล้ายจะหยามหยันเล็กน้อย นางคงคิดว่าสตรีที่ไร้มารยาดึงดูดชายเช่นนี้คงมีโอกาสได้รับใช้ฝ่าบาทเพียงแค่วันนี้เท่านั้น ซึ่งหากมิใช่เพราะเป็นคำสั่งขององค์ไทเฮาที่สวรรคตไปแล้วและทรงให้ฝ่าบาทรับปากเอาไว้ พระองค์ก็คงไม่เสด็จมาเป็นแน่

หนึ่งชั่วยามต่อมา อันซูเซี่ยถูกจับแต่งกายด้วยชุดสีแดงบางเบาจนมองเห็นปทุมถันและโยนีอวบอูมที่มีขนอ่อนรำไรได้อย่างชัดเจน อันซูเซี่ยเขินอายจนต้องใช้มือปกปิดเอาไว้ “ไยข้าต้องใส่ชุดนี้ด้วย”

กูกูมองนางด้วยสายตาเป็นประกาย ในใจต้องยอมรับว่าอันซูเซี่ยงดงามเกินจะเอ่ย รูปโฉมเหนือสามัญอย่างแท้จริง นางซึ่งเคยเห็นรูปร่างหน้าตาของสตรีทั่ววังหลังมาหมดแล้วยังต้องยอมรับว่าอันซูเซี่ยมิเป็นรองผู้ใด ช่างแตกต่างจากคำเล่าลือราวฟ้ากับเหว

กูกูอธิบายให้องค์หญิงเข้าใจว่า “ไม่เพียงแค่ต้องสวมใส่ แต่พระนางต้องนั่งกางขาอวดกลีบเนินโยนีด้วยเพคะ ชุดนี้มีไว้เพื่ออวดเรือนร่างสตรีในวันออกเรือนตามประเพณีของแคว้นเหมิง เพื่อทำให้ฝ่าบาททรงเร่าร้อนและมอบโอรสสวรรค์เข้าสู่ครรภ์ของพระนาง”

อันซูเซี่ยแทบจะสิ้นสติ นางจะต้องนั่งกางขาในท่าทางที่ไม่ชวนมองเพื่ออวดบุรุษที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรกด้วยเหตุใด เช่นนี้ให้นางตายเสียยังดีกว่า อับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว! แต่ถึงจะคิดเช่นนั้นนางก็ไม่อาจงอแงกับผู้ใดได้ กูกูผู้นั้นยังได้สอนท่านั่งยั่วกามารมณ์ให้นางอย่างชำนาญ จนอันซูเซี่ยสงสัยว่าในอดีตกูกูผู้นี้เคยทำอาชีพใดมากันแน่

เมื่อตรวจดูความเรียบร้อยจนพอใจ กูกูก็ให้นางดื่มน้ำที่มีรสหวานอร่อยยิ่งก่อนจะเอ่ยว่า “น้ำวิเศษนี้จะทำให้ฮองเฮาผ่านคืนนี้ไปได้ด้วยความสุขเพคะ”

“กูกูบอกข้าได้หรือไม่ว่าคือน้ำอันใด ทำไมดื่มแล้วข้าจึงจะมีความสุขเล่า”

กูกูยิ้มอย่างมีเลศนัย “แคว้นเหมิงเรียกสิ่งนี้ว่า ‘สวรรค์เมามาย’ ส่วนดื่มแล้วจะเป็นเช่นไร ไม่นานพระองค์ก็จะทรงทราบด้วยตนเอง คำสอนของแดนสู่คือต้องเชื่อฟังสามีมิใช่หรือ อย่างไรราตรีนี้ไม่ว่าฝ่าบาทจะตรัสสิ่งใด ก็ขอให้ฮองเฮาทำตามด้วยความเต็มใจนะเพคะ”

ถึงกูกูไม่เอ่ย นางก็ต้องทำตามรับสั่งอยู่แล้ว ในเมื่อแต่งเป็นภรรยาของเขา ต่อให้เขาสั่งให้ขึ้นสวรรค์ลงนรกนางก็ต้องทำตาม “ข้าเข้าใจแล้ว”